Vergeving

Elke dag heb ik last van mezelf. Er gaat geen seconde voorbij dat ik niet bewust ben van mijn aanwezigheid. Dat ik besta, dat ik ruimte inneem, zowel geestelijk als lichamelijk. Ik sta er waarschijnlijk te veel bij stil, ik vraag me te veel af. Dat is namelijk wat ik vaak hoor: ‘Waarom denk je zo veel?’ Ik haal mijn schouders op, mompel iets. Maar ik weet dat ik probeer mijn bestaan te verklaren, te verantwoorden en vooral eigenlijk: te vergeven.

Ik hoop dat er iemand komt en zegt mij te vergeven om wie ik ben. De kans dat dit gebeurt is heel klein, want waarom zou ik vergeving nodig hebben? Waarvoor? Niemand leeft met mij zoals ik met mezelf leef. Niemand heeft last van mij zoals ik last heb van mezelf. Daarom: niemand zal mij vergeving bieden, omdat niemand begrijpt dat ik vergeving nodig heb. Maar, zo lang ik geen vergeving krijg, zal ik boos blijven op mijn aanwezigheid. Van boosheid komt straf en dan is de cirkel rond: ongezond gedrag (straf) – schaamte – vergeving zoeken – boosheid – ongezond gedrag (straf), etc.

Onvervulde behoeftes en verlangens

Hoe doorbreek je zo’n cirkel? Ik denk dat het een deel acceptatie is van hoe ik in elkaar zit, maar ook zou ik mezelf meer vergeving moeten bieden. Ik oefen daarmee tijdens mijn therapie, ISTDP. Het grootste deel van mijn gedachten, vragen en gedrag komt voort uit onvervulde behoeftes en verlangens uit de kindertijd. Vroege gevoelens die toen niet ervaren mochten of konden worden. In mijn situatie omdat ik die gevoelens vroeger niet durfde te laten zien in mijn gezin vanwege de reële kans om afgewezen en voor gek verklaard te worden. Ik was al zo ‘overgevoelig’ en ‘moest me niet zo aanstellen’. Meer van mijn echte ik, de emotionele ik, laten zien was dus onveilig. En nu, nu ik allang volwassen ben, ervaar ik dat nog steeds: ik mag mezelf niet laten zien. Dan word ik afgewezen en zelfs verlaten. Dat is zo pijnlijk.

Tijdens de therapiesessies word ik geconfronteerd met deze pijnlijke gevoelens. Het is ongelofelijk hoe enorm klein en kwetsbaar ik ben als ik mezelf ben. Tegelijkertijd gebeurt er tijdens die sessies wat er vroeger gebeurde. Ik noem mezelf een aansteller, ik moet ‘gewoon normaal’ doen, er is niks aan de hand, ik ben toch niet ziek? Waarom zeur ik dan? Ik wijs mezelf af. Erger nog: ik laat mezelf in de steek.

Ik vind het ontzettend lastig om mezelf te accepteren, te verdragen en dan ook nog eens te vergeven. In plaats daarvan ben ik ‘liever’ boos, ga ik over mijn grenzen en straf ik mezelf. Dat heb ik mezelf ooit aangeleerd en dat heeft me ooit geholpen, maar het maakt me nu ongelukkig. Voor iedereen die dit herkent: ik hoor jullie graag.

Opgepakt en gedragen worden

En ook voor iedereen die dit herkent: zorg ervoor dat je een goede therapeut hebt. Ik heb gemerkt dat het omgaan met deze kinderlijke gevoelens precisiewerk is. De therapeut moet heel voorzichtig omgaan met de hechtingsband. Hier las ik laatst het volgende over (door mij geparafraseerd uit Het drama van het begaafde kind van Alice Miller): De therapeut moet het aan de patiënt overlaten om zelf verbanden te leggen, vanuit zijn eigen gevoelens. Anders is de therapeut alleen maar een aardige gevangenisbewaarder die een gevangene extra eten geeft, terwijl de gevangene ook de mogelijkheid heeft om zijn cel uit te lopen en de nacht dan wel onbeschut en hongerig, maar wél in eigen kracht, door te brengen.

Kortom: de therapeut kan het niet van je overnemen, de innerlijke strijd niet voor je dragen, je niet vergeven. Iets wat ik altijd heb gewild en vaak nog steeds wil: opgepakt en gedragen worden. Ik probeer dat steeds meer los te laten. Ik probeer mezelf te mógen laten zien. En daarbij erop vertrouwen dat mijn therapeut me niet afwijst. Niet weggaat zoals mijn ouders vroeger (emotioneel) weggingen. Dat uiteindelijk niemand mij afwijst om wie en hoe ik ben. Dat ik dus ook van niemand vergeving nodig heb, omdat er niets te vergeven valt.

3 Comments

  1. Arie

    Herkenbaar Anne, ik ervaar de zelfde problematiek met gevoel, ik was er ronduit bang voor. Zo bang dat ik de invloed van mijn aanwezigheid in een groep mensen al afwees. Dat hierachter trauma/ptss schuilde had ik zelf nooit kunnen denken.
    Haptonomie kan je hier uitstekend bij elpen is mijn ervaring, omdat je heel direct en veilig met je gevoel in verbinding kan komen, zonde dat het hoofd meteen blokkades oproept.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.