handen schudden

Verdriet om afscheid van mijn behandelaar

In maart 2018 nam ik afscheid van mijn (toenmalige) behandelaar. Dat is nu dus twee jaar geleden. Met periodes heb ik er nog verdriet om en moet ik huilen.

Rond het afscheid liet ik verschillende kanten zien van wat dit allemaal met mij deed. Variërend van zeer onredelijke tot aardige teksten. Die desbetreffende behandelaar zei ook dat de verschillende kanten er mogen zijn. Ik wil een paar kanten uitlichten om te laten zien waar ik allemaal mee geworsteld heb en hoe het nu gaat. Wie weet heeft iemand hier wat aan. Ik laat zien wat de verschillende kanten dachten.

Verdrietige 5-jarige kant

Bleef jij maar. Jij was de enige die naar mij luisterde. Jij was lief. Van jou mocht ik verdrietig, boos en angstig zijn, zonder dat je boos werd. Nu moet ik heel erg huilen. Als ik bang of verdrietig ben, wil ik dat jij er bent. Maar dat kan niet. Jij was de enige die wist wat er in mij omging, die zag hoe het met mij ging.

Je troostte mij toen ik verdrietig en bang in een hoekje van de kamer zat. Ik voelde empathie die ik nooit op zo’n manier gehad heb. Je gaf mij beetje meer veiligheid. Je hield mijn hand vast en kwam naast mij zitten. Het raakte mij op een positieve manier. Je leefde met mij mee. In de gesprekken was je er voor mij en daarom ga ik je zo missen. Nu moet ik huilen, omdat het zo’n pijn doet. Ik zal je echt nooit vergeten.

Verdrietige 12-jarige kant

Ik kan dit afscheid niet aan. Ik wil weg of mezelf verstoppen. Ik word uit elkaar gerukt. Nu ik dit schrijf, hallucineer weer. Nu word ik weer verlaten. Dan zal ik vast een stom persoon zijn. Nu voel ik mij verdrietig en teleurgesteld. Ben ik inderdaad een stom persoon? Wil je mij daarom niet meer zien? Als ik leuker was geweest, had je mij dan nog wel willen zien? Was ik te afhankelijk? Deed ik iets fout? Ik was over het algemeen toch best wel aardig voor je?

Het voelt met het afscheid alsof er een stukje van mij doodgaat. Alsof ik definitief gescheiden word van een moederfiguur. Ik wil soms na het afscheid nog de empathie en energie ervaren van jou en dat kan dan niet meer… Ik wil dat je af en toe bij me bent als ik het moeilijk heb, maar ook dat kan niet meer. Dat is eng en moeilijk. De tranen staan in mijn ogen. Nooit gaan we meer met elkaar praten. Nooit zien we elkaar meer in levenden lijve.

Boze 13-jarige kant

Ik was gewoon een nummertje voor je. Eén van de vele cliënten. Als ik leuker was geweest, had je mij nog wel willen spreken, maar dat ben ik niet. Ik had eindelijk iemand gevonden die aardig was richting mij, die mij accepteerde en die niet wegging als ik fouten maakte. En dan word ik alsnog weggedaan.

Hoe het nu gaat

De afgelopen twee jaar worstelde ik dus erg met de bovenstaande kanten. Ik besefte wel dat sommige dingen buitenproportioneel waren, maar toch, door de kanten er te laten zijn, nam de heftigheid ook relatief snel af. Ik heb periodes dat ik nog erg moet huilen om het feit dat ik haar niet meer zie. Toch merk ik nu dat ik deels haar fijne woorden, uitstraling en energie in mezelf geïntegreerd heb.

Ik vertelde hierboven dat ik het heel erg vond dat ik haar niet meer kon zien, maar rationeel begreep ik wel dat het contact zou stoppen wanneer de behandelrelatie ten einde kwam. Toch kon ik het heel erg persoonlijk maken en dacht ik dat ik niet aardig genoeg was, bijvoorbeeld. Nu kan dit gevoelsmatig weer in proportie zien.

Soms kom ik nog langs het gebouw waar mijn oude behandelaar werkt als ik op weg naar mijn moeder ben. Soms kan ik het gebouw nog niet zien, omdat het te pijnlijk is. Toch gaat het steeds beter en kan ik de confrontatie met het gebouw steeds vaker aangaan.

Al met al gaat het nu oké, twee jaar na het afscheid. Ook al ervaar ik met periodes heftige emotionele pijn, het lukt mij toch om mezelf staande te houden. Al die verschillende kanten en gevoelens zijn steeds meer in balans.

Lees ook:

  • Afscheid van mijn behandelaar

    Hier zit ik dan. Een beetje lamgeslagen, ontevreden en onwetend. Gisteren heb ik afscheid genomen van mijn behandelaar. Ze gaat fulltime bij de crisisdienst werken en weg bij het FACT-team. En dus ook weg als mijn behandelaar. Ik heb al…

lees meer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.