Verdriet mag er zijn

De herfst is begonnen. Net als elk ander seizoen, heeft ook de herfst iets wat mij helpt als ik me down voel. Op regenachtige dagen is het heerlijk om, na doorweekt thuis te komen, op de grond onder de douche te zitten en langzaam op te warmen door de hitte van de waterstralen. Dode vingers en tenen veranderen van grijs in blauw in paars in rood. En gedachten over wat ik heb meegemaakt en over wat er nog gaat komen schieten willekeurig door mijn hoofd. Nadat alles in sneltreinvaart voorbij is komen flitsen, is er stilte. Gedachtestilte. Ik maak me geen zorgen, frustraties en angst ebben weg en verdriet mag er zijn. Het kan gewoon. Niemand die het ziet en de tranen spoelen weg met het douchewater dat over mijn gezicht stroomt.

Ik kan me voorstellen dat dit raar klinkt. Want wat is er nu zo goed aan verdrietig zijn? Voor mij is veel goed aan verdrietig ‘mogen’ zijn. Ik laat het normaal niet toe. Alles moet goed zijn, want stel je voor dat mensen je een aansteller vinden. Ik mag ook niet boos zijn, want stel je voor dat mensen je onaardig vinden. Frustratie mag ik niet uiten van mezelf, want wie zit daar nu op te wachten?

Ik heb wel eens gezegd dat verdriet mijn comfortzone is, maar ik verbied mezelf om naar deze veilige haven te gaan in het bijzijn van andere mensen. Verdriet is voor wanneer ik alleen ben, net als alle andere niet-blije emoties. Het is moeilijk om deze gedachte uit mijn hoofd te halen, maar ik ben ermee bezig. Ik ben bezig met het uiten van teleurstellingen en zorgen. Ik communiceer meer over wat ik voel. Maar huilen in het openbaar, is nog een stapje te ver. Misschien volgend jaar herfst.

4 Comments

  1. Klinkt heel erg herkenbaar, het niet aan anderen willen laten zien van je verdriet.
    Verdriet uiten kan juist heel nuttig zijn, maar de grens van het aan anderen laten zien is zo’n grote stap om te nemen.

    En een heleboel kleine stapjes maken een grotere stap. Maar het is toch lastig.
    Ik hoop dat je een manier kunt vinden, met stapjes die voor jou goed voelen <3

  2. Dit klinkt heel erg herkenbaar, wat heb jij het goed verwoord. Delen is helen, maar wat is het ontzettend lastig, vooral als het gaat om zichtbare gevoelens. Huilen in het bijzijn blijft toch een negatief iets voor mij, terwijl ik het anderen juist zo aanmoedig.
    Maar nogmaals wat heb je het goed omschreven en wat hoopvol ook!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.