Veilige bank

Mijn bank-met-zebraprint is volledig versleten. Ik weet het. Dertien jaar zitten, hangen en liggen en drie verschillende katten met nagels hebben zo hun sporen achtergelaten. Vergeet ook niet de vlekken van de talloze maaltijden op de bank. Rode pastavlekken, wat bruin van iets wat ik niet meer weet en wat verdwaalde kattenharen. Een viezige, versleten bank dus.

Maar het is mijn bank.

Zo nu en dan roepen mijn zusje en mijn moeder iets over de bank. Zou je geen andere kopen? Bla bla bla gaat verhuizen en die heeft er een over, iets voor jou? “Nee, nee, nee, hoeft niet, maar dank je!” is eigenlijk altijd mijn antwoord. Ieder woord over een nieuwe bank voelt niet goed, maar waarom?

Ook zei mijn moeder laatst iets over Opastoel die al jaren bij mijn raam staat. Wederom een redelijk versleten stoel van oud-roze leer. Slijtplekken op de armleuningen, wat craquelé op de zitting, maar nog steeds staat hij er prachtig. Opastoel was de stoel van mijn opa, die daar heel wat uren erg ingewikkelde puzzels in heeft gemaakt. Dat was opa, in zijn stoel met zijn puzzels en op de grond twee dikke boeken met puzzelwoorden.

Beiden blijven staan

Ik kan van beiden nog geen afscheid nemen, als ik al ooit afscheid van kan nemen. Opastoel is makkelijk, dat is namelijk een herinnering. Zo is hij iedere dag nog een beetje bij me. Mijn bank is ingewikkelder merk ik. Ik wil hem niet kwijt of vervangen. Ik zie heus ook wel dat hij volledig versleten is en er eigenlijk niet meer uitziet. Maar de gedachte aan een ander meubel op die plek, maakt me bang.

De bank is mijn veilige plekje. Als ik bang ben, kruip ik in het hoekje met knuffelbeest en mijn oude Jip en Janneke dekbed over me heen. Kat bij mijn voeten en zo kan ik langzaam weer wat tot mijn zinnen komen. Die bank is meer dan gewoon een bank dus.

Is een nieuwe bank ook zo veilig?

Kan ik daar ook zo in zitten? Ik weet dat mijn uitzicht dan veranderd, aangezien ik dan niet meer de zebrastrepen vanuit mijn rechterooghoek zie. Een normale bank heeft ook twee leuningen, mijn zebra is een chaise longue. Ik heb dan ineens dus ook een tweede armleuning. De stof voelt anders, de kuil die mijn kont heeft gemaakt, zal er niet meer zijn. Volledig anders dus.

Ooit op een dag hoop ik dat ik deze veiligheid niet meer nodig heb. Dat ik niet meer zo bang ben voor van alles. Dan kan ik een andere bank kopen. Maar voorlopig heb ik mijn oude zebrastrepen nog iets te hard nodig, vrees ik.

4 Comments

  1. En zodra je weer een nieuwe fase ingaat, voel je misschien dat je een nieuwe bank wil kopen. Ik vind het wel mooi, je gevoel van nu een beetje kunnen terugvinden in je bank. Een oude bank met karakter is mooi toch? Misschien kun je als tussenfase ‘alleen maar’ nieuwe bekleding eroverheen doen 🙂 maar alleen als je het echt wilt:) sterkte en ik hoop dat de bank je nog veel liefde en troost gaat geven en dat hij je ook kan inspireren tot nieuwe stappen 🙂

    1. De lap ligt er al een paar jaar op, alleen al omdat hij echt heel erg vies en versleten is. Ziet het er nog een beetje toonbaar uit. Plus de stof ligt lekkerder…. Ja, allemaal van die belangrijke dingen. Ooit op een dag koop ik zelf een mooie nieuwe bank. Geen krijgertje, maar zelf een echte. En tot die tijd doe ik het met deze.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.