safe

Veilig in het hier en nu

Sinds een paar weken hangt er bij mij thuis een briefje in de woonkamer met de volgende woorden: Veilig, Hier en Nu, 2020, Volwassen, Mooi. Wel in het Fries, want dat is mijn moedertaal. De taal die de jongere delen in mij het beste kunnen begrijpen en lezen.

Doordat ik steeds minder goed kan overleven, kom ik steeds dichter bij de jongere delen. Delen voor wie mijn huis onveilig voelt, waardoor er momenten zijn dat ik mijn eigen huis niet herken. Elke ochtend doe ik de ‘hier en nu’-oefening en benoem ik de spullen in mijn huis. Spullen die dus van mij zijn, al kan ik er niet altijd verbinding mee maken.

Vorig jaar was ik een keer zo van slag dat spelen met de barbies het enige was wat nog wat veiligheid kon bieden. Door belcontact met mijn behandelaar kwam ik weer meer in het hier en nu. Toen had ik zo’n veiligheidsanker ook al kunnen maken, maar uit schaamte durfde ik dat niet. Dan zou iedereen die langskwam dit kunnen zien. Het confronteerde me te veel met mijn problematiek. In het laatste gesprek met mijn tweede behandelaar die er sinds kort bij is gekomen, viel het woord ‘acceptatie’. Accepteren dat ik als het ware chronisch ziek ben. Dat ik door mijn onveilige jeugd met misbruik, pesten en emotionele verwaarlozing altijd in bepaalde mate kwetsbaar ben en blijf. Dat ik zo gebroken ben dat er altijd littekens te zien zullen zijn. Dat het verleden altijd in enige mate invloed heeft op het heden. Ook al is het officieel dan een ‘veilig nu’, omdat ik volwassen ben en de dader van het misbruik is overleden. Het is voorbij, al suggereren de stemmen in mijn hoofd en sensaties in mijn lichaam wat anders. In het nu mag ik mijn emoties uiten en grenzen aangeven. Iets wat ik mijn jeugd niet geleerd heb. In het nu ben ik niet meer alleen met alle pijn maar zijn er mensen die willen helpen.

Mijn huidige eerste behandelaar kennen we nu zes jaar. En ondanks alles heeft ze me nog niet veroordeeld of in de steek gelaten. Oké, het is soms een puzzel hoe ze mij en mijn binnenwereld het beste kan helpen. Ze moet het puin ruimen van alle schade die eerdere therapeuten hebben aangericht. Ik werd nooit begrepen en gezien in de problematiek die er echt speelde. Kindsdelen werden genegeerd, helpende delen veroordeeld. We werden uitgemaakt voor fantasievol. Moesten een schop onder de kont, minder bang zijn en de slachtofferrol loslaten. Dus er was nooit een veilige bedding.

Die bedding is er nu wel. Daar ben ik in het hier en nu zeer dankbaar voor. Eindelijk wordt mijn binnenwereld serieus genomen en komt de verwerking op gang.

In dit proces is het belangrijk dat ik, dat we, weten dat het veilig is in het in hier en nu van 2020. 

Wil jij ook een blog insturen? Dat kan hier.