Vast in de modderpoel

Al een hele tijd leef ik in een modderpoel, niet letterlijk natuurlijk maar figuurlijk. Ik zit vast in het negatieve, denkfouten en mythes. Mijn begeleidster noemt het een modderbad, of nou ja, eerder een grote modderpoel.

Mijn negativiteit is enorm versterkt geweest door meerdere afwijzingen bij hulpverlening die ik zocht voor thuis. Elke afwijzing, hoe klein of groot hij is, is nu een trigger voor mij. Het begon met een hele negatieve ervaring in beschut wonen, waar ik ook niet langer kon blijven door de gebeurtenissen die zijn geweest. Maar toen ik aangaf weg te gaan kreeg ik de schuld van hoe het verlopen is. Terwijl de begeleiding eigenlijk zelf fouten had gemaakt. Ik werd een aandachtszoeker genoemd en te moeilijk. Gelukkig kwam op dat moment mijn huisje en kon ik op mezelf gaan wonen. Daarvoor vroeg ik hulp van het mobiele team om me te ondersteunen. Helaas hebben zij snel een negatief antwoord gegeven na hun gesprek met beschut wonen. Ikzelf heb nooit de kans gekregen om mezelf voor te stellen of om met het mobiele team in gesprek te gaan. Jammer, want beschut wonen is niet helemaal eerlijk geweest tegen hen in mijn ogen. Ook de afdeling waar ik in dagtherapie ben heeft amper iets kunnen doorgeven aan het mobiele team, want hun keuze was al gemaakt. Ze kunnen me niet begeleiden want ik heb volgens hen veel meer begeleiding nodig. Ze willen me zelfs geen kans geven.

Dit waren dus de twee grote triggers om me in het negatieve te sleuren. Afgewezen worden doet pijn en gebeurt jammer genoeg. Jaren geleden gebeurde dit ook bij een kliniek waar ik na drie jaar uitbehandeld bleek te zijn en niet meer terecht kon. Maar gelukkig wilde de kliniek waar ik nu in behandeling ben me wel helpen en begeleiden, want ik ben niet uitbehandeld!
Ondanks de goede hulp van de begeleiding ben ik heel wat vertrouwen kwijt in de hulpverlening en komt elk klein negatief dingetje bij mij binnen als een bom. Pijnlijke herinneringen zijn ook weer naar de voorgrond gekomen. Ik zie door alle modder maar weinig positieve dingen meer. Hoe leuk sommige dingen ook zijn, ik zit echt vast

Het is echt vastzitten zoals je in een moeras zou vastzitten en hoe meer je beweegt, hoe dieper je zakt.
We zijn op zoek naar een manier om hieruit te geraken maar het is helemaal niet simpel. Mijn vaardigheden toepassen doe ik constant maar vaak zonder veel positief resultaat. We blijven zoeken om het allemaal terug draaglijker te maken voor me en om de negatieve ervaringen los te laten. Het is keihard werken en verdomd lastig. Maar ik ben geen opgever maar een doorzetter. Soms twijfel ik nog en dan heb ik het heel erg moeilijk om de dag door te komen. Maar we geven niet op, en mijn begeleidster helpt me hier echt super hard bij. Ook heb ik steun van mijn ouders, familie en enkele vrienden.
Na een korte crisisopname ben ik nu terug en al een week thuis en gelukkig vind ik hier mijn rust en voel ik me echt wel thuis. Elke dag vecht ik om in mijn huisje te kunnen blijven, niet in opname te moeten en om niet destructief te zijn. Maar zoals ik al zei, ik ben een vechter en ga ervoor!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.