Vandaag was zo’n dag

Vandaag was zo’n dag

Vandaag was zo’n dag. Ik had behoefte aan erkenning van mijn klachten. Echter is daar wel openheid voor nodig, want door te doen alsof er niets aan de hand is gaat die erkenning er niet komen. Het is niet dat ik dat bewust doe, maar het strenge en veeleisende stemmetje in mijn hoofd zorgt hiervoor. Waarom zouden mensen denken dat ik aandacht nodig heb voor mijn klachten? Het ging toch goed vandaag? Ik ben tenslotte gaan werken en mijn patiënten en collega’s waren erg blij met mij. Ik kreeg zelfs een doos met bonbons, die speciaal voor mij bedoeld waren. En nee, niet voor het hele team, maar alleen vóór mij. Want ik had haar de fijne en goede zorg geleverd.

Toch zit ik ’s avonds op de bank en voel ik mij bang. Eerder deze avond merkte ik al dat mijn angstgevoelens toenamen. Ik kan toch wel slapen straks? Ik word toch wel weer wakker morgen? Ik ga toch niet dood? Het leven voelt zo onzeker en die onzekerheid maakt mij bang, want ‘wat als’?

Het voelt raar om nu te beginnen over deze angsten met de mensen om mij heen. Want het ging tenslotte toch goed vandaag? Er is toch geen aanleiding geweest om nu in paniek te zijn? Ze zullen het vast toch niet begrijpen. Maar wat er wel nu speelt, is dat ik bang ben. Én dat ik behoefte heb aan steun, omdat ik mij nu erg alleen voel.

Vandaag was zo’n dag. En nu is zo’n moment dat ik eigenlijk behoefte heb om te zeggen tegen de mensen om mij heen dat ik bang ben. Dat ik behoefte heb aan een arm om mij heen, óf wat lieve woordjes, óf steun tijdens het zoeken naar afleiding.

Maar vandaag is ook weer zo’n dag dat ik dat niet kan en durf. Ik wil anderen niet tot last zijn. Ik moet dit zelf kunnen verdragen. Het strenge en veeleisende stemmetje in mijn hoofd zorgt er wéér voor dat ik het voor me houd. Het lijkt alsof het een keuze is, en ik hier bewust voor kies. Zo voelt dat voor mij absoluut niet. Ik neem niet bewust een ‘keuze’. Toch sta ik er nu wel weer alleen voor. Of dit nou wel of geen keuze is.

Maar vandaag is ook weer zo’n dag dat ik nog meer gemotiveerd ben om ooit deze stappen wel te durven zetten. Mijn gezonde kant geeft aan dat ook ik er mag zijn. En dat die kant nu nog niet zo groot is dat geeft niet. Kleine meisjes worden ook niet 1, 2, 3 groot, dat heeft ook tijd nodig. En zo heeft ook kleine Lieke tijd nodig om groot te worden. En die tijd zal ik kleine Lieke geven.

Lees ook:

  • Ik ben hier

    ‘Ik ben hier’, fluister ik zacht, als ik mijn mentale checklist afloop en mijn mantra herinner. De lijst liegt er niet om. Als ik de kans krijg slaap ik tien tot twaalf uur per nacht.…

  • Ik wil een diagnose

    Help me, ik wil een diagnose. Ik ben Sophie. Ik ben al meer dan drie jaar in therapie en ik heb nog steeds geen diagnose. Drie jaar geleden was het duidelijk anorexia nervosa en twee…

  • Vrouw in bontkraag kijkt snel om zich heen foto is wazig

    Ik ben een controlfreak en wil de regie in handen hebben. In mijn huis ben ik continu alert op vreemde geluiden, geuren of kleine veranderingen. Sta ik midden in de nacht op het balkon in de…

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.