Kleinmeisje

Ik blijf vanbinnen een klein meisje

Iedereen had het er over, vanaf het moment dat ik achttien werd. Misschien al wel eerder. Het was tijd voor een eigen huisje, tijd om op eigen benen te staan. Zelfstandig worden en loskomen van mijn ouders. Na jaren therapie was eindelijk erkend dat de thuissituatie niet zou veranderen. Als gevolg daarvan moest ik maar snel onafhankelijk worden, dan zou het vast beter gaan.

Na een veel te lange opname ben ik terecht gekomen bij het beschermd wonen. Een eigen kamer, een eigen keuken. Veel zelfstandigheid, maar daar had iedereen wel vertrouwen in. Ik ben ook prima in staat om mijn eigen boodschappen te doen, mijn huis schoon te houden en de financiën een beetje op orde te houden. Ik regel het allemaal wel zelf, om hulp vragen doe ik niet.

Emotioneel gezien is het anders. Stap voor stap heb ik wat meer geleerd om aan de bel te trekken als het niet gaat. Soms lukt het me een paar dagen niet, maar over het algemeen lukt het aardig om contacten weer te herstellen. En daar krijg ik overdreven positieve reacties op.

En geloof me, ik vind het niet overdreven omdat ik gewoon niks goeds wil horen. Het is overdreven omdat het simpelweg nergens op slaat. Het feit dat ik na een paar dagen weer eens een praatje van vijf minuten kom maken, betekent bar weinig. Ja, ik herstel het contact. Er is weer iets om te rapporteren. Maar zolang er niet gevraagd wordt hoe het met me gaat, wat er speelt, is het compleet zinloos.

Dan kom ik daarna weer op mijn kamer, midden in de eenzaamheid. Er is contact geweest, maar ik vecht nog steeds alleen. Er is nog steeds niemand die weet hoe slecht het gaat, hoe moeilijk ik het heb. Er is nog steeds niemand die weet waar ik over pieker en hoe bang ik ben om te gaan slapen. Om het zweverig te laten klinken: ze hebben mijn lichaam gezien, maar zijn mijn hart vergeten…

En daar zit juist de worsteling. Er zit een gevecht wat altijd terug komt, maar wat ik vrijwel nooit deel. Bang voor oordelen, vast in schaamte. Ik kan en wil er ook niet specifiek over praten, maar gewoon betrokken en belangstellend zijn helpt mij alweer een stukje verder. Dan heb ik weer wat kracht om verder te worstelen met mijn eigen ziel.


Het is een soort tweestrijd daarbinnen, een getouwtrek van gevoelens. Aan de ene kant is er het stukje zelfstandigheid, grotendeels gevoed door input van mijn omgeving. En aan de andere kant is er iets in mij wat altijd blijft verlangen naar iets anders, iets groters. Naar onvoorwaardelijke liefde.

Het is niet dat ik niet onafhankelijk wil zijn. Ik vind het fijn om mijn eigen gang te gaan, ben blij dat ik mezelf redelijk kan redden. Sinds een tijdje sta ik op de wachtlijst voor een eigen woning en daar kan ik ook wel naar uitzien. Tenminste: het is beter dan hier wonen en ooit moet het er van komen. Rationeel gezien klinkt het allemaal heel logisch en weet ik dat het moet.
Gevoelsmatig wil ik het niet. Ik wil niet onafhankelijk zijn, ik wil juist voor één keer het gevoel hebben dat ik op iemand terug kan vallen. Onvoorwaardelijk.

Ik heb mijn leven lang vastgezeten in een gezin waar ik niet paste. Ik ben altijd een buitenbeentje geweest, het zwarte schaap wat zichzelf met elk woord en elke daad zwarter maakt. De overlevingsstand draaide op volle toeren, en ik heb het overleefd. Hoewel er nog contact is, hoef ik niet meer elke dag naar die onveilige plek. Ik zou daar blij mee moeten zijn, zou er genoegen mee moeten nemen. Maar het lukt niet.

Ik blijf willen dat ik aan het eind van de dag naar een echt thuis mag gaan. Dat ik ‘s avonds op de bank tegen iemand aan mag kruipen, dat ik me geliefd voel. Ik wil kunnen ontspannen, wil delen hoe mijn dag is geweest met iemand die echt luistert. Ik wil bij iemand zijn die voor me zorgt als ik dat even niet kan, die een knuffel geeft als ik verdrietig ben. Ik wil bij iemand zijn die onvoorwaardelijk van me houdt, waar ik weer even kind kan zijn.

Hoe goed ik mezelf ook lijk te redden, emotioneel ben ik op een hele andere plek. In mijn hart schuilt nog steeds dat bange meisje, verlangend naar iemand die haar meeneemt uit de hel. Hunkerend naar een moeder die echt moeder is, die echt om haar geeft. Ik weet niet waarom, maar ze groeit niet op. Ze wordt niet ouder, sterker of wijzer. Ze zit daar gewoon te wachten, tot iemand haar komt halen. En misschien is dat niet eens zo verkeerd, want zolang ze wacht, houdt ze hoop.

Over dit artikel
Ik blijf vanbinnen een klein meisje
Titel
Ik blijf vanbinnen een klein meisje
Beschrijving
Vanbinnen ben ik nog een klein meisje. Vanbuiten lijk ik me ontzettend goed te redden, maar ik laat eigenlijk nooit aan iemand zien hoe het nou écht gaat.
Schrijver
Verschenen op
dsmmeisjes
Logo

Lees ook:

  • Klein meisje

    In mij is er een klein meisje. Meestal zit ze stilletjes in een hoekje te huilen. Maar vandaag is ze overstuur. Ze huilt niet stilletjes maar zo intens dat ik mijn handen voor mijn oren…

  • Donkeregestalte

    Tranen die stromen naar beneden. Het is lang geleden dat ik zoveel gehuild heb in zo'n korte tijd. Al dagen springen de tranen in m'n ogen wanneer ik even alleen ben. Maar ook wanneer ik…

  • Oude fotoboeken

    Ik heb een tijdje niks te doen en ik besluit om oude fotoboeken te bekijken onder het mom van tijddoding. Al na een paar bladzijdes merk ik dat het me veel meer doet dan dat…

6 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.