Van woordenbrij tot blog

Ik wil schrijven omdat schrijven mijn medicijn is. Maar waar moet ik beginnen? In mijn hoofd is het een chaos aan woorden. Een woordenbrij.

Ik wil schrijven over mijn gevoel. Maar help, het is ook nog eens een gevoelsbrij. Oké, dit woord bestaat niet. Het is een mix van boosheid, angst, verdriet, eenzaamheid die zorgt voor een cocktail aan gevoelens. Dat klinkt beter….

Ik wil schrijven omdat dit de verbindingslijn met het leven is. Ik wil schrijven over dat ik mijn hele leven al een lief meisje probeer te zijn. Mijn uiterste best doe om aan ieders verwachting te voldoen. Van ouders, de kerk, de maatschappij en van de hulpverlening. Maar waar blijf ik zelf in dit geheel of waar blijven wij in dit geheel? En wie ben ik echt als al mijn delen in mij opgaan?

Ik wil mezelf zijn, me veilig en geliefd voelen. Dat verlangen heb ik al sinds mijn eerste ademtocht buiten mijn moeders buik. Maar omdat niet aan deze basisveiligheid tegemoet werd gekomen, ben ik een ‘wij’ geworden. Een wij met verschillende wensen en verlangens, behalve dan het verlangen naar nabijheid. De een wil leven, de ander dood. De een wil zich vrouw voelen, de ander voor altijd een klein meisje blijven. Want dan hoef je geen verantwoordelijkheid te dragen. De een beoefent zelfcompassie, de ander is de altijd aanwezige veroordelende criticus. Want ja, je kunt beter jezelf veroordelen dan dat anderen dat doen. De een houdt van gezond eten, de ander – met name de kleintjes – van chips, patat, pannenkoeken en lekker veel chocola. Weer een ander wil helemaal niet eten, want eten betekent aanwezig zijn in je lijf en voelen wat er is en dat is nu juist wat ze wil vermijden.

Er komt geloof ik al aardig wat orde in die brij in mijn hoofd…

Ik ga verder met het ontleden van de chaos. Want chaos is het. Ik wil schrijven. Er is zelfs de laatste tijd steeds iemand in mijn hoofd die een afscheidsbrief wil schrijven. Of woont ze in mijn hart?

Ze wil niet meer vechten, ze is moe en bang van alle strijd om gehoord en gezien te worden. Het is te laat nu. Zelfs nu na jaren van onbegrip er waarschijnlijk een verklaring ligt in het nooit erkende autisme in het gezin. Zelfs nu er na jaren iemand is die de binnenwereld wil aanhoren, voelt het voor mijn chronisch suïcidale deel als mosterd na de maaltijd.

En voor mij, hoe is het voor mij?

Het besef van de onveilige jeugd en alle opgelopen trauma’s maakt dat ik wil huilen. Maar in mijn eentje durf ik dat niet. Dus is schrijven ook een soort huilen.

Ik zou willen huilen om het gemis aan bescherming. Het gemis aan emotionele steun. Het gemis van kennis in eerdere hulpverleningscontacten. Ik zou willen huilen om de schaamte die er is. De schaamte aangaande mijn lijf en wat het aan afschuwelijke ervaringen heeft meegemaakt. De schaamte over de gezinssituatie waarin ik ben opgegroeid. De schaamte over mijn psychisch ziek-zijn en het niet mee kunnen doen in de maatschappij. De schaamte dat ik me geen ‘ik’ voel, maar een ‘wij’…

Voel jij je ook suïcidaal en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

Lees ook:

  • Duizend stukjes

    Ik ben bang. Bang voor iedereen, bang voor alles. Ik zet een masker op als ik mijn deur uitstap. Niemand ziet mijn tranen, niemand voelt mijn pijn. Ik lach, en ik doe alsof. Ik voel me verscheurd. Uit elkaar gevallen.…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer