weerspiegeling meisje in ruit

Van hulpverlener naar hulpvrager

Zorgen zit in mijn bloed, dus was het niet gek dat ik de opleiding tot verpleegkundige ging volgen. Mijn droom was om in het algemeen ziekenhuis werken. Dit veranderde toen ik een verplichte stage moest doen bij de ggz. Ik vond het spannend en wist niet wat ik kon verwachten.

Al snel merkte ik dat dit werk mijn droombaan was. Toch sta je daar dan als 18-jarige in soms hele heftige situaties. Wat ik voornamelijk bijzonder vond is om te zien hoe een patiënt binnen komt en hoe ze weer weggaan. Als een ander persoon.

Na mijn afstuderen ben ik bij de ggz blijven hangen. Ik ging met veel plezier naar mijn werk.
Tot ik zelf een depressie kreeg. Dat heeft alles veranderd. Ik kwam in de ziektewet terecht en ging hulp zoeken.

Ik ben heel opstandig geweest en heb om me heen geschopt. Ik was echt niet leuk voor mijn behandelaar. Zeker toen er de diagnose persoonlijkheidsstoornis bij kwam. Ik wilde het niet zien en horen. Ik dacht: dit kan niet waar zijn.

Na jaren van gesprekken met psychologen waarbij ik niet open durfde te zijn en dus eigenlijk niks vooruit kwam, kon ik mijn werk niet meer doen. Ik ging letterlijk van patiënten helpen naar zelf patiënt zijn.

Twee momenten zijn me bijgebleven. De eerste keer dat ik zelf een time-out opname kreeg. Vreselijk om voor een paracetamol naar de verpleging te moeten. Maar jeetje, wat begreep ik mijn patiënten nu goed!

Een ander moment was dat ik naar de crisisdienst moest op de locatie waar ik zelf gewerkt heb. Ik was totaal van de kaart, maar ik kwam oud-collega’s en oud-patiënten tegen. Dat heeft heel veel pijn gedaan.

Nu zit ik in de WIA. Na eindelijk goede behandeling te hebben gekregen, ben ik veel vooruit gegaan. Ik ben er nog niet, maar ik weet waarvoor ik het doe.

Nu wil ik met mijn kennis en ervaring andere helpen. Ik ben van plan om ervaringsdeskundige te worden. Mijn droom is om anderen te helpen bij hun strijd. Ik geloof in de kracht van het zelf ervaren hebben.

Lees ook:

  • Naast mijn werk als verpleegkundige op een PAAZ afdeling, ben ik ook ervaringsdeskundige. Toen ik 6 jaar was ben ik opgenomen geweest in een jeugdkliniek voor zo’n 13 maanden. Ik was druk, snel boos, verdrietig en eigenlijk gewoon een heel…

    Een verpleegkundige met adhd en een depressie
  • In dit verhaal bedoel ik met hulpverlener een psycholoog, maar het kan ook ieder ander zijn die er is (of zou moeten zijn) om je verder te helpen. Het is al niet leuk om je aan te melden voor hulp,…

    Hulpverlener… of verre van?
  • Ik zocht bij therapeuten dé oplossing voor mijn problemen. Een stappenplan, een inzicht, een magisch trucje, dat ene wat mij zou helpen. Ik had het niet en kwam het bij hen halen. Veel hulpverleners hadden geen kant en klaar antwoord.…

    Waar is de hulpverlener met hét antwoord?

3 reacties

  1. Wat herkenbaar. Ik ben ook verpleegkundige en heb stage gelopen in het 3e jaar in de psychiatrie. Ik vond het geweldig en zag dat misschien wel als mijn toekomstige baan. Eind het eind van mijn studie ging het jammer genoeg mis, ik raakte depressief en werd opgenomen. Ik heb de opleiding wel afgerond, en heb nu wel een fijne baan. Omdat het toch vaak nog mis gaat, gaan we voor een ander behandeltraject kijken. Als ik stabiel genoeg ben dan zal ik, net als jij ook ervaringsdeskundige willen zijn:)

  2. Hoi Lonneke,
    Het lijkt me echt verschrikkelijke ervaring om opgenomen te worden op de plek waar jezelf werkzaam bent geweest.
    Ik hoop dat je een mooie toekomst tegemoet gaat en dat je, wanneer je eraan toe bent als ervaringsdeskundige andere mensen kunt helpen.
    Groetjes Joyce

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.