Van het ene uiterste in het andere

Van het ene uiterste in het andere

Sommige dagen voelen goed, andere dagen voelen minder en soms heb je van die dagen dat het helemaal verkeerd voelt. Vaak heb ik dagen dat het helemaal verkeerd voelt. Dat ik me niet goed voel en alles even teveel en te zwaar is. Zoals het gezegde: Alles waar ‘te’ voor staat is niet goed, behalve bij tevreden. Maar de laatste tijd ken ik ook dagen die goed voelen, maar ook daar zit een keerzijde aan.

Ik voel me eigenlijk nooit ‘normaal’ goed. Normaal in de zin van opstaan en gewoon aan de dag kunnen beginnen. Het gaat bij mij van het ene uiterste in het andere. Ik voel me extreem naar, verdrietig, boos, wanhopig en ga zo nog maar even door, of ik voel me heel goed. Té goed.

Op dagen dat ik me slecht voel zou ik het liefste de hele dag op m’n kamer willen zitten. Verstopt onder de dekens met de rolluiken dicht. Verdrietige muziek, zielige boeken of dramatische films en series. Vaak denkend aan het niet meer verder kunnen. Geen concrete plannen maken, maar gewoon de troostende gedachte dat het ook anders kan zijn, dat het over kan zijn.

Wanneer ik een dag heb of meerdere dagen waarin het goed gaat is het meestal extreem. Ik wil langer opblijven, want als ik slaap kan ik me niet goed voelen. Stel dat ik wakker word en het goede gevoel ineens verdwenen is? Ook plan ik mijn agenda zo vol mogelijk, want nu heb ik er zin in. Ik wil overal naartoe. Ik boek reizen met vriendinnen of dagjes weg. Nodig iedereen uit en ga bij iedereen langs, want stel dat ik me straks weer slecht voel en het dus niet kan of wil doen.

Maar het is niet alleen dat ik buiten m’n hoofd bezig ben met genieten op dat moment. Ik ben extreem in mijn hoofd bezig met reflecteren op wat ik doe. ‘Maakt dit me gelukkig?’, ‘Blijf ik hier gelukkig door?’ ‘Gaat het achteraf niet tegenvallen?’ en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Ik vermijd personen en situaties die op dat moment negatief aanvoelen. Ik ben bang dat ieder klein beetje negativiteit mijn gevoel een negatieve omslag kan geven. Maar het voelt niet goed om dit te doen, want een mens kan nou eenmaal niet de negatieve gevoelens uit de weg gaan. Voor even is het misschien mogelijk, maar zeker niet op langere termijn.

Ik ben hard op zoek naar het vinden van een middenweg. Een weg tussen het extreem negatieve en het extreem positieve. Ik ben op zoek naar een middenweg genaamd ‘tevreden’ een mengelmoes van positieve en negatieve ervaringen. Een middelweg van geven en nemen, huilen en lachen. Het is niet makkelijk. Ik weet (bijna) zeker dat ik die weg ooit zal vinden.

Maar waarschijnlijk zeg ik dit nu alleen omdat ik op dit moment in mijn extreem positieve moment zit.