tas naast stoel

Van een normaal leven naar een uithuisplaatsing

Gezinssituatie

Ik heb een groot deel van mijn jeugd gewoon bij mijn moeder gewoond, omdat mijn ouders zijn gescheiden. Mijn moeder wist niet goed hoe ze alleen moest leven en het contact met mijn vader was wisselend. De band met mijn zusje was een normale zussenrelatie, met op zijn tijd een lekkere ruzie. 

Gepest

Op de basisschool kon ik nooit echt mijn draai vinden, doordat ik gepest werd omdat ik wat voller was dan de rest. Ik voelde me vaak alleen en leefde daardoor in mijn eigen wereldje met mijn fantasiepersonages waar ik uren tegen kon praten. Dit werd door de mensen om mij heen vaak niet begrepen en ze probeerde mij aan te moedigen om met andere kinderen uit mijn klas af te spreken. Ik wist nooit zo goed hoe ik met leeftijdsgenootjes om moest gaan en trok meer toe naar de volwassenen in mijn omgeving. 

Opstandig en boos

Rond mijn tiende begon ik mijn eigen wil te krijgen, ik werd opstandig en enorm boos als ik mijn zin niet kreeg. Ik kon dan ook agressief worden naar zowel voorwerpen als mensen. Ik heb heel wat voorwerpen gesloopt en mensen geslagen. Ik wilde dat mensen mij begrepen en snapte dat ik hulp nodig had, maar vaak werd er gezegd dat ik alleen maar aandacht trok en me niet zo moest aanstellen. 

Ik voelde me afgewezen

Op mijn elfde heb ik de basisschool afgerond en moest ik dus naar de middelbare school. Ik had de hoop dat een nieuwe school het gepest zou stoppen. Niks bleek minder waar, het liep op school enorm uit de hand. Ik ben meerdere malen in elkaar geslagen, stoelen werden in de pauze onder me uit getrokken. De meeste docenten deden niet de moeite om me te helpen en vonden dat ik me niks van al dit gedrag aan moest trekken. Ik voelde me voor de zoveelste keer in mijn leven afgewezen en had dus het gevoel dat ik er alleen voor stond. Ik had geen vrienden in de klas en maar een paar op school, wat het nog moeilijker maakte.

Het begin van mijn psychische problemen

De eerste klas had ik afgesloten met een ruime voldoende en ik mocht van VMBO-basis doorstromen naar het tweede jaar VMBO-kader. Dit was voor mij een super fijne stap. Ik kwam in een klas waar ik eindelijk weer vrienden maakte. Sommige mensen kende ik al, waardoor ik me niet meer helemaal alleen voelde. De eerste maand ging goed, maar daarna begon alle ellende weer. Ik werd opnieuw gepest en geslagen op school en in dit jaar begonnen ook mijn psychische problemen. Doordat ik op school in elkaar geslagen werd of voor of na school werd opgewacht, besloot ik in eerste instantie hulp te zoeken op school zelf. Hier werd door mijn mentor al vrij snel gezegd dat het mijn eigen probleem was en dat hij er niks mee te maken wilde hebben, omdat mijn problemen dan zijn problemen werden. De tweede stap was in gesprek gaan met de onderdirecteur en daarna met de directeur van school. En als derde stap ben ik toen voor een paar maanden niet meer naar school gegaan omdat ik niet meer durfde. Ik was bang geworden voor zowel de docenten als de leerlingen die daar rondliepen. 

Zelfbeschadiging

In de tweede is toen besloten dat ik dat jaar over zou gaan doen en terug naar VMBO-basis zou gaan, wat ik zelf extreem lastig vond. Het voelde alsof ik gefaald had, want ik had het makkelijk aangekund. Het stukje zelfbeschadiging kwam daardoor nog meer naar de voorgrond. Met de dag werd het erger en ik heb het onwijs lang voor mezelf gehouden. De eerste mensen die ik het vertelde waren een paar vriendinnen van mij die direct naar mijn mentor zijn gegaan omdat ze zich zorgen maakte om mij. Ik ben hier zo enorm boos op geweest en voelde me verraden door mijn eigen vrienden.

Praten met mijn mentor, psycholoog en vriendinnen

Na enkele weken en gesprekken met mijn psycholoog, mentor en mijn vriendinnen ben ik voor mezelf nagegaan wat het eigenlijk met hen doet om te zien dat het met mij zo slecht ging. Ze vertelden me dat ze dachten dat ik een eind aan mijn leven zou gaan maken, doordat het duidelijk werd dat ik steeds verder wegzakte. Ze konden hier moeilijk mee om gaan en zochten hulp bij de mentor omdat ze zich erg druk maakten en niet goed wisten hoe ze ermee om moesten gaan.

Hoe ga je ermee om als je hoort dat één van je beste vrienden zichzelf beschadigt? Nou, ik weet het niet zo goed eigenlijk. Het is een lastig probleem waar enorm veel taboe omheen zit. Mensen hebben vooroordelen en denken al snel dat je suïcidaal bent als je jezelf beschadigt of snappen niet waarom je jezelf pijn zou doen. Maar na de vele gesprekken vielen alle stukjes op hun plek, ik moest en zou aan mezelf gaan werken om het dragelijk te maken voor zowel mijn vrienden als voor mezelf. Dat was een enorme strijd.

Uit huis geplaatst

Toen ik op een gegeven moment in de derde klas van de middelbare school zat werd het officieel, ik zou uit huis geplaatst worden om de ruzies thuis te verminderen. Dit had niet het gewenste effect. Ik kon moeilijk mijn draai vinden en ben zo’n beetje heel Nederland doorgetrokken van pleeggezin naar pleeggezin naar groep. Na 29 verplaatsingen zat ik eindelijk op een goede groep, maar deze ging sluiten. Dus werd ik weer opnieuw overgeplaatst, dit keer naar een groep voor jongeren met autisme. Dit was echt één van de fijnste groepen waar ik heb gezeten en waar ik ruim een jaar heb mogen blijven. Wat me goed deed, want ik had eindelijk stabiliteit. Op het moment dat ik 18 werd moest ik helaas weg van deze groep, want ja, jeugdzorg stopt als je 18 bent. Ik ben toen naar een begeleid wonen-traject verhuisd en kreeg mijn eigen studio. Tot op de dag van vandaag verblijf ik hier nog steeds en gaat het met ups en downs, maar hé, we komen er wel en terugvallen horen bij vooruitgang. 

Sta eens stil bij wat er allemaal goed gaat

Aan iedere negatieve ervaring zitten zoveel positieve ervaringen, alleen zien wij deze zelf vaak niet. Sta eens stil staan bij wat er allemaal goed gaat. De positieve dingen doen een mens zoveel goed. Uiteindelijk is er voor ieder probleem een oplossing, ook al ligt die niet altijd voor de hand. 

Lees ook:

  • schrijven

    En daar is dan het daadwerkelijke moment; ik moet mijn terugvalpreventieplan invullen. Ik was al een tijdje klaar om richting het afronden van mijn therapie te gaan. Nu komt het toch wel dichtbij. Als het…

  • jaar

    Eén jaar, 52 weken oftewel 365 dagen geleden, zat ik nu met m’n eerste inbewaringstelling (in de volksmond gedwongen opname in een psychiatrische kliniek) op een afdeling. Ja, ik was vaker opgenomen geweest. En ook…

  • weggedoken meisje

    Heb je behoefte aan een luisterend oor? Neem contact op met de Luisterlijn. Last van suïcidale gedachten? Ga naar de website van 113. Wil je meer informatie over automutilatie? Bekijk de website van Stichting Zelfbeschadiging.…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.