Van 2 naar 67 hulpverleners

In de afgelopen twee jaar heb ik 67 hulpverleners gezien. In de twee jaar daarvoor in totaal twee: mijn zelfstandig therapeut en een zelfstandige psychiater. Wat is er gebeurd dat het aantal opeens meer dan dertig keer zo groot is geworden? In weinig woorden: de kapotte ggz. Het systeem is zo ver afgebroken door de laatste kabinetten dat ik er de dupe van word.

In veel woorden bestaan de 67 hulpverleners uit verschillende groepen die behoren tot allerlei afdelinkjes. Die afdelingen krijgen vergoedingen voor bepaalde kortdurende behandelingen en sturen cliënten daarna weer verder naar een volgende afdeling, die weer vergoeding krijgt voor een bepaalde kortdurende behandeling, enzovoort. Eerst was er crisis. Twee bezoeken aan de crisisdienst en zes weken crisispreventerende dagbesteding geven je al snel rond de vijftien medewerkers, voornamelijk psychiaters, sociaal werkers en psychiatrisch verpleegkundigen.

Wanneer de crisis wat gedempt is, gaat mijn behandeling officieel over van mijn zelfstandig therapeute naar de grote ggz-instelling. Ondanks dat ik al een diagnose heb, moet ik eerst naar een diagnostisch traject. Zes weken, ongeveer tien verschillende psychologen en sociaal werkers. Deze afdeling kan geen neurodivergente aandoeningen diagnosticeren, dus word ik doorverwezen naar een andere organisatie. Tegelijkertijd word ik doorverwezen naar een andere afdeling gericht op stemmingsklachten. See where this is going?

In de vier maanden wachttijd voor de behandeling van stemmingsklachten ga ik veel drinken. De afdeling zegt dat ze niet genoeg expertise hebben voor mensen met drankproblemen en verwijst me door naar een organisatie die helpt bij verslaving. Ik kan niet meer studeren en krijg, gelukkig, een uitkering, maar hiervoor moet ik eerst vijf verschillende mensen zien.

En zo blijft het doorgaan tot ik onvermijdelijk uitkom bij persoonlijkheidsstoornissen, want als je verder niet beter wordt van kortdurende behandelingetjes, heb je een persoonlijkheidsstoornis. De wachttijd was een jaar. Mijn eerste afspraak met die therapeut is vandaag. Zij is nummer 67 en ik wil haar niet. Ik wil bij de therapeut blijven die me behandelde tijdens de wachttijd. Dat kan niet, want zijn afdeling mag patiënten maximaal negen maanden in behandeling hebben.

Mijn verhaal is niet uniek. Je hebt dit als eens eerder gehoord. Je kent de nummers. Je weet dat de ggz stuk is. Maar pijn laat zich te makkelijk verschuilen achter nummertjes. Als je 67 ziet dan denk je ‘dat is belachelijk veel’, maar wat je niet ziet is mijn werkelijkheid. Mijn werkelijkheid is dat ik elke nacht wakker lig omdat ik flashbacks heb over eerdere verlatingservaringen. Een potje vol nare herinneringen dat steeds maar voller lijkt te worden. Mijn werkelijkheid is dat die herinneringen wakker worden, elke keer als ik afscheid moet nemen van een therapeut. Omdat dat zo’n pijn doet, komt ook zo’n nieuw afscheid in het potje terecht. Zo word ik voor mijn gevoel alleen maar zieker. Studeren lijkt verder weg dan ooit. Een normaal leven kan ik me nauwelijks meer voorstellen. Mijn werkelijkheid is ik dat door het vertrek van allerlei mensen – sociaal werkers, therapeuten, psychiatrisch verpleegkundigen – me afzonder van mijn vrienden, omdat ik denk dat zij me ook alleen zullen laten. Mijn werkelijkheid is dat mij alsmaar gevraagd wordt een nieuw gezicht te vertrouwen. En nu is mijn werkelijkheid dat ik het niet meer kan, dat ik niet meer geloof dat dit nieuwe gezicht vandaag het beste met me voor heeft.

In dit hele verhaal zijn er twee kleine lichtpuntjes. De eerste is Charlotte Bouwman, die een stem geeft aan iedereen die benadeeld wordt door dit systeem. Wat een heldin. Maar ook: wat oneerlijk dat dit nodig is. Het tweede lichtpuntje is dat mijn nieuwe behandeling langdurig is, gemiddeld ongeveer twee jaar. Als het me ooit weer lukt om een therapeut te vertrouwen, hoef ik in ieder geval niet binnen twee maanden weer bij diegene weg.

Lees ook:

  • Wachten

    Mijn therapeut die ik twee jaar geleden elke week zag, zei op een gegeven moment steeds de afspraken af vanwege persoonlijke omstandigheden. Doordat de afspraken alsmaar niet doorgingen, ging het mij steeds slechter. Op een gegeven moment ging het helemaal…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer