Het valt wel mee.

Als iemand mij een jaar of 20 had gevraagd of ik een gelukkige jeugd had gehad; had ik waarschijnlijk gezegd dat het wel oké was geweest.

Tja, mijn vader is jong overleden.

Ik weet niet of ik iemand voor de gek wilde houden, mezelf of iemand anders wilde beschermen. Het gekke was, dat ik er ook nog écht van overtuigd was. Het was bij ons thuis altijd wel chaotisch, maar was het echt erg? Tja, mijn vader is jong overleden. Ik was slechts 6 dagen 6 toen hij stierf en hij is een jaar lang ziek geweest wat een behoorlijke invloed op ons gezin heeft gehad. Mijn moeder heeft hem zijn hele ziekteproces zelf verzorgd. Toen mijn vader overleed… tja, wat kan ik zeggen? Mijn moeder leek mee te zijn gegaan. Als meisje van 6 deed ik er alles aan om haar ‘gelukkig’ te maken. Nog steeds, al ben ik inmiddels oud en wijs genoeg om te beseffen dat het geluk van mijn moeder niet door mij gemaakt of gebroken wordt. Maar mijn gevoel heeft altijd een slakkengangetje in vergelijking met mijn ratio. Nee, mijn moeder heeft het overlijden van mijn vader nooit verwerkt.

Mijn broers hadden vaak ruzie, maar dat was toch niet zo erg?

Ik ben de jongste van 4. Ik heb 2 broers (bijna 10 jaar ouder en 8 jaar ouder) en een zus (7 jaar ouder) volgens mijn moeder was ik super gewenst.  Tussen dat zeggen en tonen zit een wereld van verschil. Mijn 2 broers waren niet de beste vrienden.  Mehn, die twee konden toch ruzie maken!!! Ik heb wat rare dingen gezien als kind zijnde. Als die twee aan het vechten waren! Frikadellen die naar elkaars hoofd geslingerd werden, rollend en vechtend over de grond, de een die de ander over z’n schouder gooide en over de camping droeg. Als klein meisje stond ik erbij en keek erna. Ja, mijn broers hadden vaak ruzie, maar zo erg was dat toch niet, daar had ik toch niet zoveel last van.

Mijn moeder kon het niet zo goed aan

Niemand kiest er voor om op 40 jarige leeftijd met 3 pubers en 1 kleuter er alleen voor te komen staan. Ik wilde mijn moeder beschermen, ik moest mijn moeder beschermen. Tegen de nare dingen die ik ouders op school hoorde zeggen, tegen mijn oma, die zo vaak ruzie maakte met mijn moeder aan de telefoon, tegen de buren die zo vaak dreigden de kinderbescherming in te lichten (omg hadden ze het maar gedaan!) Mijn moeder kon het niet zo goed aan. Zag veel niet, wilde het ziet zien  of bewaarde graag de goede lieve vrede.

Dit is de “het valt wel mee” versie. De werkelijkheid is een gruwelijk sprookje, een horrorfilm. Ergens is het knap hoe onze hersenen werken.  Om mijn jeugd te overleven was het denk ik noodzakelijk om niet te beseffen hoe heftig het allemaal was, want dan had ik het niet kunnen doorstaan. Zoveel jaren later neem ik het nog met me mee, maar nu met het besef, dat het toch niet zo mee viel.

Volgende blog zal weer wat minder serieus zijn 😉

3 Comments

  1. jef

    Ze zeggen al gauw: de knop omdraaien. Wat het maar zo simpel. Eerst nog de knop vinden. Je kan toch al wel onderscheid maken tussen serieus en minder serieus. Durf erover spreken met een of een paar goede vrienden die je kan vertrouwen en die respect hebben voor je verhaal en je Zijn. Put moed uit de natuur, nu de lente doorbreekt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.