De valkuil van verkeerde keuzes.

Soms baal ik van de manier waarop ik mensen toelaat in mijn leven.

Ondanks overduidelijke onderbuikgevoelens ga ik vaak op mooie praatjes af. Op de zogenaamde belofte dat ik mij gehoord mag voelen. Dat iemand zegt mij te begrijpen. Dat hij of zij graag iets voor mij wil doen. Ongevraagd hulp aanbiedt.
Totdat diegene zich ineens midden in mijn gezin en in mijn leven bevindt. Op een heel centrale plaats. Soms zelfs in plaats van waar mijn kind zou moeten staan. Met meer rechten toegekend, of zich toegeëigend, dan zou mogen. Dan redelijk is, gezien de werkelijke rol ten opzichte van ons gezin en mijn leven. En dat ik mij ineens afhankelijk voel, terwijl ik dat niet ben.

Het moment dat ik niet meer weet wie ik ben.

Grenzen aangeven lukt mij dan helemaal niet meer. Dat kan ik normaal gesproken slechts schrijvend, niet live en al helemaal niet verbaal, omdat ik dan niet meer uit mijn woorden kom, ook al spreek nog zo veel talen. En toch ga ik de confrontatie aan. In levende lijve. Open ogen. Open vizier. Lafheid past mij niet. Oplossen wil ik.

Telkens weer. Maar ik kan het eigenlijk niet hanteren. Paniek slaat toe. Ik sla dicht, begin te trillen, te zweten en zie niks meer op zo’n moment. Krijsend gilt mijn innerlijke stem mij in mijn oren “nee, Nee, NÉÉ!!!”. Ik word lichamelijk ziek. Stort neer… Ben weg.

De valkuil van verkeerde keuzes
Ik ben weg

Dat is vaak het moment waarop de hardste klap wordt toegediend.

Dan zit zo iemand zodanig in mijn leven, heeft mijn energie zo diep weggezogen dat hij denkt dat hij of zij nu alles wel kan maken. En in een verwoestende klap wordt er dan een finale slag uitgedeeld. Mijn grenzen tellen niet meer, alleen de grenzen van die ander. Ikzélf tel niet meer, alleen die ander, die zich op dat moment alle vermeende rechten in mijn gezin en leven toe-eigent en schreeuwend en eisend over mij en mijn gevoelens heen stampt.

Dan word ik, ook al ben ik nog zo leeggezogen, keihard wakker. Te laat.

Maar beter laat dan nooit.

Op zo’n moment is voor mij in één klap de connectie verbroken. En komt het niet meer goed.

Ik ben namelijk niemands eigendom!

Op die momenten verstoot ik diegene. Want niemand, buiten mijn eigen lieve gezin, mijn kind, mijn katten, ja, ikzélf (!) heeft het recht op mijn energie. Dat mag ik beschermen. En niemand heeft het recht mij daarna ook nog te beschimpen, te vertrappen. Zichzelf in leugens naar boven te werken, ten koste van mij!

Ik heb te weinig energie en heb weken nodig om van één gebeurtenis te bekomen, zelfs al is het een leuke. Ik heb niet alleen PTSS, ik ben ook lichamelijk niet in orde. En dat komt nooit meer goed. Ik kan niet mijn energie verstrooien en denken ‘ik doe het even een middagje rustig aan en ga goed slapen’. Mijn aanwezigheid kost mij veel meer dan het een ander oplevert. Altijd. Het kost mij weken van opbouw en herstel.

Maar telkens opnieuw stap ik in de valkuil.

Laat ik mensen toe die naar mijn gevoel misbruik van mij maken. Jaar in jaar uit. Ook al voel ik dat het weer gebeurt, het lijkt alsof ik het niet kan stoppen. Het lijkt bij mij te horen geen grenzen aan te geven, wat er ook met mij gebeurt. Wat mij ook wordt aangedaan door een ander. Ik liet het toe. Altijd. Ging pas voor mijzelf opkomen als het veel te laat was, veel te ver was gegaan.

Maar ik wil het niet meer. Ik kán het niet meer. Accepteer het niet meer.

Dus per vandaag ben ik er wel definitief uit: als ik bij iemand een onderbuikkriebel voel op dat verkeerde vlak, ligt diegene er bij voorbaat al uit in mijn leven. Simpelweg omdat ik zelf moet overleven en ik niet langer wil toestaan dat het risico bestaat een ander mij mijn leven overneemt ten koste van mij en mijn gezin. Dat ik moet gaan koorddansen om mensen in mijn leven te behouden. Om mijzelf in mijn leven te behouden.

Ik wil dit niet langer.

Dan maar geen zalen vol vrienden. Die paar echte die ik al jarenlang heb, die zijn mij genoeg.

Dus ik ga afstand nemen.

Van een aantal mensen had ik het al gedaan, maar het lijstje wordt langer.

Ik kan het niet meer opbrengen om mensen die laf zijn en zichzelf proberen te verschonen van hun fouten door gebeurtenissen in hun eigen voordeel te verdraaien en tegen mij te gebruiken, in mijn leven toe te laten. Leugens wil ik niet meer aanhoren. Onzinverhalen ook niet. Gemanipuleerd worden ook niet. Emotionele chantage laat ik ook niet meer toe. Aan niemand ben ik dat verplicht! Ik wil niet meer gebruikt worden door mensen die mijn spullen gebruiken, maar niet goed teruggeven en waar ik achteraan moet hollen om mijn eigendommen smekend terug te verdíenen! Zij die mijn passies en talenten beschimpen komen mijn drempel niet meer over.

Ik laat niet meer toe dat mensen mij onaangekondigd en ongevraagd telkens vastpakken, optillen, betasten en overal zoenen! Ik heb daar een grondige hekel aan, maar durf het zelden te zeggen! Mijn lijf is van mij. Niet van een ander. En het is al helemaal geen gebruiksvoorwerp wat je naar eigen believen kunt beetgrijpen en bepotelen.

Mensen die te pas en te onpas mijn huis binnen komen lopen en hun eigen drama’s over mijn vredige avond heen spuien zijn niet meer welkom. Zeker niet degenen die mij pijn doen, mij kwetsen en beschimpen, nadat ik maandenlang, ongeacht dat waar ik zelf mee zat, hun laffe en eentonige verhalen heb moeten aanhoren en ze mij hebben gesmeekt om een zogenaamd advies voor hun problemen. Advies dat ik niet kan geven omdat ze van mij slechts één simpel antwoord willen krijgen: De Oplossing. Kant en klaar gekruid en afgebakken. Door mij.

Nee. Niet meer. Nooit meer.

Valkuil van verkeerde keuzes
Misschien ooit vertrapt en verpletterd, maar ik kom nu op voor mijzelf!

DUS STOP!

Vanaf nu doe ik het anders.

Ik zeg tegen al die mensen die de afgelopen jaren, de afgelopen maanden op zo’n manier met mij zijn omgegaan:

“Het is niet van mij. Jouw leven is van jou, jouw fouten zijn van jou. En jouw gebreken zijn van jou. Jouw lafheid is van jou. Ik wil jouw rommel niet. Ik wil jouw leugens niet. En ik geef je alles hierbij terug.”

In tegenstelling tot veel van de mensen hierboven beschreven ga ik de confrontatie aan met mijzelf. Werk ik aan mijzelf. Met intensieve begeleiding.

Heel hard. Zo hard dat ik er meestal misselijk van word. Dat ik er hoofdpijn van krijg. Dat ik er gezichtsproblemen van krijg. En heftige angstaanvallen krijg. En paniek. Dat ik niet meer kan slapen omdat ik bang ben om alles opnieuw te beleven in mijn dromen en weer wakker word in een onmogelijke werkelijkheid. Zodat dat ik pillen moet slikken om mijzelf niet van de hoogste toren te werpen omdat ik zo schrik van wat ik ontdek. Schrik van wat mij is aangedaan. Schrik van wat ik heb toegelaten in mijn leven. Jaren lang. Decennia lang. Telkens opnieuw. Ontzetting over alles wat ik nog moet doen om de cirkels te doorbreken.
Maar ik kijk in de spiegel en zie wie ik ben. Ik zie mij met al mijn gebreken, mijn angsten, maar ook met mijn goede kanten en mijn kracht. Ik zie wie ik ben en wat ik kan. En ik zie wat ik wil doen.

Wat van een ander is, is van niet van mij. Wat van mij is, mag ik houden.

Mijn radar is van mij. Een radar, die mij telkens opnieuw onfeilbaar laat zien wie mijn vriendschap waard is en wie niet. Wie ik toelaten kan en wie niet. Wie er misbruik van mij dreigt te gaan maken en wie niet. Ik hecht er helaas niet genoeg waarde aan en dat moet ik veranderen. Dat ben ik aan mijzelf verplicht.

Mijn eigen fouten om daarin te falen zijn van mij. Maar dat ik daarvan leer is een feit. Als ik daardoor eerdere verkeerde keuzes rechtzet waardoor ik bepaalde mensen laat vallen, die zich daardoor gekwetst of gepijnigd voelen, dat hoort dat gevoel toch niet bij mij. Dat hoort bij diegene die zijn valse hoop, zijn eigen fouten en zijn eigen mankementen aan mij heeft proberen te geven. Dat hoort bij degene die heeft geprobeerd mijn energie van mij te stelen. Die heeft geprobeerd een te centrale rol, een niet gepaste rol, in mijn bestaan op te eisen.

Daar doe ik niet meer aan mee.

Ik werk aan mijzelf.

De Gans

9 Comments

  1. Wat mooi dat je het bij jezelf legt en de regie neemt! Mooi beschreven ook.

    Ik vind je stuk wel rete confronterend. Meer stukken hier overigens, maar deze raakt me op een andere manier. Ik zou zo iemand kunnen zijn, besef ik me maar al te goed. Zonder het te willen, overigens! Mijn vriendin beschrijft mij inmiddels ongeveer op eenzelfde manier als jij nu doet; als iemand die beloftes doet en vervolgens toeslaat. Ik ben dus zo’n persoon en die wetenschap doet zo ongelofelijk veel zeer.. Want ik geef zo enorm veel om haar en alles wat ik haar ‘misdaan’ heb was onbedoeld, onbewust en puur vanuit mijn eigen onmacht en (vermoedelijke) ‘stoornis’. En de combinatie van onze angsten. Ik heb zo mijn best gedaan om een goede vriendin voor haar te zijn, maar ook zij heeft uiteindelijk de regie genomen en gekozen om de band te verbreken. Dat respecteer en begrijp ik want ik doe haar pijn en dat is het laatste wat ik wil! Maar zo’n stuk als dit… wow dat komt even binnen!

    Ik wens je heel veel kracht toe.

  2. Wat mooi (en dapper) dat je dat bij jezelf ziet. Maar…zijn we niet allemaal een keer in ons leven zo geweest? Dat je bang bent om iemand kwijt te raken en dan gaat afstoten en aantrekken? Ik heb mezelf er ooit op betrapt hoor! Er zal zeker iemand zijn die met een beschuldigende vinger naar mij gaat wijzen. Je doet het niet bewust (mag ik hopen…).
    Ik kan dit alleen stoppen door mezelf ander gedrag aan te leren. Want de wereld past zich toch niet aan. Dat is het hele ding….van anderen de schuld geven word je zelf nooit beter. Je moet dat zelf wel onder ogen kunnen zien. Het maakt je niet slecht: het maakt je mens.
    De mensen van wie ik afstand neem mag ik erg graag. Met sommigen heb ik een bloedband. Maar ik mag mezelf ook beschermen als ik het gevoel heb dat ik ondergelopen word. Maar de sleutel ligt altijd bij jezelf. Bij mij in dit geval. Dus val jij jezelf niet te hard aan. Wees mild voor jou ❤

  3. Hoi Celle, wat mooi dat je inziet dat je vriendin afscheid moest nemen om wat je deed. Ik hoop dat je ook inziet dat wat je deed hebt niet hetzelfde is als hoe je bent. Neem het aan van de vrouw die de blog ‘ ik ben een narcist’ heeft geschreven, wat je doet is niet hetzelfde als wie je bent, en wie je bent is niet hetzelfde als wie je kan, wil, of altijd zal zijn. Alleen dit zelfinzicht bewijst al dat je onderweg bent naar verandering.

    Ik hoop dat je ergens in je achterhoofd het oude gezegde ‘waar er twee vechten hebben twee schuld’ hebt en die af en toe uit het stof trekt. Je erkent wat jouw aandeel is in wat er mis ging tussen jullie. Ik hoop dat ze de hare ook erkent.

    Zoals de Gans zo mooi zegt; ‘mijn eigen fouten om te falen zijn aan mij’. Dat geldt ook voor jouw vriendin, wat voor angsten, onmacht en vermoedelijke stoornissen dan ook. Als ze het niet aan kon vrienden te blijven en de stekker eruit trok, is het haar goed recht. Maar dat betekent niet dat ze je zo kan beschrijven en zeker niet dat de schuld volledig en alleen op jouw schouders rust. Ik krijg het gevoel uit je bericht dat je die volledig op je hebt genomen.

    Jullie samen waren geen goede combinatie. Dat kan gebeuren. Jullie relatie tot elkaar was toxisch. Ook dat gebeurt. Je hebt haar pijn gedaan. Dat is ook niet vreemd. Jullie connectie was misschien slecht voor haar. Je vermoedelijke stoornis is misschien destructief. Maar jij bent dat niet.

    Dus, werk eraan. En leg in de tussentijd de verantwoordelijkheid net als Gans waar hij hoort. Voor elke keer dat je toesloeg en ze niet vertelde, letterlijk, dat ze daar niet van gediend was, ligt de schuld minstens half bij haar.

    Laat het me vooral weten als je mee wilt schrijven. 🙂

  4. Ik denk dat we ook af moeten van het praten over ‘schuld’. Ik noem het liever ‘oorzaak’, de chemie en de (dis) balans tussen twee mensen, met elk een eigen denkpatroon en achtergrond. Als dat op een bepaalde manier bij elkaar komt, kun je een toxische reactie krijgen. Je kunt naar de ander wijzen, die zeker ook zijn aandeel in ‘fouten’ heeft, maar de kracht om het te veranderen ligt bij jezelf, bij je eigen reacties op anderen, je eigen inzichten, inzet en je eigen beslissingen. Omgang met mensen bestaat altijd uit individuen, met elk een eigen leefwereld. Daar kun je niks aan veranderen. Aan je eigen instelling wel en handelen daarin wel. Ook al is dat nog zo moeilijk.
    Liefs voor jullie beiden en goed weekend xx

  5. de kracht om te veranderen ligt bij jezelf, dat klopt, maar denk dat het belangrijk was te benadrukken dat Celle niet de hele “schuld” op zich nam. Veranderen is moeilijk als je denkt dat je in en in slecht bent. 🙂

  6. Ik leg de schuld voor een deel bij mezelf. Als ik nou maar beter, anders…. Ik zie ook wel dat zij daar haar aandeel in had; dat ik het op het laatst niet meer ‘goed’ kon doen. Het was inderdaad een toxische relatie waar we allebei een aandeel in hadden. Waarbij het mij ook niet gaat om schuld. Maar heel eerlijk; dat geldt dan vooral voor haar ‘deel’… Want het voelt wel heel erg als mijn schuld dat ik het niet kan, dat het me niet lukte om te vertrouwen, om te reageren op de manier die nodig was, om (genoeg) te veranderen. Ik heb niet zozeer het gevoel dat ik in en in slecht ben; ik weet dat mijn intenties altijd goed en oprecht zijn geweest (in ieder geval op bewust niveau) en dat ik het nooit zo bedoeld of gewild heb.

    Maar het zorgt er wel voor dat ik me af ga vragen wie ik dan ben; als mijn beeld van mezelf zo ontzettend afwijkt van hoe iemand die zo belangrijk voor me is, mij ziet. Zo wil ik niet zijn, maar zo ben ik wel. Daarin heb je een goed punt Anne; ik vind het gevoelsmatig heel moeilijk om dat verschil te maken tussen wie ik ben en hoe ik me gedraag. En ik vraag me af of het me ooit zal lukken om mensen echt binnen te laten, te vertrouwen, echte vriendschappen te kunnen hebben. Dat voelt nu niet zo.

    Wat dat betreft raakte de boodschap uit jouw brief aan toekomstige geliefde wel keihard Anne. Het voelt zo als ‘Blijf alsjeblieft allemaal bij me weg want ik doe je alleen maar pijn’. En ik weet niet of ik daar uit kom, nu voelt het niet zo. Maar goed, dit was ook de eerste keer dat ik iemand zo diep binnen liet. En dat ik voel (voelen heb ik ongeveer heel mn leven weggestopt).

    Nou ja, warrig verhaal geworden. Bedankt voor jullie reacties. Het helpt, voelt fijn. Zelf iets schrijven vind ik nog eng. Het is zo nieuw, zo warrig in mn hoofd, zo’n zoektocht. Maar misschien voelt het binnenkort ineens goed. Ik ga in ieder geval proberen om vaker te reageren.

    Fijn weekend!

  7. Lieve Celle, ik lees uit je tekst dat je jezelf best wel veel kwalijk neemt. Ik snap dat, maar val jezelf niet zo hard aan. Dat is niet nodig, dat hoeft niet. Eerlijk, voor de mensen die mij zo hebben behandeld ben ik milder dan jij op dit moment voor jezelf. Geef jezelf wat compassie. Er is een reden voor dat dit is gebeurd, dat je in een toxische relatie bent beland. Je gaat er van leren. Blijf voelen, blijf eerlijk voor jezelf. Je mag er zijn.
    Schrijven mag. Schrijven heelt. Maar schrijven hoeft niet.
    Goed weekend en lieve groet, Marije

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.