vrouw aan zee

Vakantiestress

Met ongekende snelheid donder ik naar beneden. Ik ben totaal in paniek, wil schreeuwen om hulp, maar er komt geen enkel geluid uit mijn mond. Met handen en voeten probeer ik mijn vrije val te vertragen. Af en toe lukt dat, maar het levert me forse schaafwonden op. Zwaar gehavend val ik vervolgens nog dieper in dat donkere gat. Waar blijft die godvergeten bodem eigenlijk? De duisternis omarmt me vol overgave en uiteindelijk land ik op een keiharde ondergrond. Ik begin te stuiptrekken en voel het laatste beetje leven uit mijn lichaam verdwijnen… Game over.

Ik had het in therapie allemaal besproken. Ik was volledig voorbereid en toch ging het afgelopen week volslagen mis. Ik zal het proberen uit te leggen. Ik heb een vaste dagstructuur en een bepaalde regelmaat nodig om te kunnen functioneren. Zes weken zomervakantie zijn daarom voor mij een enorme uitdaging, omdat de voorwaarden dan net iets anders zijn dan ik gewoonlijk gewend ben. Dat veroorzaakt onrust, stress en zelfs af en toe blinde paniek. Dat ken ik van mezelf en daar kan ik inmiddels redelijk op anticiperen. Althans, dat dacht ik.

Vraag me niet hoe het kan, maar vanaf de eerste vakantiedag zat ik al niet lekker in mijn vel. Ik was kortaf tegen mijn man René, had nergens zin in en mijn voornemen om verder aan mijn manuscript te werken hing als een loden last om mijn nek. Terwijl ik in therapie nog zulke goede voornemens had qua invulling van mijn vrije tijd, glipten ze één voor één door mijn vingers. Ik kreeg huilbuien, ging soms wel even met René op stap wat kort een fijne boost gaf, maar altijd was er weer die intense zwaarte die keihard terugkwam. Het was alsof ik gevangen zat in een web waaruit ontsnappen onmogelijk was. Dwanggedachten waarin ik gesommeerd werd om alle achterstallige klussen in huis op me te nemen, werkten eveneens verlammend. Ik ging me steeds meer afzonderen, vermeed elk contact met de buitenwereld en wilde alleen nog maar slapen. De drang om mezelf iets aan te doen, groeide met de dag. In gedachten zag ik de wonden al op mijn armen zitten. Ik zat op totale ramkoers en zag alles wat ik in de afgelopen tijd zo stevig had opgebouwd in rook opgaan. Ik viel. Diep, hard en genadeloos.

Vallen kunnen we allemaal, opstaan is een stukje moeilijker. Ik kon blijven liggen en verzuipen in zelfmedelijden, maar was dat wat ik werkelijk wilde? Ik zag de droevige blik in René’s ogen; het was ook zijn vakantie die ik om zeep hielp met mijn huidige gedrag. Dat gaf me de kracht om overeind te komen en alle ruis in mijn hoofd aan de kant te gooien. Door weer in beweging te zijn en deel te nemen aan het gewone leven met kleine, haalbare doelen begon ik zienderogen op te knappen. Zo sprak ik met een vriend af, ging ik met René uit eten, zat ik ontspannen in de tuin een boek te lezen en dacht ik niet te ver vooruit. Op deze manier was er geen druk, geen angst en geen volgeschreven draaiboek waar ik aan moest voldoen. Het was alsof ik mezelf eindelijk toestemming had gegeven om te mogen genieten in plaats van mezelf continu tot het uiterste te drijven. Blijkbaar moest ik eerst heel diep gaan om vervolgens tot de kern te komen. 

Ik heb nog vijf weken zomervakantie en ga er alles aan doen om daar een fijne tijd van te maken. Voor mezelf, voor René en voor iedereen die ook worstelt met vakantiestress, want ik weet dat ik hierin absoluut niet de enige ben.

Anika heeft ook meegewerkt aan de dsmmini (e-book in pdf) over borderline. Zij heeft een artikel geschreven over hoe zij en haar naasten met haar borderline omgaan. Dit, en veel meer over borderline, vind je in de dsmmini: hier te koop.

Lees ook:

  • pexels photo 132752

    ‘Weet je wat jouw doel zou moeten zijn? Dat je eens stopt met een puinhoop van je leven te maken’. Bam, die was raak. De rest van het gesprek heb ik mezelf afgezonderd en niemand…

  • pexels photo 362993

    Dit wordt mijn eerste blog en ik merk aan mezelf dat ik het toch best een beetje spannend vind.Iedere keer als ik een stukje heb getikt zijn mijn vingers toch weer geneigd om het te…

  • Lieve therapie,

    Lieve Therapie, Ik wil dit helemaal niet zien. Ik wil dit helemaal niet weten. Laat me met rust. Ik heb het niet voor niets nooit geweten. Graag zou ik een beknopte en duidelijke blog schrijven.…

6 reacties

  1. Vakantiestress wordt vaak afgedaan als niet zo heel erg, maar dat kan het wel degelijk zijn! Goed dat je ermee aan de slag bent gegaan. Ik hoop dat de rest van de vakantie ‘makkelijker’ voor je wordt.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: De apotheek

    1. Hoi Naomi,

      Dank je wel voor je berichtje. Ja, vakantiestress ‘lijkt’ inderdaad niet zo erg, maar het kan goed knallen. Dat heb ik maar weer ervaren. Pfff, wat kun je soms in strijd zijn met jezelf. De tweede week van mijn vakantie verliep erg goed, deze derde week weer bijzonder moeizaam. Met een beetje geluk gaan we nu weer de goede kant op. Ik kijk erg uit naar mijn geplande vakantie naar Rhodos met mijn man. Even ontspannen, genieten en in een ander land vertoeven zonder verplichtingen. Ik blijf volhouden.
      Lees een van mijn persoonlijke blogs: Vakantiestress

  2. Zo o tzettend herkenbaar. Bij mij viel het begin van de vakantie samen met het einde van de dgt, het stoppen van sociale verplichtingen en mijn vrijwilligerswerk.
    Ook ik ging de afgrond in….
    Tot mijn beste zei dat het tijd werd om toe te treden tot de club van de Normaaele Mensch. Dat ik bij alles wat ik niet wilde, durfde, kon…. moest bedenken wat de Normaaele Mensch zou doen. Terwijl ik vervolgens in actie kwam, mocht ik blijven steunen, kreunen en zuchten zoveel als ik wilde. Kleine doelen maar wel in beweging. En het heeft me geholpen. Voor het eerst in mijn leven heb ik kunnen voorkomen dat ik de bodem bereikte voor ik omhoog kun. Ik ben voorzichtig blij! In ieder geval tevreden.

    …. en voor de duidelijkheid…. mijn beste is ook ervaringsdeskundige, mijn wijze geest op afstand, heel erg lief. Het toetreden tot de club van de Normaaele Mensch is zeker niet bedoelt als… doe eens normaal. Maar als aanmoediging om gezonde vaardigheden in te zetten. Ik vond het fijn!

    1. Hoi Karin,

      Dank je wel voor je reactie. Ik had precies hetzelfde, er viel van alles tegelijkertijd weg en daardoor raakte ik van slag en kwam ik niet meer in beweging. En toen was daar die put waar ik meters ver in donderde. Wat een energie kost het om er weer uit te komen… Pfff. Maar daar weet jij dus ook alles van.

      En wat ontzettend fijn dat je ook iemand hebt die je op koers houdt. Dat is een groot goed. Kleine doelen stellen en in beweging blijven; dat zijn voor mij ook voorwaarden om weer aan het gewone leven deel te nemen als gewoon mens!

      Leuk om te horen hoe jouw partner jou steunt en hoe goed deze wisselwerking voor jou werkt. Top. Ik leer er ook weer van. Dus dank je wel.
      Lees een van mijn persoonlijke blogs: Mijn strijd

  3. Super knap dat je je zo snel hebt herpakt! Ik had nog heel wat langer op die bodem gelegen hoor!!
    1 down 5 to go! Je hebt nu nog 5 weken vakantie in het verschiet waarin je je hopelijk wat meer kan ontspannen en er van kan genieten.
    Liefs Denise

    1. Hoi Denise,

      Dank voor je reactie. Nou, dat heb ik jarenlang ook zo gehad. Inmiddels kan ik tegenwoordig sneller uit die put klimmen en me herpakken. Dat kost alleen waanzinnig veel energie. De tweede week van mijn vakantie verliep erg goed, deze derde week weer bijzonder moeizaam. Met een beetje geluk gaan we nu weer de goede kant op. Ik kijk erg uit naar mijn geplande vakantie naar Rhodos met mijn man. Even ontspannen, genieten en in een ander land vertoeven zonder verplichtingen. Ik blijf volhouden.
      Lees een van mijn persoonlijke blogs: dsmmini over borderline is uit!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.