Vage herinnering

Deze blog gaat in op ervaringen met seksueel misbruik. Zorg voor jezelf en denk om mogelijke triggers. Wil je met iemand praten? Neem dan contact op met MIND Korrelatie of de luisterlijn.

Ik staar naar mijn witte blad. De ervaring die hierop terecht zou moeten komen, bevindt zich ergens veilig achter een muurtje weggestopt in mijn geheugen. De concrete woorden komen niet, want die zijn samen met die ervaring weggestopt. Geen enkele beschrijving lijkt de lading volledig te kunnen dekken. Een beetje eigenaardig woordgebruik, merk ik op. Normaal zou ik erom gniffelen, maar in dit geval is het geenszins grappig.

Naast het feit dat ik maar moeilijk de juiste woorden vind, vraag ik me af of er wel iemand op mijn verhaal zit te wachten. Er zijn immers al veel verhalen, dus wat maakt mijn verhaal dan uniek, speciaal? Wat heb ik meer te bieden dan elk andere persoon al probeert?

En vervolgens, mocht er dan iemand zijn die het leest, hoe zal die persoon reageren? Is het slechts een sensatiezoeker, iemand die uit is op drama? Gaat mijn verhaal het ene oor in en het andere weer uit, want who cares? Of… Zit er misschien iemand tussen, die zich momenteel in een gelijksoortige situatie bevindt, maar geen idee heeft hoe ermee om te gaan? In dat geval hoop ik toch een meerwaarde te kunnen zijn. Al is het maar dat ik een gevoel van herkenning kan bieden. Ik hoop te kunnen laten zien dat je niet alleen bent, dat het meer dan oké is om voor jezelf op te komen en naar je gevoel te luisteren.

Emoties

Laatst hoorde ik iemand zeggen dat gevoelens en emoties geen feiten zijn. Misschien niet, maar zijn ze daarom meteen ook minder waar(d)? Iemands verdriet is voor die persoon waar, net zoals 2+2 =4 een reëel gegeven is.

En mijn verdriet, mijn gevoelens, probeer ik hier nu uit te schrijven. Het heeft een lange tijd geduurd om tot het besef te komen dat wat er was gebeurd, niet oké was, en dat ik altijd naar mijn gevoel mag, of zelfs moet luisteren, no matter what. En wellicht heb ik al die maanden heus wel geweten dat het niet goed was, maar heb ik mezelf altijd maar voorgehouden dat het mijn eigen schuld was en dat ik gewoon niet zo naïef had moeten zijn. Nu, geruime tijd later, probeer ik mezelf toe te staan te erkennen dat wat ik voel verdriet is, dat ik boos ben, gekwetst, en dat mijn vertrouwen diep is geschaad. Ik ben de ontkenning voorbij, maar de verwerking ervan lijkt precies nog lastiger. Misschien is dit juist het moment om de volgende stap te zetten. Dus hier komt mijn verhaal.

Een feestje

Er was een feestje. Hoe cliché zul je denken… Normaal ben ik niet zo van het op stap gaan en veel drinken, maar om mysterieuze redenen ben ik toch gegaan. Het was een leuk feest; goede muziek, leuke personen, veel lachende gezichten, dansende mensen… Ik vermaakte me er goed. Tot ik op den duur toch wel aangeschoten was, en ik nog genoeg bij zinnen was om te beseffen dat het tijd was om naar huis te gaan. Dat is dus niet gebeurd. Nee, want dan zou er immers geen reden zijn om dit te schrijven.

Hij kwam pas laat aan, en voorzag mij van nog wat drank. Aangezien mijn inschattingsvermogen steeds minder werd, en ik nog niet echt van plan was naar huis te gaan, dronk ik gewoon door. Tot op het moment dat ik niet meer degelijk op twee benen kon staan. Teveel alcohol, plus de vermoeidheid sloegen hard in. Nu werd het toch wel echt tijd om te vertrekken, maar ik wilde niet naar huis, want daar was alleen maar gedoe. Een normaal mens zou zeggen: “Ga toch maar naar huis”, desnoods gevolgd door een “Ik breng je wel”, en een “Slaap je roes uit en morgen is er een nieuwe dag. Maar zoals je waarschijnlijk wel begrijpt: ook dat is dus niet gebeurd. In plaats daarvan ben ik uiteindelijk in laveloze toestand in een compleet ander huis dan het mijne beland, namelijk dat van hem.

Vage herinnering

Hoe hard ik ook probeer de gebeurtenissen van die nacht chronologisch aaneen te plakken, het lukt niet. Het beeld is troebel, het blijft vaag. De herinnering hieraan, het gevoel ervan, het doet mijn maag omdraaien. Maar of ik duidelijk heb gemaakt dat ik niet wilde, of dat ik heb tegengestribbeld… Juist daar wordt het beeld vaag en herinner ik mij niets. Waarschijnlijk te bewusteloos om helder na te denken en nog iets zinnigs uit te kramen, dan mijn omgeving in me op te nemen.

Er zijn zo veel momenten geweest waarop ik had kunnen weg gaan, waardoor dit niet hoefde te gebeuren. Waarom deed ik dat dan niet? We zullen het nooit weten. Wel weet ik, dat ik mezelf de grootste schuld geef van dit alles. Ik ben boos op mezelf, ik heb verdriet door mijn eigen stommiteit, en ik voel mij smerig. Mijn lichaam is besmeurd.

Hoe hypocriet het ook moge lijken, ik wil je graag vertellen dat jij het niet verdient jezelf de schuld te geven van dat waar jij de schuld helemaal niet van hebt. Ja, je mag verdriet hebben, je mag zelfs alles voelen wat je voelt, en dat raad ik je juist ook aan! Die gevoelens die je het liefste weg stopt? Negeer ze niet. Wees boos, maar wees dan wel boos op de juiste persoon. En dat is in mijn geval weer een volgende stap, want die persoon ben ik niet.

Lees ook:

  • Zo gaat het toch altijd?

    Terwijl de tranen van de intense innerlijke pijn nog over mijn wangen stromen, veeg ik ze snel weg. Ik zet een film aan en begroet mijn huisgenoten met een vrolijk 'goedemiddag'. Hopelijk blijven ze ALSJEBLIEFT niet te lang in de…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer