meisje voor glas, strekt haar hand uit naar meisje aan de overkant

Vaarwel eetstoornis

Het is zo moeilijk om los te laten, überhaupt uzelf te zijn. Het klinkt heel gestoord, maar het is alsof ik mijn bezigheid kwijt ben. Mijn eetstoornis was mijn alles, het was mijn leven, het was mijn reden om op te staan en om terug te gaan slapen, het was mijn manier van omgaan, het was mijn bezigheid.

Het was zo moeilijk om te beseffen dat ik boulimia had, ik wou geen enkele hulpverlener geloven. Ik? Een eetstoornis? Dat kan toch niet? Liet ik mezelf toezeggen door mijn eetstoornis. Het was echt moeilijk om die stap naar acceptatie te zetten.

Zes jaar lang heb ik gebraakt. Dagelijks, meermaals per dag. Het aantal maakt niet uit, want dat laat de ernst van uw eetstoornis niet zien. Het was gewoon verdomd moeilijk om te beseffen dat ik een probleem heb, dat ik die hulp moet aanvaarden en dat dit geen bezigheid is, maar een ziekte. Dit is geen reden om op te staan, dit is geen manier van omgaan, dit is ziek zijn, dit is een ziekte.

Zes jaar lang heb ik geen emoties gevoeld en als ik een emotie voelde opduiken was mijn eetstoornis mijn manier van ermee omgaan. Een eetbui was voor mij een manier om al die emoties bijeen te sprokkelen en het braken was dan het kwijtspelen van die emoties. Ik voelde mij achteraf ontzettend slecht en toch bleef ik het doen, iedere keer alsmaar meer en alsmaar vaker. Zes jaar lang heb ik mijn leven opgeofferd aan een ziekte.

Ondertussen ben ik vier maanden en vier dagen braakvrij. Zot gewoon. Hoe ben ik ervan af geraakt? Om te beginnen moest ik beseffen en vooral accepteren dat ik ziek was en dat ik een eetstoornis had. Het was één van de moeilijkste stappen in mijn weg naar herstel; besef en acceptatie. Vanaf dan begon ik in te zien dat dit eigenlijk niet zo ‘normaal’ is en dat hier echt verandering in moet komen en dat ik hier niet heel mijn leven mee bezig wil zijn. Ik ging naar een diëtiste en ik kreeg eetlijsten, ik heb tips en tricks geleerd om van de eetbuien af te geraken en ook viel het woordje opname. Ik wou alles op alles zetten om die opname te vermijden.

Ik moet zeggen, het ging echt niet in stijgende lijnen. Na mijn besef en acceptatie-fase ben ik zwaar hervallen (in het niet eten) en ben ik gedwongen naar de spoed gebracht. Mijn eetlijst was toen heel miniem en beperkt en zelfs dat kon ik niet. Het crisisteam was toen al een tijdje aan de gang. Ik weet nog heel goed dat mijn crisisbegeleidster en ik aan mijn eettafel zaten en dat een perzik eten ontzettend zwaar was voor mij, laat staan een glas water. Het was eigenlijk logisch dat ik zo zwaar hervallen was; de eetstoornis was boos, ontzettend boos. Ik heb haar bekend gemaakt aan de buitenwereld en probeer haar af te geven en dat wil zij natuurlijk niet na een band van zes jaar. Ik raakte toch wel het dieptepunt. Het enige positieve hieraan is dat je alleen kan stijgen. Dat deed ik ook. Niet in een rechte lijn, maar ik steeg. Ik schakelde van drinkvoeding naar echte voeding en ik ging uitdagingen aan. Het was oké om te hervallen, om een eetbui te hebben en om achteraf te braken. Ik vergelijk dat meestal met een dt-fout. Je maakt die fout, meestal merk je het zelf niet op, anderen wel. Je wordt erop verbeterd en jij leert hieruit.

Van massa’s eetbuien op een dag, naar een paar eetbuien op een dag, naar één eetbui op een dag, naar één eetbui om de twee dagen, naar weken, naar maanden. Nogmaals, neen, het ging niet in stijgende lijnen. Ik heb vaak, ontzettend vaak terug van 0 moeten beginnen, maar het was het vechten echt waard.

Heb je drang naar een eetbui of om te braken? Leid uzelf af, spreek iemand aan en laat diegene u op dat moment helpen. Blijf van de badkamer en de keuken af. Ga in de plaats naar buiten en ga even wandelen. Teken uw frustraties, drang en emoties neer, of schrijf. Maar pak het aan. Het is verdomd moeilijk, dat weet ik, maar moeilijk gaat ook, toch? Laat een miezerig schepsel dat constant in uw hoofdje spreekt niet de leiding nemen over uw leven, uw dag, over het zijn wie jij echt bent.

Ik kon niet afspreken met vrienden, mijn enige vriend was mijn eetstoornis. Mijn geld spendeerde ik aan voedsel kopen in plaats van verwennerij. Wikken en wegen.

Ik ben niet 100% hersteld van mijn eetstoornis, maar ik ben wel heel ver geraakt. Iedere dag heb ik die stem in mijn hoofd, heb ik drang. En heel af en toe heb ik een eetbui, dan probeer ik die stem in mijn hoofd tegen te spreken en een gesprek mee aan te gaan. Het is oké om af en toe meer te eten dan anders, dat is geen reden om mijn lichaam, mijn dierbaar lichaam, kapot te maken en te gaan braken.

Morgen weer een nieuwe dag. Een dag vol kansen.

Lees ook:

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.