Uit de kast komen

Ik ben lesbisch en autistisch, deze twee dingen hebben niks met elkaar te maken maar er zijn parallellen te trekken. Ze bepalen beide deels wie ik ben, ik kan het beide niet veranderen en het wordt allebei niet door iedereen begrepen en geaccepteerd.

Het uit de kast komen, oftewel het laten weten dat deze delen van me bestaan, is in mijn ervaring niet iets dat je in één keer doet maar elke keer als je een nieuw contact maakt. Ik maak van het lesbisch en autistisch zijn geen geheim, maar merk wel dat ik voorzichtig ben in het delen van deze informatie. Niet uit schaamte, maar uit angst voor de reactie.

Als ik over mijn autisme vertel is het risico vooral dat het niet wordt begrepen en/of niet serieus wordt genomen. De opmerkingen zijn vaak wel goed bedoeld, maar het onbegrip dat daaruit blijkt is pijnlijk. Het kan ook zijn dat de persoon het niet eens is met de diagnose autisme of met psychiatrie in het algemeen en dan de behoefte heeft jou dat eventjes te vertellen.

Het vertellen dat ik lesbisch ben geeft het risico op haat. Er zijn mensen die je erom haten en je dat ook laten weten, dat is verschrikkelijk. Ook kan het zijn dat ze je niet geloven en je willen overhalen het toch een keer met een man te proberen (vaak met hen zelf).

De werkelijke reacties die ik tot nu toe heb gehad vallen wel mee. Ik heb maar enkele vervelende gehad maar ik ben me altijd wel bewust van de mogelijkheid en dat maakt het vertellen eng.

Ik stel mezelf niet voor als “Ik ben Madelon en ben lesbisch en autistisch”. In de meeste oppervlakkige contacten heeft die informatie geen waarde. Maar wanneer één van de twee of beide wél relevant is, is soms best lastig te bepalen. Wanneer heeft het toegevoegde waarde? Wanneer wordt zwijgen verstoppen of zelfs bedriegen? Ik voel dit niet aan, dus moet ik bedenken wanneer het het juiste moment is. Dan moet ik bedenken of ik de persoon genoeg vertrouw om het met hem of haar te delen. Het is iets wezenlijks van mezelf dat ik deel en bij een vervelende reactie raak ik zeker gekwetst.
Online ben ik wat sneller in het vertellen en dat is omdat ik makkelijker schriftelijk communiceer. Het is ook minder eng dan echt voor iemand staan en je erg kwetsbaar op te stellen.

In mijn blogs ben ik er erg open over maar in het dagelijks leven worstel ik met hoe open ik moet of kan zijn. Bijvoorbeeld: Ik wil gaan solliciteren op een interessante vacature. Uit ervaring weet ik dat het verstandig is te laten weten dat ik autisme heb, omdat het mijn functioneren beïnvloedt. Het gaat allemaal een stuk beter als er rekening mee gehouden wordt. Maar in welk stadium van de sollicitatie vertel je dat? In de brief of tijdens het eerste gesprek? Het tweede? Of als je al bent aangenomen? Lesbisch zijn beïnvloedt mijn functioneren niet, dus het is ook niet nodig om het te benoemen in het sollicitatieproces. Maar wanneer vertel je het dan wél? Wanneer voelen mensen zich misleid door zwijgen? En hoe breng je het onderwerp dan onder de aandacht?

Het is soms echt puzzelen voor me. Ik denk dat het zo blijft tot dat het anders zijn volkomen geaccepteerd is door iedereen. Maar dat zie ik helaas voorlopig nog niet gebeuren.

10 Comments

  1. Herkenbaar wat je schrijft.
    Ik heb DIS en weet ook nooit wanneer ik wat moet zeggen hierover tegen anderen.
    Binnen mijn werk zeg ik het niet, omdat ik bang ben dat ze het heftig vinden en omdat ik het dan te dichtbij vind komen. Maar ik ben één keer op mn werk geswitched naar een niet-functionerend deel, en toen dacht ik achteraf: misschien had ik iemand erover moeten vertellen.

    Wat ik veel mensen vertel, is het ‘halve verhaal’. Misschien is dat ook een idee voor jou? Ik vertel mensen dat ik een neurologisch iets heb waardoor ik soms uitval. Ik vertel mensen dat ik dingen weleens snel vergeet en dat ze alle afspraken over de mail moeten regelen. Dat dat met dissocieren of switchen te maken heeft vertel ik dan niet, maar ik vertel wel wat lastig voor mij is en wat mijn oplossing daarvoor is.

    Een aantal mensen weten er wel van. Maar ook dan weet men niet goed wat het precies inhoud. over het algemeen moet ik voor mezelf opkomen, voor zover mij dat al lukt. Het stomste wat ik gehoord heb is ‘oh, interessant, mag ik eens iemand anders van jullie ontmoeten?’ En ‘wow heb je dat? Wow, maar daar merk je niks van’. Mensen weten vaak alleen van het idee dat je meerdere delen hebt, maar hoe deze je dagelijks leven beinvloeden, en hoe misbruik je vertrouwen heeft beschadigd, dat zijn dingen die ik moet uitleggen. Dat doe ik alleen als het echt nodig is en als ik iemand vertrouw.

    1. ik snap het, moet eerlijk zijn in dat mijn kennis over DIS ook erg beperkt is maar het lijkt me moeilijk om te hebben en het onbegrip van buitenstaanders is groot.
      ik merk aan mezelf dat ik vaker zwijg terwijl ik het wel wil zeggen, puur uit angst, ik vind dit niet leuk van mezelf. ik weet niet of ik iets zou zeggen bij werk als ik er als ware mee weg kon komen maar ervaring leert dat ik dat niet kan dus wel moet.

  2. Hoi Madelon, ik snap heel goed hoor, dat je weinig van dis weet. Ik wist er eerst ook niets van. de eeste keer dat ze mij vertelden over die diagnose, schrok ik. Toen ben ik er over gaan lezen en pas toen vielen er kwartjes.
    Sterkte met alle overwegingen of je het wel of niet zal zeggen. Ik hoop dat je er een goede manier voor vind en ik hoop dat anderen begrip zullen tonen.. misschien helpt het om te benadrukken dat je het verteld om problemen te voorkomen en zo juist constructief bezig bent? Ik snap je angst voor onbegrip.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.