Uit contact raken

Emoties en spanning door mijn lijf, ik vind het moeilijk om precies te snappen waar dit nu vandaan komt. Ik ben ook niet in staat te benoemen welke emoties ik nu precies voel. Angst? Verdriet? Boosheid? Gedachtes gaan door mijn hoofd alsof iemand de dubbele ‘fast forward’ knop heeft ingedrukt. 

Ik probeer mezelf enigszins te kalmeren door me te focussen op de houten bruine tafel met daarop wat papieren, een pennenbakje en een klein vaasje met wat bloemen. Ondertussen tik ik met mijn vingers tegen het theekopje, het gevoel van mijn vingers tegen het glas helpt me om in het hier en nu te blijven. Waar mijn therapeut soms wel eens vraagt of ik wil stoppen met bewegen en tikken omdat zij weet dat ik daarmee vaak gevoelens probeer weg te duwen, zegt ze er nu niets van.

Ik zit in de kamer van mijn therapeut, zojuist hadden we nog een gesprek over onveilige hechting waarbij zij uitlegde wat de theorie daarachter is. Het moment dat ze mij herinnert aan iets wat ik haar eerder heb verteld over vroeger, en wat hiermee te maken heeft, overvalt de spanning mij meteen. Gelukkig duurt dit gevoel deze keer niet zo lang en weet mijn therapeut mij er met een paar zinnen weer bij te trekken.

Deze situatie komt wel vaker voor wanneer ik een afspraak heb met mijn therapeut, ik kan haar nog steeds niet goed uitleggen wat er precies gebeurt maar ondertussen lijkt zij wel precies te weten wanneer het weer zover is. Het frustreert me dat ik het haar niet kan uitleggen, ook al geeft zij aan dat het geen probleem is. Ik voel me zo stom wanneer dit gebeurt, alsof ik de gesprekken niet aankan of alsof ik er geen zin meer in heb. Na een dergelijke afspraak zit ik thuis vaak met een rotgevoel op de bank, want, ‘wat moet zij wel niet van mij denken?’.

Ook al ben ik al een aantal jaar bij haar in behandeling, dit soort momenten lijken de laatste tijd weer meer voor te komen. In het begin vroeg ik mij af of ik er wel goed aan deed om door te gaan met de behandeling; had het nog wel nut? Ben ik mijn therapeut niet alleen maar tot last? Maar na een goed gesprek met mijn therapeut lukt het mij nu (soms) ook om er iets anders naar te kijken. Ik durf me namelijk wel steeds meer open te stellen en mijn ervaringen en gevoelens met haar te delen. Soms zorgt dat inderdaad voor momenten van te veel spanning en ga ik, zoals zij het ook wel noemt, ‘uit contact’, maar toch durf ik het nu wel. En daar ben ik soms ook wel trots op. Ik houd me vast aan het idee dat dit gevoel waarschijnlijk ook weer minder wordt wanneer ik er vaker over durf te praten met mijn therapeut en de lading die hierop ligt wat minder groot is. Daarnaast leer ik steeds beter om ook het gevoel wat ik heb te herkennen en durf ik het soms zelfs toe te laten in plaats van het alleen maar zo hard mogelijk weg te duwen. 

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!