Tweestrijdig

Ken je dat gevoel, wanneer je aan de ene kant worstelt met jezelf, maar aan de andere kant goed nieuws krijgt? Voor mij betekent dit dat ik een tweestrijd in mijn hoofd voer. Aan de ene kant wil ik blij zijn met het goede nieuws, maar dit wordt overschaduwd door mijn gevoel en daarbij behorende gedachten.

Ik zal even uitleggen hoe ik in deze tweestrijd terecht ben gekomen. Ik voel mij al een tijdje vrij eenzaam in mijn klas, en er gebeuren telkens dingen waardoor dit gevoel (en de daarbij behorende gedachten, waar ik later op terug kom) versterkt wordt, keer op keer. Zoals bijvoorbeeld het feit dat ik vaak alleen zit in lessen, of dat er twee lege stoelen tussen mij en mijn klasgenoten zitten in college.

Ik heb eigenlijk alleen contact met mijn klasgenoten als het over een schoolopdracht gaat of zij iets van me nodig hebben. Ondertussen voel ik me steeds eenzamer op school, waardoor ik zelfs overwogen heb om te stoppen met mijn studie.

Constant vraag ik me af of het aan mij ligt, met de bijbehorende gedachtes zoals ‘ben ik wel leuk genoeg om mee om te gaan?’, ‘doe ik misschien iets verkeerd?’, ‘waarom lukt het andere mensen wél om aansluiting te vinden?’ en wat ik kan doen hieraan. Tot op heden heb ik nog geen geschikte oplossing gevonden.

En dan het goede nieuws wat ik maandagavond gekregen heb; ik ben tante geworden van een neefje! Hij is gezond en ontzettend schattig (ik heb al twee nichtjes) – ik wil écht blij zijn, maar het gevoel van eenzaamheid en de gedachte dat ik opnieuw naar school moet overschaduwen deze blijdschap.

Ik weet dat het gevoel van eenzaamheid niet zal blijven hangen en dat ik uiteindelijk wel een geschikte oplossing zal vinden, al moet ik daar wel voor blijven vechten.
Ik weet zeker dat het mij gaat lukken, al zal het misschien wel een tijdje duren.

9 Comments

  1. Wat leuk dat je tante bent geworden. Van harte gefeliciteerd met je neefje!

    Wat naar dat je je zo eenzaam voelt in de klas en dat het nog niet zo goed om aansluiting te vinden. Ik vind het knap dat je ondanks dat voelt dat dat kan veranderen en dat je er gaandeweg een oplossing voor zal vinden. Met jouw strijdlust heb ik er alle vertrouwen in dat dat je gaat lukken!

    Liefs,

    mij

    1. Dankjewel! M’n neefje is ondertussen bijna 2 weken (hij is op 8 oktober geboren 😉 ) en ontzettend schattig!

      Ik heb gelukkig wel een paar mensen die redelijk aardig zijn, maar echte aansluiting heb ik helaas niet. Misschien komt dat nog, ik blijf hoop houden! 🙂

  2. Gefeliciteerd met je neefje!

    Klaasen (sociale structuren) zijn ook echt lastig… ik heb er meestal zo’n vier jaar voor nodig om in een soort comfortabele positie te komen en dan is het alweer voorbij.
    Anne onlangs geplaatst…Lege kastMy Profile

    1. Dankjewel! Hij is echt té schattig <3

      Zeker. Ik heb altijd een beetje problemen met het 'erbij horen' – en of dat nu aan mij ligt, of aan anderen, weet ik nog steeds niet, maar het is een terugkerend probleem, helaas.

      Ik heb echt een leuke klas, geen onderlinge ruzies of drama (wel irritaties, maar dat hoort er een beetje bij 😉 ) en toch heb ik het gevoel dat ik vanaf de zijlijn mee sta te kijken.

  3. Tijdens mijn MBO opleiding voelde ik mij ook erg alleen. Er waren wel een paar klasgenoten die ik sprak maar ik voelde toch altijd de afstand. Ik heb me erdoorheen weten te worstelen en ik ben blij dat ik doorgezet heb.

    En uiteraard gefeliciteerd met de geboorte van je neefje, topnieuws!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.