Twee maanden droog

Ik ben zo bang dat dit allemaal te gemakkelijk gaat. Het is nu ongeveer 2 maanden geleden, ik tel de dagen niet eens echt meer.

Ik begon in juli mijn jaarlijkse maand alcoholvrij, iets dat ik vroeger deed om mijn tolerantie te verlagen en mijn lever een pauze te geven. Deze pauze duurde maar drie-en-een-halve week en werd gevolgd door vijf dagen zwaar drinken, dus het hele nut van die pauze was weg… Vandaar de uiteindelijke beslissing om te stoppen.

Hoe dan ook, sinds ik die laatste binge-aanval heb ik me echt sterk gevoeld. Ik heb nog geen enkele trek gehad om te drinken.

Geen enkele trek om te drinken… Dat is raar. Ik gooi al jaren drank in mijn keel alsof ik bang ben dat het uit de mode raakt. Ik heb een interne klok gehad die om 17.00 uur, om 17.00 uur precies, een wekker deed afgaan: DRINK! Ik heb een brein dat uren, uren en uren heeft doorgebracht met alcohol. Drinken, ervan herstellen, me er schuldig over voelen, nieuwe drank kopen, ernaar uitkijken, drinken, enzovoort.

Dus, waarom accepteren mijn hersenen nu gewoon mijn beslissing om helemaal te stoppen? Ik ben bang dat mijn brein me een vals gevoel van veiligheid geeft. Ik vind het leuk om te denken dat ik dat niet ben geweest, nooit ben gekidnapt door mijn disfunctionele, ongezonde relatie met alcohol. Maar dat de beslissing om nuchter te leven zo eenvoudig zou zijn… Het klopt niet. Nou ja, ik ben bang.

Bang voor de terugkomst van demonen. Bang voor lege dagen. De schaduw boven mijn hoofd. Bang voor de angst, de angst zelf… Ik moet me sterk houden. Ik moet me sterk houden. Sterk!

Maar ik ben er zeker van dat die moeilijke dagen zullen komen en ik ben bang dat de alcohol dan echt moeilijk te weerstaan zal zijn. Vooral omdat ik het alleen ga doen, met de steun van mijn vriend, Google en deze blog…

Ik hoop dat de woorden die ik hier schrijf overdag bij me blijven hangen en dat ze me zullen helpen op de verschrikkelijke weg die voor me ligt.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!