Twee maanden droog

Ik ben zo bang dat dit allemaal te gemakkelijk gaat. Het is nu ongeveer 2 maanden geleden, ik tel de dagen niet eens echt meer.

Ik begon in juli mijn jaarlijkse maand alcoholvrij, iets dat ik vroeger deed om mijn tolerantie te verlagen en mijn lever een pauze te geven. Deze pauze duurde maar drie-en-een-halve week en werd gevolgd door vijf dagen zwaar drinken, dus het hele nut van die pauze was weg… Vandaar de uiteindelijke beslissing om te stoppen.

Hoe dan ook, sinds ik die laatste binge-aanval heb ik me echt sterk gevoeld. Ik heb nog geen enkele trek gehad om te drinken.

Geen enkele trek om te drinken… Dat is raar. Ik gooi al jaren drank in mijn keel alsof ik bang ben dat het uit de mode raakt. Ik heb een interne klok gehad die om 17.00 uur, om 17.00 uur precies, een wekker deed afgaan: DRINK! Ik heb een brein dat uren, uren en uren heeft doorgebracht met alcohol. Drinken, ervan herstellen, me er schuldig over voelen, nieuwe drank kopen, ernaar uitkijken, drinken, enzovoort.

Dus, waarom accepteren mijn hersenen nu gewoon mijn beslissing om helemaal te stoppen? Ik ben bang dat mijn brein me een vals gevoel van veiligheid geeft. Ik vind het leuk om te denken dat ik dat niet ben geweest, nooit ben gekidnapt door mijn disfunctionele, ongezonde relatie met alcohol. Maar dat de beslissing om nuchter te leven zo eenvoudig zou zijn… Het klopt niet. Nou ja, ik ben bang.

Bang voor de terugkomst van demonen. Bang voor lege dagen. De schaduw boven mijn hoofd. Bang voor de angst, de angst zelf… Ik moet me sterk houden. Ik moet me sterk houden. Sterk!

Maar ik ben er zeker van dat die moeilijke dagen zullen komen en ik ben bang dat de alcohol dan echt moeilijk te weerstaan zal zijn. Vooral omdat ik het alleen ga doen, met de steun van mijn vriend, Google en deze blog…

Ik hoop dat de woorden die ik hier schrijf overdag bij me blijven hangen en dat ze me zullen helpen op de verschrikkelijke weg die voor me ligt.

12 Comments

  1. Modena

    Ik begrijp heel goed dat het eng kan zijn dat het te makkelijk gaat. Dat betekent namelijk ook dat je hoofd je kan gaan vertellen dat ‘het niet erg is om weer te beginnen, want stoppen is zo makkelijk’. Maar dat is niet zo. Het stoppen zelf is verdomd moeilijk…

  2. Ik vind het zo knap dat je de keuze hebt gemaakt op te stoppen.. ik weet hoe het is. Ik heb alleen nog niet die knop om kunnen zetten.. maar wat een respect heb ik voor jou. Ik hoop dat het ook tijdens die moeilijke momenten gaat lukken.. weet je doet het alleen, maar je bent zeker niet alleen x

    1. Dankjewel Bewoordsel! Ik merk dat ik het moeilijk vind dat ik de keuze ‘openbaar’ heb gemaakt hier, want nu kan ik niet meer terug! aan de andere kant is het ook goed denk ik, want nu kan ik niet meer terug… 😉

  3. Eva

    Van oudsher hebben we niet begrepen welke greep de hersenen hebben op ons gedrag. Voor het grootste deel van de geschiedenis is verslaving gezien als een moreel falen.

    Onze hersenen maken het herstel van verslaving moeilijk omdat we letterlijk vechten tegen de manier waarop onze hersenen zichzelf opnieuw hebben bedraad om de verslaving mogelijk te maken.

    Verslaving bestrijden is niet alleen een kwestie van wilskracht. Het is ook het transformeren van je lichaam en leven. Je moet letterlijk een nieuwe set ervaringen creëren die je hersenen kunnen registreren als belangrijk en aangenaam.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.