Trots

‘En zou je nu trots kunnen zijn op jezelf?’ De afronding van een sessie EMDR afronden met iets positiefs, het lukt me niet. Trots? Wat overdreven. Ik doe gewoon wat nodig is. Punt. Nee, trots zijn zit er nog niet in, ook al heb ik net een uur lang herbeleefd hoe ik als meisje van 5 misbruikt werd.

Wel lukt het me steeds beter om goed voor mezelf te zorgen. Zo heb ik vandaag zelf aangegeven wanneer ik wilde stoppen, wanneer ik te moe werd. Na de EMDR reserveer ik tijd om lekker in bed te kruipen en mijn (hele lieve en begripvolle) man kookt ’s avonds en zet koffie voor me.

Ook de dagen na de therapie zijn leeg. Mijn hoofd even wat rust gunnen, geen extra prikkels opzoeken. Dat is overigens, zelfs tijdens een lockdown, nog erg lastig! Die buurvrouw waar je vaak mee wandelt, je zusje die wekelijks komt eten, vriendinnen die even willen videobellen… en als ik heel eerlijk ben toch ook die lieve man. Af en toe trap ik erin en zeg ik toch toe, gewoon omdat ik er ook zin in heb… totdat het me begint te benauwen en ik toch weer afzeg. Daar voel ik me dan (natuurlijk) schuldig over, ook al zegt die vriendin nog zo lief het echt wel te snappen.

Inmiddels ben ik een paar dagen verder. Voor het eerst sinds de start in januari heb ik geen migraine na de EMDR! Het voelt alsof ik bakken vol extra tijd en energie heb gekregen, wat een feest! Dus schrijf ik nu nog dit eind aan het verhaal dat ik een paar dagen geleden ben gestart. Het was eng en ook niet makkelijk, maar ik ben – ja daar komt ‘ie – trots! Trots dat ik zo goed voor mezelf heb gezorgd.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!