hope

Trots op mijn binnenwereld

Het is vandaag 1 januari 2021. Een nieuw jaar staat voor de deur. Een nieuw jaar waarin we verder gaan met traumaverwerking. Een nieuwe kans om verder te groeien en te herstellen. Goede voornemens zijn er niet, maar wel een grote wens. Zoals in de blog Hoop doet leven werd benoemd verlangen we naar een nieuwe woonplek. Door alles wat er in het verleden gebeurd is en ook in het heden gebeurt, verlangen we naar een plekje verder bij onze ouders vandaan. Zodat er gevoelsmatig meer ademruimte komt. Nu wonen we 3km bij elkaar vandaan en voelt het ingewikkeld om grenzen aan te geven. We doen het wel, maar het is toch lastig wanneer je elkaar in de supermarkt of op straat tegen kan komen. 

Het was dit jaar voor het eerst dat oud en nieuw in eigen huisje werd gevierd. Het was een keuze die veel stress opriep. Zoveel dat sommige delen opgenomen wilden worden. Maar dat vonden behandelaren geen echt goede optie vanwege extra overprikkeling en mogelijke hertraumatisering. Met extra contactmomenten met behandelaren en meer thuisbegeleiding wilden ze ons veilig in 2021 krijgen.

En nu is het dus vandaag 1 januari en hebben we het samen gered. Iets om trots op te zijn. Voor de kerstvakantie van de behandelaren zeiden ze dat zij ook trots zijn omdat we het in hun ogen goed doen. Trots omdat we dit extra ingewikkelde coronajaar toch stapjes hebben gezet.

Trots, een ingewikkeld woord omdat we helaas deze woorden ergens nooit van onze ouders gehoord hebben. Daarom voelt het nu ook wel wat onwennig om te horen en zeker om over mezelf te zeggen. Toch zeg ik bij deze: Binnenwereld, ik ben trots op jullie. In 2021 kunnen we hopelijk verder stapjes zetten richting groei en herstel en nog meer verbinding voelen. Samen hebben we afgelopen jaar en al die jaren ervoor toch maar gered. Door dag voor dag en desnoods uur voor uur te leven. Dank je wel daarvoor.