Triggers

Er ontstond een gesprek met mijn begeleider over triggers. Iets wat mij erg aan het denken heeft gezet. Een lastig fenomeen waar ik nog iedere dag mee bezig ben. Overal waar ik ben en kom staat mijn antenne op scherp voor mogelijke triggers. Iets wat niet altijd helpend is. Ik ken ze inmiddels wel een beetje maar nog lang niet allemaal. Alleen hebben mijn delen zo ook hun eigen triggers. Het begint steeds duidelijker voor me te worden dat dit triggers zijn waar ik vaak niet van af weet.

Eigenlijk geeft dit de heftigheid van mijn leven wel aan. Tenminste, dat denk ik. Het kleinste dingetje kan al echt iets groots zijn voor mij. Zelfs als ik in de auto zit bij mijn begeleider, zie ik alles. Blikje op de grond, hardloper met zweetvlekken, een man met een snor is aan het fietsen, oh, daar ligt een papiertje. Alles, en dat in nog geen 2 meter rijden met 50 kilometer per uur. Ik merk dat dit mij uitput. Al die dingen zijn triggers en eigenlijk zijn ze niet alleen van mij maar ook van andere delen. Een set stiften in de winkel is er geen van mij, maar een kleiner deel kan ik daar wel heel blij mee maken. Dit is ook de reden dat boodschappen doen één groot trigger-feest is. Om nog maar te zwijgen over hoe erg sommige mensen stinken.

Dat brengt me bij nog een trigger bij dit weer… Ik kan aardig goed tegen warmte. Ik heb er in die zin geen last van dat het warm is. Wel van het feit dat een dikke trui aan trekken nu geen optie is. Truien zijn goed om je in te verstoppen en het geeft op een bepaalde manier troost.  Kleding en zweet kunnen mij enorm triggeren, ook de andere delen van mij. Ik weet niet waarom.  Ik denk dat het met heftige, traumatische gebeurtenissen te maken heeft. Los daarvan vind ik mensen met korte broeken maar niks. Door dit weer zweten andere mensen ook en dus stinken ze ook wel eens. Dit vind ik soms echt niet te doen.

De triggers van de verschillende delen in mij is nog een verhaal apart. Ik merk dat ik ze niet weet en er ook niet bij kom. Het is wel logisch, want ooit is mijn dissociatieve identiteitsstoornis zich gaan ontwikkelen omdat mijn leven te onveilig is geweest. Ik weet niet of het nu wel veilig is. Mijn leven voelt altijd onveilig. Dit betekent wel dat er heel veel gescheiden is van mijn leventje. Zo ook de triggers van andere delen.

Soms vraag ik me ook echt af of ik, ik wel ben. En niet een klein deeltje van het grote geheel. Het is heel verwarrend om met meer dan twintig delen te zitten. Samen met mijn begeleiders gaan we langzaam op pad om alle delen te leren kennen. Om te begrijpen wat er gebeurt, waarom zij zij zijn en ik ik. Wat ze nodig hebben en wat ze voor mij kunnen betekenen. Anderen zullen hier misschien hun bedenkingen over hebben, maar ik doe het op mijn manier. Een manier waar ik/ wij ons prettig voelen. Ik denk namelijk dat het niet anders kan. Ik kan pas dingen aanpakken als ik me comfortabel genoeg voel. Dit kost veel tijd, aandacht en geduld van mij, mijn delen, mijn begeleiders en andere die betrokken zijn. Nu moet ik mijzelf nog de tijd gunnen. De lat misschien niet zo hoog leggen, kan helpen. Gelukkig heb ik hele fijne mensen om me heen.

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.