Blogs over CPTSS

Mijn moeder gedraagt zich als mijn kind

Een gesprek met mijn psycholoog heeft me aan het denken gezet. Ze vertelde me dat ik over bepaalde dingen nogal overtuigd kan zijn. Zó overtuigd, dat ik eigenlijk niet meer verder wil kijken dan dat wat ik zo zeker weet. Althans, verder kijken wil ik wel, maar ik wil niet overwegen het anders te doen, dus heeft het voor mijn gevoel weinig zin. Ik wil het niet anders doen, omdat ik het gevolg daarvan al […]

Verder lezen

Rouwen om het verlies van werk

“Rouw?! Om werk?!” Mijn wenkbrauwen zijn nauwelijks zichtbaar door mijn blonde haren, en toch doe ik mijn uiterste best om ze omhoog te wiebelen in een argwanende blik naar mijn verpleegkundige. Mijn naïeve mening was altijd dat ik alleen maar mocht en kon rouwen om het verlies van een dierbare. Het verlies van werk en materiële dingen doet er niet toe. Althans, dat dacht ik. Maar toen ik vanwege mijn CPTSS, slapeloosheid en de somberheid […]

Verder lezen

Ingewikkeld

Al sinds even ligt alles stil. Mijn contacten, mijn Instagram, mijn studie. Ik voel me gevangen in iets ingewikkelds. Ik heb er eigenlijk nog niet over nagedacht hoe het precies zit, omdat ik er te moe voor ben en er geen zin in heb, dus tot nu toe kan ik het niet beter omschrijven. Ik heb er gewoon aan toegegeven en ik hang verfomfaaid op zijn kop en beweeg me niet. Ik hang daar maar […]

Verder lezen

Mag ik het stigma wissen?

Ik wil de vooroordelen over mijn labels wissen. Rond mijn CPTSS valt het stigmatiseren mee in verhouding tot de rest. Dat is best erg, want ik heb last van stigma rond al mijn labels. Vaak is het vanuit onbegrip, mensen die niet genoeg weten van psychische ziekten. Meestal ga ik gesprekken met deze mensen aan en probeer ik hen te horen. Ze hebben veel vragen, zijn oprecht geïnteresseerd en komen vaak tot de conclusie dat […]

Verder lezen

Nergens veilig

Ik voel mij nergens veilig, nooit. Nooit gedaan ook trouwens. Toch hoor ik sinds mijn terugval vaak dat het eerder nooit opviel dat ik traumaklachten had. Nu wel dus. Iedereen die vroeger wist van mijn complexe posttraumatische stressstoornis (CPTSS), wist wel dat ik wat dingen had meegemaakt, dat ik moeilijk sliep en er psychologisch nou niet als een ster erbij zat. Toch leek ik voor lange tijd te functioneren. Te lang. Tot alles in elkaar […]

Verder lezen

Het zwijgen voorbij

“Zwijgen is het beste” dacht ik altijd. Vroeger heb ik wel eens verteld over wat er gebeurde, maar dat heeft me niet veel goeds opgeleverd. Sterker nog, het werd er erger van. Dat zwijgen heb ik vanaf jonge leeftijd de rest van mijn leven mee ingenomen. “Over moeilijke dingen moet je je niet uitspreken. Dat heeft nare consequenties. Er is niemand die je wil zien, horen of helpen. Zodra je praat, wordt iedereen boos en […]

Verder lezen

Anders dan vroeger

“Vroeger was alles beter! Toch?” Het is zo’n gezegde dat je vaak van je grootouders en mogelijk ook ouders krijgt te horen. Lang was ik er zelf van overtuigd dat vroeger alles beter was. Vroeger was het een simpele tijd, geen overdaad, geen gehaast, minder technologie. Vaak vraag ik mij af of ik nu sentimenteel ben naar de jaren ’90 van het vorige millennium, of dat ik gewoon oud begin te worden en daardoor terug […]

Verder lezen

Vage herinnering

Deze blog gaat in op ervaringen met seksueel misbruik. Zorg voor jezelf en denk om mogelijke triggers. Wil je met iemand praten? Neem dan contact op met MIND Korrelatie of de luisterlijn. Ik staar naar mijn witte blad. De ervaring die hierop terecht zou moeten komen, bevindt zich ergens veilig achter een muurtje weggestopt in mijn geheugen. De concrete woorden komen niet, want die zijn samen met die ervaring weggestopt. Geen enkele beschrijving lijkt de […]

Verder lezen

Durf in mij te geloven

Ik praat vaak overal en nergens over, maar niet over de reden van mijn PTSS. Als ik daarover nadenk is dat logisch, want één van de hoofdsymptomen van PTSS is vermijding. Vaak heb ik me afgevraagd wat vermijding nou precies inhoudt. Tijdens een kortdurende intensieve traumabehandeling werd er vaak tegen me gezegd dat ik nog wel héél erg in mijn vermijding zat, dat ik de cirkel moest doorbreken en het áán moest gaan. “Als je […]

Verder lezen

Vooruit fantaseren

Tussen alle moeilijkheden door bedenk ik me ineens dat ik zin heb in mijn toekomst. Wat zou ik het heerlijk vinden om weer mensen te ontmoeten, waarmee ik vergeet op de klok te kijken als we verzeild zijn geraakt in een diep gesprek. Ik heb zin om met iemand schaamteloos te lachen in een random koffietentje, omdat één van ons weer eens zo typisch zichzelf is. Ik heb zin in de mensen die beter bij […]

Verder lezen

Ik heb het overleefd

Vandaag word ik met een redelijk gevoel wakker. Ik huppel naar beneden en zet een kop koffie, klets ondertussen aan de telefoon wat met mijn moeder en antwoord rustig op een paar ontvangen berichtjes. En dan ineens voel ik me weer eens niet lekker in mijn lijf. Gewoon zomaar, van op het ene op het andere moment. Ik begin mijn hartslag te checken, begin mijn schouders rond te draaien en diep in te ademen. “Niet […]

Verder lezen

Een dag uit het leven van een gestoorde (toch?) #stigma

Trigger warning – Deze blog gaat in op suïcidale gedachten en automutilatie Het is 07.00 uur. De wekker gaat. Hoewel ik de hele nacht het geslapen, voelt het alsof ik een leven heb geleefd. Nachtmerries die mijn hele jeugd als een film afspeelden. Er was geen knop om het volume zachter te zetten, er zat geen pauze in de film en ik zat vastgebonden op te bank zonder afstandsbediening. Welkom in het leven van een […]

Verder lezen

Blogstart

Dit wordt mijn eerste blog en ik merk aan mezelf dat ik het toch best een beetje spannend vind.Iedere keer als ik een stukje heb getikt zijn mijn vingers toch weer geneigd om het te deletenEn ik heb dan nu ook besloten dat ik gewoon door blijf typen. Ik ben Blogmama. Ik ben 40 jaar een aantal jaar geleden kreeg ik de diagnose Borderline-trekken, maar al snel bleken het niet alleen trekken maar gewoon BORDERLINE […]

Verder lezen