Blogs over CPTSS

Donkere kamers in mijn hart

Er zijn kamers in mijn hart waarvan ik de deuren het liefst op slot houd en de sleutels weggooi. Dit omdat dat wat er in die kamers bewaard wordt te verschrikkelijk is om te laten zien. Laat staan om er over te praten. Het zijn geen meubels of schilderijen die in die kamers opgeslagen zijn. Het zijn herinneringen uit mijn jeugd. En kindsdelen die deze herinneringen dragen. Eerst zaten er ook muren om deze kamers […]

Verder lezen

Van woordenbrij tot blog

Ik wil schrijven omdat schrijven mijn medicijn is. Maar waar moet ik beginnen? In mijn hoofd is het een chaos aan woorden. Een woordenbrij. Ik wil schrijven over mijn gevoel. Maar help, het is ook nog eens een gevoelsbrij. Oké, dit woord bestaat niet. Het is een mix van boosheid, angst, verdriet, eenzaamheid die zorgt voor een cocktail aan gevoelens. Dat klinkt beter…. Ik wil schrijven omdat dit de verbindingslijn met het leven is. Ik […]

Verder lezen

Alsof de wereld ophoudt met bestaan

Na morgen heeft mijn hoofdbehandelaar drie weken vakantie. Dit gegeven, bovenop nieuwe traumaherinneringen die bovenkomen, zorgt voor veel onrust en spanning. Eigenlijk gaat het al een week niet super goed. Ik ben erg moe, heb herbelevingen, drang tot automutilatie en gedachten aan suïcide. En ja, mijn hormonen doen ook nog eens een schepje erbovenop. Dat staat zelfs in mijn behandelplan, dus weet ik dat het nu even extra ingewikkeld is. Het is uitzien naar het moment […]

Verder lezen

De ongrijpbare wereld van gaslighting

Ik ben een meisje van 28 jaar en tot een aantal jaar geleden heb ik nooit kunnen vertellen hoe mijn jeugd geweest is. Heb ik niemand kunnen uitleggen waarom ik niet meer wilde leven. Waarom ik eigenlijk niet meer kon. Ik heb er nooit woorden voor kunnen vinden. En eigenlijk wist ik zelf niet eens wat er echt gebeurde. Wat er echt was en wat ik me misschien wel inbeeldde. Of er wel echt iets […]

Verder lezen

Erkenning

Voor iedereen die nooit gerechtigheid zal krijgen. Voor iedereen die geen erkenning kreeg. Voor diegene die bang is om te spreken, of het zwijgen wordt opgelegd. Deze blog is voor jou.  Vandaag keek ik de documentaire Athlete A op Netflix. De documentaire gaat over een groot misbruikschandaal in de Amerikaanse turnwereld. Meerdere slachtoffers komen aan het woord. De documentaire eindigt met de veroordeling van de dader en spreekrecht in de rechtzaal. Wat volgt, is een […]

Verder lezen

In de bloei van mijn leven

Daar loop ik dan, daar waar de zon schijnt en de wind langs mijn gezicht blaast. Waar de blaadjes bijna zijn vergaan, maar er weer nieuwe blaadjes ontstaan. De nieuwe bloemen die groeien en mijn ogen zijn gericht op het gras waar een hond heen en weer rent. Ik blijf staan, want ik wil niet verder. Ik wil kijken naar de blijheid van de hond. Wat als ik die hond zou zijn? Met een stok […]

Verder lezen

Samen Sterk

#SamenSterk. Toen ik een paar weken geleden deze spreuk op een billboard zag, raakte die mij. De keren dat dezelfde woorden op televisie voorbij kwamen, waren het alleen woorden. Maar deze keer voelde het of deze spreuk ging over mij en mijn binnenwereld. Want samen met mijn delen probeer ik tijdens moeilijke momenten overeind te blijven en de moed niet te verliezen. Ook als ik geconfronteerd word met delen die nog in traumatijd leven of delen […]

Verder lezen

Wie schrijft die blijft

In deze blog gaat het over suïcidale gedachten. Heb je daar zelf ook last van en wil je er met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie. “Wie schrijft die blijft.” Dit spreekwoord is de laatste jaren echt waarheid voor mij geworden. Zonder schrijftherapie zou ik het leven niet zo kunnen leven als ik nu doe. Dan zou ik door overprikkeling/hyperarousal en alle angst en somberheid waarschijnlijk voor suïcide hebben gekozen. Of voor […]

Verder lezen

Blijven volhouden

In oktober vorig jaar schreef ik dat ik opnieuw in opname zou gaan. Nu, negen maanden later, heb ik mijn klinische behandeling afgerond. Ik hoopte zo dat deze behandeling mij een stukje meer perspectief kon geven, dat het leven iets draaglijker zou worden, maar dat is het helaas nog steeds niet. Elke morgen is nog steeds het eerste wat ik tegen mezelf zeg: “Ik wil dood!” Tijdens mijn behandelingen van de afgelopen twee jaar heb […]

Verder lezen

Ik heb CPTSS

Verlamd van angst ga ik door het leven. Een meisje dat ondertussen een volwassen vrouw geworden is. Maar zo voel ik me niet. Ik voel me een meisje dat op zoek is naar liefde en bescherming. Naar bevestiging van mijn bestaan. Ik wil vastgehouden worden en nooit meer losgelaten. Dat meisje durft niet volwassen te zijn en verantwoordelijk te zijn voor zichzelf. Daarom heeft ze hoge muren om haar hart gebouwd ter bescherming tegen pijn […]

Verder lezen

Hardnekkige patronen

Je kent het vast wel, van die hardnekkige patronen die maar terug blijven komen. Die niet eerst even netjes op de deur kloppen of ze in je leven aanwezig mogen zijn, maar die gewoon het roer overnemen. Een van die patronen waar ik keer op keer keihard tegen aanloop, is dat ik dingen waar ik eigenlijk heel verdrietig, angstig of boos door ben lachend kan vertellen. Op die manier kom ik maar niet bij het […]

Verder lezen

Hoe pijn en groei samen kunnen gaan

Een paar weken geleden schreef ik over een nogal heftige confrontatie tijdens groepstherapie.Het was een situatie die ervoor zorgde dat er veel oude pijn omhoog kwam, wat ervoor zorgde dat ik mijzelf terug wilde trekken en waardoor ik de neiging kreeg al het verdere contact te vermijden, zowel letterlijk als figuurlijk. Achteraf gezien is het ook een situatie die, ondanks de pijn, mij veel heeft geleerd over mezelf en heeft gezorgd voor groei. De situatie […]

Verder lezen

Mondkapjesstress

Toen er in verband met de coronacrisis berichten kwamen over het verplichte mondkapje in het OV, veroorzaakte dat veel spanning in mijn binnenwereld. Het riep weerstand op, angst, boosheid, verdriet en schaamte. Want dan val je op en dat is nu net wat we niet willen. Onzichtbaar zijn is het veiligst. Dat in de bus iedereen zo’n kapje draagt, was geen helpende gedachte. Ook werd ik geconfronteerd met het feit dat ik geen rijbewijs heb en […]

Verder lezen

Ze huilt maar ze lacht

Een paar maanden geleden hoorden we dit liedje van zangeres Maan voor het eerst. We voelden ons al emotioneel die dag en door de woorden die ze zingt, waren de tranen niet meer te stoppen. Ze zingt namelijk over een meisje in de trein dat een masker op heeft en haar ware ik niet laat zien. Ze voelt zich vervreemd van zichzelf en lacht terwijl ze wel kan huilen. De tekst kwam erg binnen en […]

Verder lezen

Een confrontatie tijdens groepstherapie

Van de week gebeurde er iets tijdens groepstherapie waardoor ik enorm geraakt werd in een oud pijnpunt. Groepsgenoten ergerden zich aan mij door mijn onvermogen om af te stemmen op anderen en door nog wat andere dingen. Ik zat huilend achter mijn computer toen het tot een confrontatie kwam. Een confrontatie waar ik ontzettend veel van kan leren, zoals de mensen om mij heen zeggen, maar wel een die heel veel pijn doet en veel oude […]

Verder lezen