meisje in ruïne

Trauma ontwricht je leven

Stilte doorbreken is net zo goed weer zwijgen. Praten over trauma, over PTSS, vind ik ingewikkeld. Trauma is meer dan mij alleen, het ontwricht veel meer dan alleen mijn leven. Het loopt door van generatie op generatie en met die realisatie is erover praten moeilijk. Het gegeven dat mijn dader ook slachtoffer was. De angst dat ik ook dader kan worden, als ik die cirkel niet doorbreek. 

Niets is moeilijker dan in de spiegel kijken en zien dat jijzelf steeds meer op diegene gaat lijken die jouw onuitputtelijke bron van pijn was. Als ik er openlijk over praat, ontwricht ik meer dan mijn eigen leven, maar als ik zwijg, blijft die pijn bestaan. Het is een onmogelijk dilemma. Hoe maak je een keuze, en wat als ik verkeerd kies? 

Ik zou niets liever willen dan andere helpen met mijn verhaal en van mijn pijn mijn kracht maken. Maar het lukt nog niet goed, het zit nog te diep, het is nog te vers. Voor nu mag het verdriet erom vooral ook verdriet zijn. De keuze schuif ik nog voor me uit. Ik geef eerst mezelf de tijd om te helen. 

Eerder dacht ik altijd dat vertellen dat ik me slecht voelde, dat het vroeger niet zo leuk was, al mijn problemen zou oplossen. Inmiddels ben ik erachter dat traumatherapie en verwerken vooral hard werken is. Het verdriet, de pijn, die horen daarbij. Wat in jaren is ontstaan, krijgt ook zijn tijd om te helen, dat gaat niet overhaast. In al dat verdriet vind ik ook iets moois. Dat het toelaten om te rouwen over die pijn ook oké is. Dat ik niet altijd sterk hoef te zijn, dat even breken juist ook krachtig is. 

Maar voor nu vind ik dat vooral moeilijk. Wil ik niks liever dan mezelf beschermen, niemand meer dichtbij laten. Wat als de mogelijkheid bestaat dat ik het erger heb beleefd dan het werkelijk was? Wat als ik overdrijf en dit gewoon ‘normaal’ was? Die angst voor een oordeel, een mening, zit zo diep. Maakt me onzeker, klein. Dan wil ik niets liever dan opgeven. Wat als ik alles omhoog haal, al het pijn en verdriet, en ik me voor niks zolang zo slecht heb gevoeld? Wat als ik alles wel vertel en me dan nog steeds niet beter voel? Valt dan alle hoop weg? 

Dat is precies wat trauma met me gedaan heeft. Het maakte me klein, het houdt me klein. Het geeft me het gevoel niks waard te zijn, geen toekomst te hebben, uitzichtloos vast te zitten in een ongrijpbare situatie. Het maakt dat ik niet durf te huilen, het verdriet diep wegstop, bang ben om kwetsbaar te zijn. Terwijl ik niks liever wil dan breken en dat ook telkens doe. Het voelt vaak te zwaar voelt om te dragen en in mijn diepe pijn voelt zelfs de dood soms beter dan nogmaals zoveel ellende te doorstaan. 

Maar stapje voor stapje zie en voel ik dat vroeger niet oké was, dat geen enkel kind zou moeten doorstaan wat ik heb doorgemaakt. Ik ben geslagen, gewurgd en nog zoveel meer, voorbij al mijn grenzen, wekelijks, dagelijks. Ik leefde in constante angst en het ergste was dat ik dacht dat ik dit verdiende. Er kwam nooit hulp, het werd nooit beter, en zelfs nu twijfel ik nog aan mezelf. Als het zo erg was, waarom greep niemand dan ooit in? Was ik niet goed genoeg? 

Wat ik toen niet kon geven aan mezelf, wat een ander me ook niet kon bieden, was de bescherming die ik toen zo nodig had, de liefde die ik zo gemist heb. Ik omarm mezelf nu, ga dit aan, hoe moeilijk ik het ook vind. 

Trauma is zoveel meer dan alleen een moeilijke situatie, het ontwricht je leven, je persoonlijkheid, het raakt zoveel meer dan mij alleen. Maar we zijn niet alleen, hoe moeilijk het ook is om te vertrouwen en weer lief te hebben. Alleen die weg doet eer aan de ellende die we hebben meegemaakt. Door al mijn verdriet, probeer ik langzaam aan te verwerken. Soms hoeft iets wat niet mooi was ook niet goed gepraat te worden. Voor nu breek ik weer even, maar doe daarmee ook eer aan wat ik heb gemist al die jaren.

Trauma is meer dan iets moeilijks of schokkends. Het is complex en ontwrichtend. Een natuurlijke reactie op een situatie waarin je je extreem machteloos voelde. Door met openheid voor mij en mijn verhaal te staan, hoe minimaal ook, probeer ik een stukje machteloosheid terug te pakken. Want ook de minder mooie dingen hebben mij gemaakt tot wat ik ben, en dat omarm ik volledig.

Lees ook:

  • Trauma en ptss – een echo uit het verleden

    Trauma. Ik vind dat altijd zo’n zwaar woord. Niet voor een ander, wel voor mezelf. “Je hebt meerdere traumatische gebeurtenissen meegemaakt”. Trauma, psychisch letsel na een schokkende gebeurtenis dat een intens gevoel van angst en machteloosheid oproept. Trauma, opgeslagen niet…

lees meer

7 reacties

  1. Trauma is inderdaad erg complex en ontwrichtend.
    Zeker ook in combinatie met het anders werkende ASSbrein. Dat is herkenbaar.
    Sterkte gewenst, moedig dat je de stilte doorbreekt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.

Cookie-voorkeur wijzigen

Hier kun je kiezen welke soort cookies je toestaat op deze site. Klik op 'opslaan' Om je keuze te maken.

FunctionalOur website uses functional cookies. These cookies are necessary to let our website work.

AnalyticalOur website uses analytical cookies to make it possible to analyze our website and optimize for the purpose of a.o. the usability.

Social mediaOur website places social media cookies to show you 3rd party content like YouTube and FaceBook. These cookies may track your personal data.

AdvertisingOur website places advertising cookies to show you 3rd party advertisements based on your interests. These cookies may track your personal data.

OtherOur website places 3rd party cookies from other 3rd party services which aren't Analytical, Social media or Advertising.

Vergeet niet je pagina opnieuw te laden en je cookies uit je browser te verwijderen als je je voorkeur hebt veranderd.