Tot last zijn

Ik ben extreem bang om mensen tot last te zijn. Dat voelt voor mij als de ultieme hel. Ik verdwijn liever in een hoekje in de hoop dat niemand me vervelend vindt. Ik denk dat ik vroeger vaak het gevoel had dat ik teveel was.

Ik ben net verhuisd en ik woon in een prachtig, maar oud huis. Dat betekent: woongenot van de bovenste plank, maar continu klusjesmannen over de vloer want er is altijd wel wat; kapotte stopcontacten, lekkage, oude leidingen, raar geplaatste muurtjes… Het hoort erbij en iedereen die een oude woning koopt weet het: de klusjesman wordt je beste vriend.

Ik ben gek op deze plek, maar soms verlang ik toch naar een spiksplinternieuw appartement. Niet omdat ik dat mooi vind of er ook maar iets mee heb. Niet omdat ik een hekel heb aan klusjesmannen, sterker nog, ik vind dat over het algemeen super leuke mensen. Nee, ik ben extreem bang voor wat de buren zullen denken.

Als er hier weer eens een elektricien, bouwvakker of loodgieter door het huis stommelt, ben ik in mijn hoofd alleen maar met de buren bezig. Wat denken ze? Zijn ze boos? Haten ze me? Komen ze al woedend naar boven gestormd om me de huid vol te schelden?

Ze zijn er altijd overdag als de buren op werk zijn. Verder probeer ik zoveel mogelijk met de buren te communiceren over eventuele dingen. Ik zeg dank je wel, ik zeg sorry. Ik probeer een goede buur te zijn en ik weet rationeel ook dat ik niks verkeerd doe en niks anders doe dan een reguliere andere buurvrouw dat zou doen.

Toch ben ik als de dood. Ik wil niet dat mensen last hebben van mijn bestaan, van het feit dat ik leef. Maar dat doe ik nou eenmaal. Ik leef, ik heb een huis dat ik enigszins moet onderhouden zodat het niet vervalt. En daar hebben de buren ook baat bij, toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.