dsmmeisjes
Toekijken achter muren van glas

Toekijken achter muren van glas

Voordat ik besef had van het gemis wat ik heb gekend in mijn jeugd was alle aandacht goed. Ik was niet lief voor mijn lichaam en leende het steeds weer uit aan een andere persoon. Ik had nog niet door dat dit verband hield met mijn gezinssituatie. 

In therapie leerde ik over mijzelf, over de relatie tussen mijn ouders en mij. Zij hebben mij niet gegeven wat ik zo hard nodig had. Het vertrouwen, een veilige band, warmte om naar terug te keren, ik heb het niet gevoeld. Ik voelde afstand.

Nu ik een relatie heb gaat het meer over ‘ik wil lieve aandacht’. De door de hechtingsstoornis nooit gekende aandacht. Geen seksuele aandacht maar de ‘hoe was je dag’ aandacht. De ‘arm om je heen’ aandacht. De ‘niets verwachten maar gewoon er zijn’ aandacht. Liefkozend. Warmte. Maar ik ga het nergens vinden, nergens terug krijgen. Niet in mijn relatie, in vriendschappen, in de relatie met mijn schoonouders en zeker niet in de relatie met therapeuten. Niet in de mate die ik van mijn ouders mee had moeten krijgen. Ik weet dat ik door de hechtingsstoornis en het gemis van vroeger nu een enorme druk op mijn relatie leg. Wat eigenlijk bij mij nog meer boosheid en gebrak aan acceptatie triggert. Ik wil het graag goed doen, ik wil normaal doen maar het verlies knaagt aan mij. 

Maar ik blijf op zoek. Misschien naar een stukje wat dit gevoel draaglijk kan maken. Het voelt alsof ik nog niet klaar ben om de diepgewortelde gevoelens van verlies en rouw te accepteren. Ik voel diepe pijn steeds weer wanneer je beseft dat anderen deze warme relaties wel hebben terwijl er bij jou altijd een muur van glas tussen zal zitten. 

3 comments

  1. Hoi Linsey,
    Misschien een kleine troost: als je hechtingsproblemen hebt is dat echt ontzettend vervelend en mis je gewoon een stukje basis… Maar: het valt aan te leren, echt waar! Daar komen een hoop struggles bij kijken en doorzettingsvermogen, maar het is echt mogelijk om binnen de relatie(s) die je nu hebt te leren hoe het werkt. Rouw en verlies hoort daar zeker bij, maar je gaat hopelijk en waarschijnlijk ook ervaren dat dingen makkelijker zullen worden. Liefs!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Joods

  2. Lieve Lindsey, tijdens het lezen van het door jou hierboven geschreven stukje voelde ik zoveel herkenning, ook het gemis van die bepaalde aandacht vanuit huis, en het ook nergens anders kunnen vinden ervan, het telkens blijven zoeken en daardoor onbewust ook teveel verwachten van anderen en telkens die teleurstelling voor jezelf dat het niet zo is zoals het zou moeten of zoals we het zouden willen.
    heel erg knap dat je dit zo goed verwoord hebt, zoveel herkenning hier. Sterkte en een hele dikke knuffel voor jou

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Privacy Voorkeuren

Spring naar toolbar