dsmmeisjes
Therapie

Toch in therapie

Na al die jaren toch in therapie. Groepstherapie nog wel. Al verschillende keren bij een psycholoog geweest, zelfs ooit een diagnose gekregen. Maar steeds weer dacht ik toch, ‘stel je niet aan, het gaat nu beter, therapie is voor échte problemen!’ 

Tot ik vastliep. Helemaal. Chaos in mijn hoofd en onrust in mijn lijf. Misschien moest ik toch maar eens doorzetten. Op naar de huisarts. Die haalde bijna opgelucht adem, en verwees me door naar de GGZ. Bijna 10 jaar na dato krijg ik vrolijk dezelfde diagnose na enkele nieuwe tests. 

Afhankelijke persoonlijkheidsstoornis, met trekken van borderline persoonlijkheidsstoornis. Niet dat ik me er in herken hoor, ik ben helemaal niet afhankelijk, ik kan het prima zelf! En borderline?! Ik zoek helemaal geen grenzen op, en boos worden kan ik ook al niet.  

Al met al wordt toch schemagerichte therapie ingezet. Wil ik dat? Ga ik dat nu wel ook daadwerkelijk doen? Er is een verschil met ‘toen’. Ik ben er klaar mee. Helemaal klaar me steeds zo anders te voelen. Klaar met de chaos in mijn hoofd. Klaar met de spanning in mijn lijf. Met de altijd aanwezige moeheid. Me druk maken over de mening van anderen. Mijn veelal negatieve gevoelens, zoals angst, paniek, onrust, verdriet.  

Eigenlijk ben ik klaar met alles. Met mezelf. En tegelijk realiseer ik me dat dat niet klopt. Ik ben bang. Bang voor verandering. Bang mezelf te verliezen terwijl ik mezelf hoop te vinden. En vooral bang dat het niet helpt, of dat ik het niet kan. Bang dat ik toch een aansteller ben.  

Doodsbang om kwetsbaar te zijn. 

De komende maanden ga ik aan de slag met schema’s en modi. Worden begrippen als ’emotionele basisbehoeften’ en ‘niet-helpende en helpende copingstijlen’ steeds meer duidelijk voor me. Moet ik graven in mezelf, onderliggende emoties naar boven zien te krijgen en mezelf open stellen. Mag ik in de veilige setting van de groep oefenen met mezelf laten zien, zonder dat daar een oordeel over komt. Zal ik worden aangesproken op gedachten en gevoelens die herkenbaar zijn als schema, om ze vervolgens steeds beter te leren herkennen en daarna te begraven. Oh nee, te omarmen, te accepteren en te leren verdragen.

Laat me dit alsjeblieft lukken.

6 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Privacy Voorkeuren

%d bloggers liken dit: