vrouw met delen

Toch blijven volhouden

21 maart 2021. Het is lente. Het voelt niet als lente. Alleen aan de vogels kan ik het horen. Zij fluiten vrolijk, maar ik word er triest van. Ik wil niet meer. Niks meer. Ik zie de toekomst niet meer zitten. Alles wat ik nog moet gaan doen! Ik zie niet in hoe ik dat ooit ga kunnen en willen. Weer een dag, denk ik steeds vaker. Een boos, chagrijnig gevoel bekruipt me. Maar ach, het is ook eigenlijk niets, ik heb het helemaal niet zo erg. Ik ben gewoon bang, niks bijzonders. Ik haat mezelf, om de aansteller die ik ben. Ik zit gewoon te veel in mijn hoofd, ben te veel op anderen gericht en vergelijk me rot. Ik denk aan allemaal anderen, die het veel moeilijker hebben dan ik. De verhalen zitten vast in mijn hoofd. Telkens als ik eraan denk, voel ik me vreemd en slecht. Ik heb hier al heel lang last van. Ik probeer een hier-en-nu oefening. Ik pak in gedachten een deel van mezelf vast, probeer er voor mezelf te zijn. Ik denk aan wat therapeuten hebben gezegd. En ik ben weer weg.

Ik ben nog een uur blijven liggen, maar het werd erger. Dus ik stond toch op. Maar goed dat ik kon kickboksen. Ik dacht aan honderd scenario’s, dat ik ook niet zou kunnen gaan en er een eind aan zou kunnen maken. Dat zit te veel in mijn hoofd en ik had het laatst gedroomd. Ik ging naar beneden, eerst maar wat eten en drinken. Mijn ouders waren beneden. Dan raak ik nog afweziger en voel ik me nog vreemder en moeilijker. Ik kon ook leuk doen, gewoon normaal doen, dat is altijd de andere optie, de standaard modus voor mij. Maar eigenlijk vind ik het maar moeilijk en ongemakkelijk steeds. Ik weet helemaal niet hoe ik me moet gedragen en dat voelt stom. Ik probeerde thee met honing, dat is troostrijk. Ik hield me vast aan kickboksen, even lekker bewegen. Misschien zou dat wat helpen. Bewegen is goed. En ik voelde me gisterochtend toch ook iets lichter, wat beter? Ik herinnerde het me nog vaag.

Ik zei wel dat ik me niet zo goed voelde. Mijn moeder vroeg of ik afwezig was en nu dissocieerde. Ja, en ik weet het niet. Ik kon nog wel antwoorden, dus zo erg was het niet? Kort hierna voel ik me beter. Nee, ik was inderdaad niet in het hier en nu en had niet voor niets net in bed nog die oefening gedaan. Wat is dat vervelend voor me eigenlijk. Misschien doet de EMDR toch iets, ook al denk ik telkens dat het niets voorstelt of niet goed gaat. Ook in therapie voel ik me afwezig en vreemd, hoewel mijn therapeute goed is en lief. Ik praat hier ook over met haar, maar alles voelt vreemd, alsof het niet werkt en ik niet echt ben. Ik maak me hier toch wel zorgen om. In de laatste therapie is er van alles niet goed gelopen, dus… Nee. Nee. Ik ben wel veranderd, toch? Denk ik nu. Toch, ondanks alles wat hetzelfde lijkt als vroeger. Juist, dankzij alles, eigenlijk. Andere vlagen herinneringen schieten voorbij, maar ik kan ze nauwelijks benoemen. Echt druk daarboven. En zwaar beneden.

Ik ben gewoon naar kickboksen gegaan. Ik maakte gewoon contact, kon zoals altijd nog steeds niet rustig aan doen en voelde me nog steeds vreemd, afwezig en somber. Op de terugweg dacht ik: en hoe nu weer verder, de rest van de dag? Maar toch, ik had zin in koffie, een cappuccino. Hee, ik had ergens zin in. Ik maakte de koffie, ging toen zelfs bij mijn moeder aan tafel zitten en kletste wat. Ik werd ineens een beetje verdrietig en wilde zeggen: ik voel me echt niet zo goed. Ik heb dat vaker de laatste tijd: bij mijn ouders springen de tranen in mijn ogen. Maar het is ook snel weer leeg en somber. Dan voel ik me afstandelijk en ongemakkelijk. Of juist heel druk en helemaal hyper, al wordt dat steeds minder. Ik zei dat ik niet wist wat ik moest doen omdat ik nergens zin in had en sprak mijn plannen uit: douchen en iets bakken.

En ik deed het. Ik heb gedoucht, uitgebreid met scrub en bodylotion. Ik heb tot mijn grote verbazing zelfs een vriendin geappt, of ze nog wil bellen vandaag. Ik heb mijn zelfcompassie-boek gepakt, wat gelezen, een kleine oefening gedaan en voel me toch ietsiepietsie lichter. Het gaat weer een beetje. Ik heb een boek klaargelegd om te gaan lezen, even proberen tenminste, en ik neem me voor om de therapie oefeningen weer echt even consequent te doen, elke dag. Ik heb toch weer mijn vulpen vast en terwijl ik schrijf zie ik ook nog eens wat er aan de hand is. Ik word gek en moe van alle gedachten, van de somberheid, moeilijke gevoelens waar ik niks van snap, leegte, vervreemding, spanningen, constante onrust en het allemaal niet weten. Ik zie een vol druk hoofd, toch wel moeilijke gevoelens die snel weg moeten, zelfkritiek en twijfel. Hallo!? Mag het even wat aardiger? Ik voel me verzachten. Ik houd mezelf weer voor: het is niet erg, alles wat ik voel mag er zijn, die gevoelens hoeven niet weg. En ik houd vol. Blijkbaar. Ik ga rustig door, probeer het weer. Toch.

x

Boekentip van dsmmeisjes

Het werkboek mindful zelfcompassie leert je stap voor stap om je te bevrijden van harde zelfkritiek en onmogelijke eisen aan jezelf, en om juist een compassievolle relatie met jezelf te cultiveren.