hand met horloge in water

Tijd kwijtraken

Je kent het wel. Je loopt naar de supermarkt en halverwege vergeet je wat je hebt gekocht of je komt achteraf met het verkeerde thuis. Een beetje vergeetachtig, dat hebben we allemaal wel eens, bij komt het alleen in extreme mate voor. In het begin viel het niet heel erg op. Ik dacht dat iedereen tijd ‘kwijtraakte’ en dan terug hoorde in zijn/haar hoofd wat die had gedaan, want stemmen, die hoorde iedereen wel, dacht ik.

Naar de psychiater gaan omdat ik stemmen hoorde, hoefde voor mij niet, want de stemmen in mijn hoofd hielpen naar mijn idee. Ze waren vaak ook mijn vrienden, zo beschouwde ik ze. Ik kan ermee lachen en plezier maken en ze helpen mij met het vullen van de ‘gaten’ in mijn geheugen. Ik had geen idee dat dit allemaal hoorde bij een psychiatrische stoornis. Wel had ik van kinds af aan al last van somberheid en van PTSS, wat steeds verergerde. Therapie na therapie volgde ik en elk jaar leken de klachten alleen maar toe te nemen. Toch bleef ik keurig de therapieën volgen, van ambulante tot klinische trajecten.

Ik heb zes jaar lang van alles gevolgd, met tussen door af en toe een crisisopname, tot ik weer bij een nieuwe klinische behandeling terecht kwam en voor de tweede keer een klinische traumabehandeling aanging. Na negen maanden verslechterde ik zo erg dat ik talloze keren in crisisopnames kwam en uiteindelijk in een langdurige gesloten opname terecht kwam. Dat gebeurde allemaal onbewust, want die kleine ‘gaten’ in mijn geheugen waar ik je over vertelde werden in de jaren steeds groter. Van even vergeten wat ik had gekocht bij de supermarkt, belandde ik op het spoor zonder dat ik het wist, of belandde ik in Antwerpen, in Breda op het dak, in het kinderzwembadje in het Vondelpark, in een meer of verward in het bos. De politie trok het niet om zo vaak zoveel hulp in te schakelen voor mij, terwijl er ook andere zaken zijn waar ze mee bezig moesten zijn. Ik moest wel naar de gesloten afdeling tegen mijn zin in, want blijkbaar wilde ik dit niet. De dag erna hoorde ik dit allemaal terug en hoorde ik de zin: “Je bent te duur voor de maatschappij geworden, daarom ben je nu gedwongen opgenomen.”

Ik had geen idee wat er aan de hand was met mij. Er waren wel al vermoedens bij de psychiaters en vorige behandelaars om wat voor diagnose het zou kunnen gaan en dat alle vorige diagnoses die ik de afgelopen zes jaar heb gehad niet zouden kloppen. Het was duidelijk dat de gesloten afdeling het ook niet wist met mij, in de vier maanden dat ik daar heb gezeten, want ook daar ging het gedrag door. Elke dag raakte ik tijd kwijt en belandde ik op de kledingkast, in de kledingkast, onder tafels, op tafels. Ik stond met kleding aan te douchen, met mijn duim in de mond te huppelen, noemde andere namen tegen de verpleging, gooide spullen naar hen toe en deed zelfmoordpogingen waar ik achteraf niks meer van af wist. Ik belandde op de Intensive Care en wist niet meer wat er gebeurd was of belandde in de isoleercel en wist niet wat ik had gedaan, terwijl ik anti-scheurkleding aanhad en er een camera op mij was gericht.

Nu ben ik doorverwezen naar een gesloten plek waar ik wel behandeling krijg, naast de gesloten setting. Er is na een psychologisch onderzoek uitgekomen dat ik DIS heb, oftewel meerdere persoonlijkheden [ook wel ‘delen’ of ‘alters’ genoemd, voorkeur term verschilt per persoon, red.] Hier waren eerder ook al vermoedens over, maar nu is het zeker. Het verklaart voor mij de gaten die ik heb in mijn geheugen, maar het is iets wat ik nog geen plek kan geven, want ik raak nog steeds elke dag veel tijd kwijt, wat mij erg somber maakt. Het is moeilijk om niet te weten wat er kan gebeuren en te leven met onzekerheid. Als ik de deur uitloop met het idee dat ik een rondje ga lopen, weet ik niet zeker of ik dat ook daadwerkelijk ga doen, want ik kan ook in Groningen eindigen als ik tijd kwijtraak. Op dit moment is mijn leven nog heel verwarrend en chaotisch. Ik hoop dat ik met de juiste behandeling weer meer grip krijgt op deze vervelende problematiek, die op dit moment ervoor zorgt dat ik niet zelfstandig meer kan functioneren in de maatschappij.

Lees ook:

  • Goh, begin je een blog over iets wat je ontzettend eng vindt. Iets met uit je comfortzone stappen. Al is typen nog altijd lekker veilig. Niemand hoeft te weten wie er achter deze tekst leeft. Voor jullie ben ik Epione.…

    Mijn eerste blog! spannend…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.