feestend meisje

Thuiskomen op je eigen feestje

Thuiskomen op je eigen feestje, zo ervaar ik de laatste maanden. Sinds eind van deze zomer ben ik namelijk in behandeling bij een psycholoog vanwege persoonlijkheidsproblematiek. Al zo lang ik mij kan herinneren loop ik telkens tegen dezelfde problemen aan in mijn leven en enkele maanden geleden heb ik de stap durven zetten om hier aan te gaan werken. Sindsdien lees ik ook veel boeken over mindfulness, leuker leven, meditatie enzovoort. En dat is al heel wat, voor iemand als ik die altijd een hele nuchtere en zwart/witte kijk op de wereld heeft gehad.

Langzamerhand wordt steeds duidelijker dat ik problemen ondervind op het gebied van het reguleren van mijn emoties. Je kunt hiermee dus stellen dat ik een emotieregulatiestoornis, ofwel borderlinekenmerken, heb. Sinds de term borderline dus steeds vaker valt in mijn leven, ben ik ook hierover veel gaan lezen. Door de jaren heen heb ik echt al wel eens eerder wat gelezen over borderline en altijd herkende ik mijzelf dan in veel van de symptomen. Inmiddels ben ik heel wat boeken, websites, blogs, gesprekken en uitleg van mijn psycholoog verder en ik kan jullie vertellen dat het écht een feest van herkenning is! Zoals ik al zei, loop ik al tijden tegen telkens dezelfde problemen aan en telkens weer vroeg ik mij af hoe dingen toch konden gebeuren. En blijkbaar kan ik dit dus samenvatten tot één hele duidelijke term: borderline. 

Waar ik tot voor kort altijd dacht dat er écht niemand is die mij begrijpt, gaat er nu langzaam een hele nieuwe wereld voor mij open. En begrijp me niet verkeerd, ik laat nu ogenschijnlijk zeer gemakkelijk de term borderline al meermaals vallen in een stuk tekst van maar 270 woorden. Bijna alsof het niets voorstelt en ik blij ben dat ik dit mag hebben. Maar borderline is alles behalve niets voor mij. Erachter komen dat ik een borderlinepersoonlijkheidsstoornis heb, of zoals ik het dus veel liever noem, een emotieregulatiestoornis is één van de heftigste dingen die ik ooit heb meegemaakt in mijn leven. Direct ervaar ik namelijk hoe groot het stigma is dat heerst op deze stoornis. En ik houd niet van stigma’s of negatieve stempels. Daar gaan we dus sowieso in de toekomst wat mee doen wat mij betreft, maar wie weet kom ik daar later nog op terug.

Zoals ik mijn blog begon, voelt het dus alsof ik ben thuisgekomen op mijn eigen borderline-feestje. Mijn feestje waar ik op binnenstap en verrast wordt door alles en iedereen. Mijn gasten zijn allemaal mede-borderliners en allemaal begrijpen zij mij en ik begrijp hen. Ik voel me verbonden en samen vormen we een soort onzichtbaar groepje. Want zo voelt erachter komen dat ik borderline heb ook voor mij. Eindelijk ervaar ik dat er wel degelijk mensen zijn die mij begrijpen! En ook al ken ik eigenlijk nog geen van hen persoonlijk, door de verhalen van deze mensen voel ik mij intens verbonden. Ik merk nu al hoeveel hoop en kracht het mij geeft nu ik mij besef dat er meerdere mensen zijn die soortgelijke dingen doormaken net als ik. Aan deze groep mensen ben ik niet altijd een uitgebreide uitleg verschuldigd. En ondanks dat ook deze mensen (gelukkig) nooit écht zullen voelen wat ik soms voel, weten zij wel hoe borderline voelt. Wat het met je kan doen, wat het betekent en hoe zwaar het soms is. 

Ik ben dus helemaal niet alleen, ik ben niet gek, ik ben niet vreemd, ik ben niet slecht. Wat ik wel ben? Vrouw, moeder, vriendin, werknemer, dochter, blogster, borderliner en bovenal uniek! Net als alle anderen 😉.