Thuis

Ik voel me al heel lang onveilig in mijn eigen huis. Het lukt me maar niet om te ontspannen en ik blijf continu alert.
Thuis is een plek waar ik niet graag ben en waar ik liever vandaan vlucht. Ik ben nooit een hele dag thuis. Ik blijf expres te lang hangen op school, drink koffie in een café, dwaal door de buurt en kijk bij andere mensen naar binnen. Bij die vreemde mensen in huis ziet alles er altijd veiliger uit. Met lood in mijn schoenen keer ik uiteindelijk weer terug naar mijn eigen huis.

Ik heb dit gevoel al jaren, ook toen ik nog bij mijn ouders woonde. Als ik thuiskwam, checkte ik altijd eerst wie er waren en wat het humeur van iedereen was. Vaak liep ik op eieren, omdat ik bang was dat ik teveel was of iets fout deed.
Ook later toen ik op kamers woonde, durfde ik niet goed thuis te zijn. Ik zat vaak als verstijfd op mijn stoel; over de gang lopen naar de keuken was al te spannend.

Bij andere mensen thuis zijn is vaak een opluchting. Gewoon op de bank liggen niksen en een serie kijken lukt me dan ineens wel. Ik voel me zo ontspannen en besef dan vaak pas hoe anders dat is in mijn eigen huis.
Als er reuring om me heen is, gaat het sowieso vaak beter. Als ik mijn huisgenoten hoor neuriën, bellen met vriendjes of rommelen met pannen, zakt de angst vaak af. Ik had dat vroeger al, wanneer ik hoorde dat de buren thuis waren. Het voelde fijn dat er, naast mijn gezinsleden, andere mensen in de buurt waren.

Momenteel woon ik even alleen en er is er weinig gerommel om me heen. Dat maakt het soms extra spannend en ‘s avonds lonken de verlaten parken om in te dwalen.

Ik heb blijkbaar geleerd om voortdurend alert te zijn in een huiselijke omgeving. Het is heel erg naar om in je eigen huis naar een veilige haven te verlangen, terwijl thuis dat juist zou horen te zijn.

Ik hoop dat het ooit anders gaat zijn. Dat ik weer op mijn eigen bank kan ploffen, zuchten en m’n spieren voelen ontspannen.
Dat ik niet meer denk “Ik wil naar huis” terwijl ik allang thuis ben.

2 Comments

  1. Fucking herkenbaar.

    Een huis een thuis maken kost mij zo’n jaar of twee en een huisgenoot om langzaam te vertrouwen en dan tegen te kletsen.

    Dingen die ergens in een ander leven makkelijker lijken, maar waar ik ook niet thuis kan zijn.

    Verhuizen als ik eenmaal thuis ben is een soort van hel. Het maakt me een aanzienlijke tijd thuisloos.

    Een andere huisgenoot geeft hetzelfde probleem, maar wel een korter probleem. Vertrouwen in mensen als ik eenmaal een klik heb werkt sneller dan in dingen.

    Geen huisgenoot is ongeveer een dag leuk. Er na continu onrust.

    Ik denk niet persé dat het hetzelfde is voor jou. Maar zo werkt het hier. Dus ja. Fucking herkenbaar.

  2. Ja! Het duurt bij mij inderdaad ook ontzettend lang. Het is ook al zoveel beter dan het was, maar ik besefte wel weer even door het schrijven van dit stukje hoeveel last ik er nog van heb. Het verhuizen begin dit jaar was voor mij ook de hel inderdaad, voelde me (inderdaad na 2 jaar) eindelijk thuis en precies toen moest ik weg. Huisgenoten helpen inderdaad, als ze fijn zijn. Dit lege huis is beklemmend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.