Therapeute voelt als mijn moeder overdracht

Mijn therapeute voelt als een ideale moeder

Het is en blijft een aparte band, je therapeut en jij. Of in ieder geval vind ik het een aparte band, mijn therapeut en ik. Er wordt wel gesteld -even gechargeerd- wat je vertelt eigenlijk allemaal niet zo boeit, maar dat het in therapie vooral om de therapeutische relatie gaat.  Ik vind het een bijzonder iets.

Ideale moeders

Ik ben onveilig gehecht, dus alles wat er in m’n hoofd omgaat zomaar opeens op tafel leggen? Nee, daar ga ik niet aan beginnen. Bij mijn eerste therapeute was ik dan ook zeer terughoudend. Wat kwam ik er eigenlijk doen? Emotioneel verwaarloosd? Hmm, jaja.

En tegelijkertijd was ze dé ideale moeder (een van de vele ideale moeders die ik me in de loop der tijd voorstelde overigens). Overdracht pur sang. En ik wilde vooral pleasen: ik wilde zo graag laten zien hoe goed ik bezig was, haar adviezen opvolgde. Eigenlijk wilde ik vooral laten zien dat ik eigenlijk ook een ontzettend leuke dochter zou zijn.

Na een tijd geen therapie gehad te hebben, ging het in 2011 mis en belandde ik weer bij een therapeut. Wederom was zij ook wel echt de ideale moeder. Bovendien ging ik net wat meer de diepte in dan bij m’n vorige therapie, ik durfde blijkbaar net weer een beetje meer. Maar pleasen, ja, dat deed ik nog zeker, alleen zag ik dat toen niet zo. Of misschien durfde ik daar niet eerlijk naar mezelf toe open te zijn. En hoopte ik toch nog op dat wonder.

Dat er tegen beter in toch echt ergens opeens een moeder voor mij zou zijn. En ook bij deze therapeut wilde ik zo graag laten zien dat ik het goed deed en eigenlijk was ik dus ook niet helemaal eerlijk. Als ze me ‘huiswerk’ gaf en ik het niet helemaal had gedaan, vertelde ik dat ik het toch soort van had uitgevoerd.

Dit besprak ik niet, stel je voor. Enerzijds was ik toch ook bang voor de reactie dat ik iets ‘fout’ deed, anderzijds wilde ik dus gewoon de perfecte cliënt zijn (wat de definitie daar ook van mag zijn). En eigenlijk liet ik mezelf dus nauwelijks echt helemaal zien. Wantrouwen, angst, verlangen? Zelfs tijdens een opname van 4 maanden met een intensief programma, was ik zeer op m’n hoede. Ik keek eigenlijk af van wat anderen deden en dacht dat ik dat dan ook maar moest doen/voorhouden/zeggen etc.

Achteraf gezien misschien niet zo handig, soms voelt het als een periode waarin ik alleen maar heb zitten aanklooien (en aangezien ik een heel gezellige criticus in m’n hoofd huis, is dit de milde variant van wat ik dan tegen mezelf allemaal kan zeggen).

Inmiddels weet ik echter ook, dat het me zeker verder heeft gebracht. Het is mijn proces en blijkbaar was dit nodig om te komen tot waar ik nu ben. Ben ik heel blij met het proces? Nou, nee, niet echt. Maar ik ben wel blij dat ik nu heel anders in therapie zit.

Ideale rij-instructrice

Toen ik startte bij m’n huidige therapeute eerder dit jaar, betrapte ik mezelf er aanvankelijk ook op dat ik in pleasend gedrag zat. En nu herkende ik het na een aantal sessies en heb dit besproken. Want uiteindelijk leer ik daar het meeste van. En ik was zo trots dat ik het had besproken! Wat voelde dat goed zeg.

En het maakt de band tussen mijn therapeut en mij echter en anders. Gelijkwaardiger. Ik voel haar naast me staan, ze denkt met me mee en we doen dit samen, ze helpt me. Ze gaat me niet vertellen wat ik moet doen, ik heb de touwtjes in handen. Eigenlijk is ze m’n rij-instructrice die af en toe eens hard op de rem trapt of een beetje je stuur corrigeert.

Achteraf gezien had mijn proces een stuk efficiënter kunnen zijn. Het was totdat m’n huidige therapeute me uitlegde dat emotionele verwaarlozing een trauma is voor mij, dat ik er over ging lezen en het niet steeds weer in twijfel trok. Het zien van ideale moeders in allerlei personen, is voor mij inmiddels toch wel een van de belangrijkste signalen dat er echt sprake was van emotionele verwaarlozing. Ik verzin het niet.

En ja, ook mijn huidige therapeute zie ik soms als m’n ideale moeder en kan ik daar over fantaseren. Maar ik weet dat ik nu anders in therapie zit en als ik alles eerlijk en open blijf bespreken, dat ik verder kan groeien. Dat me hechten aan haar op dit moment juist zo van belang is, ondanks dat ik weet dat er een keer een afscheid zal zijn.

Maar voor het eerst heb ik soort van vertrouwen. Vertrouwen dat ze me in de tussentijd ook gaat helpen leren dat ik daar straks goed mee om zal kunnen gaan.