The Fear of Missing Out

Met een mobiele telefoon in de hand ligt tegenwoordig de wereld aan je voeten. Afstand doet er niet meer toe, je kunt met iedereen praten en overal van op de hoogte van blijven.
Ik ben iemand die dankbaar gebruik maakt van sociale media, op deze manier blijf ik in contact met mensen en dat vermindert de eenzaamheid die ik vaak ervaar. “In” mijn telefoon zitten is ook een goede manier om contacten in de echte wereld te vermijden. Wat soms wel fijn is, want mensen zijn eng en ik heb niet de energie om tegen die angst in te gaan.

Overdag zit ik dus vaak met mijn mobiel in mijn handen en dat hoeft geen probleem te zijn. Maar toch ging het in de weg zitten van andere dingen. Op mijn werk merkte ik dat het erg afleidde. Nu doe ik dagbesteding en vinden ze dat daar niet zo erg, maar mocht ik ooit een echte baan krijgen dan is het natuurlijk een no go, dus had ik bedacht dat hij tijdens werk in mijn tas mocht verblijven en er alleen in de pauze uit mocht.

Dit was wat moeilijker dan ik verwachtte, ik werd er onrustig van, heel onrustig. Want wat nou als iemand me een berichtje stuurt en ik niet antwoord? Of ik een leuke tweet mis? Misschien moet ik toch even kijken, voor de zekerheid, je weet maar nooit, misschien heeft iemand mij wel dringend nodig! Ik keek even, en had inderdaad wat tweets en een DM gemist, maar niks dat niet kon wachten. Opgelucht deed ik hem weer snel in de tas, maar na enkele minuten begon het weer te knagen.

Toen ik mjn moeder vertelde over dat ik die afspraak met de werkleiding had gemaakt, vond ze dit niet meer dan logisch. Ze benoemde dat ze het ook wel vervelend vond als ik tijdens een gesprek met haar dat ding te voorschijn haal om even alles te checken. Nu ik erover nadenk snap ik ook wel dat het vervelend is als iemand dat doet. Het komt ongeïnteresseerd over, terwijl ik dat niet ben.

Ik vind het ook erg moeilijk te beslissen of ik ergens heen ga en dan vooral als ik eigenlijk wel weet dat ik niet kan gaan of dat ik het waarschijnlijk niks vind. Dan knaagt het toch. Wat als ik het wel heel leuk zou vinden en ik mis dat dan? Dat zou zonde zijn. Of erger: zien (op social media vooral) dat anderen het heel leuk hebben en ik daar dan niet bij ben om dat ook te beleven. Daar kan ik best verdrietig van worden.

Ik heb er last van, dus de gewoonte veranderen is goed. Maar helemaal weggaan van social media doe ik niet. Het levert me namelijk ook veel op.

Makkelijk wordt het zeker niet. Ik word erg onrustig als ik niet mag kijken en daarom denk ik er juist meer aan.
Tips over hoe ik hiermee omgaan zijn daarom ook van harte welkom.

One Comment

  1. Herkenbaar wel hoor. Maar het geeft zonder dat ding ook echt wel meer rust, het is wel even wennen.
    Ik heb bv de Facebook-app er vanaf gegooid en ook notificaties heb ik nagenoeg allemaal uitstaan. Ik neem de regie wanneer ik wil kijken en laat me niet meer meteen afleiden.

    Maar ja, ook dan verbaas ik mezelf soms over hoe snel ik weer met dat ding in m’n handen zit. Zoals bij zo veel dingen: oefening baart kunst.

    Succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.