schrijven

Terugvalpreventieplan

En daar is dan het daadwerkelijke moment; ik moet mijn terugvalpreventieplan invullen. Ik was al een tijdje klaar om richting het afronden van mijn therapie te gaan. Nu komt het toch wel dichtbij. Als het laatste huiswerk heb ik (tot nu toe) twee opdrachten gekregen. Eén daarvan is het terugvalpreventieplan invullen.

Het is bizar, drie jaar geleden had ik nooit geloofd dat het tot dit punt zou kunnen komen, maar hier zijn we dan. Van rock bottom zonder studie en zonder werk thuis zitten, naar een voltijdopleiding waar ik duidelijk op mijn plek zit.

Daarnaast gaat het goed met mij. Het zal natuurlijk altijd wel op de achtergrond blijven sluimeren en oude gewoontes zijn moeilijk de kop in te drukken.  Dat neemt niet weg dat ik de afgelopen drie jaar veel geleerd heb. De komende jaren (waarschijnlijk heel mijn leven) blijf ik doorleren in het avontuur dat het leven heet.

Ik weet dat het aan het begin van een therapietraject vaak lijkt alsof er geen licht is aan het einde van de tunnel. Ik heb daar zelf ook gezeten. Dit moment, het invullen van het terugvalpreventieplan, is weer een overwinning die ik grotendeels (met een beetje hulp van mijn psychologe) aan mijzelf te danken heb.

Ik heb nu nog een aantal afspraken staan ter afronding, maar ik weet zeker dat ik er daadwerkelijk klaar voor ben om mijn vleugels eindelijk uit te slaan, nadat ik heb leren vertrouwen op mijn eigen krachten en vliegkunsten. 

Lees ook:

  • Want als ik …

    Zorgzaam. Alert. Fijngevoelig. Wijs. Dapper. Empathisch. Aardig. Creatief. Enkele woorden, kwaliteiten, eigenschappen, die mijn lieve groepsgenootjes van de dagbehandeling mij vandaag opplakten. Woorden die binnenkwamen, maar woorden die ook zo veel chaos in mijn hoofd…

  • Zoals ik dat altijd heb gedaan

    Een gesprek met mijn psycholoog heeft me aan het denken gezet. Ze vertelde me dat ik over bepaalde dingen nogal overtuigd kan zijn. Zó overtuigd, dat ik eigenlijk niet meer verder wil kijken dan dat…

  • Er is iets onbeschrijfelijks nodig voor het drinken van een kopje thee.

    Ik weet dat dit ongeveer de basis is van mijn problematiek. Dit is ‘de leegte’ die zo vaak omschreven wordt en die zich, naast deze voorstelling, nog in honderdduizend andere beelden kan vermommen. Eigenlijk is…

2 reacties

  1. Wat mooi om te lezen! Ik kan me nog goed herinneren dat ik, na ruim twee jaar intensieve therapie, zei dat het nooit goed zou komen. Mijn psycholoog zei toen dat het over een half jaar echt anders zou voelen. Ik durfde dat tegen te spreken. Maar weet je wat? Het voelt echt anders. Dus wie weet komt dit moment ooit.
    Supermooi hoe je in dit blogje ook anderen hoop geeft.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: De uit-knop

    1. Ik had drie jaar geleden ook niet kunnen denken dat ik zover zou komen dat ik het zelf zou kunnen. Ik sprak mijn psychologe ook tegen daarin, maar uiteindelijk heeft zij wel altijd gelijk gekregen met de dingen die ze mij vertelde.

      Het is een lange weg geweest, met vallen en opstaan en veel moeite soms, maar ik vind het alle moeite waard geweest! En voor de een duurt het langer dan de ander. Dat maakt niet uit, iedereen legt zijn/haar eigen weg af en komt daarin zijn/haar valkuilen en krachten tegen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.