krukken

Terugvallen en weer opstaan

Heb je na het lezen van deze blog behoefte aan een gesprek? Neem dan contact op met MIND Korrelatie of met de Luisterlijn.

Starend naar het bord met eten en de smoothie op tafel voor mij op tafel probeer ik moed te verzamelen. De ingecalculeerde terugval in de eetstoornis na de operatie, daar moest nu wel een eind aankomen. Alleen zoals altijd is het weer moeilijker dan gedacht.

Op een maandagochtend werd ik geopereerd aan mijn been en daarvoor moest ik minimaal twaalf uur van tevoren niet eten en drinken. Vanaf het moment dat ik het hoorde wist ik al dat de anorexia dit zou aangrijpen. De perfecte gelegenheid. Het zal je ook niet verbazen dat het nuchter zijn mij ook erg gemakkelijk afging, zelfs toen mijn operatie een uur werd uitgesteld gaf mijn lichaam geen signaal af dat het eten nodig had. Na de operatie dronk ik voor de sier een flesje drinkvoeding, alleen maar om naar huis te mogen. De oorlog die uitbrak in mijn hoofd… ik was even vergeten dat dat tot de opties behoorde.

Drie hele dagen moest ik rust houden, op de bank zittend met een in verband gezeten gestrekt been. Mijn enige mogelijkheid tot bewegen was met twee krukken naar de keuken of mijn bed. Wonend op de derde etage van een appartementencomplex zonder lift zat ik letterlijk opgesloten. De eetstoornisstem werd sterker en sterker met de minuut. Ik kon niet wegen, niet lopen en zat de hele dag stil. Ik kon niet inzien dat ik voeding nodig had om te herstellen van mijn operatie. Voor de zoveelste keer was volledig in de houdgreep van de anorexia, dit keer wel op gezond gewicht. Maar: gezond gewicht zegt totaal niks over hoe ernstig een eetstoornis is!

Daar zat ik dan, een week later, in de wachtkamer van de fysiotherapeut. Wachtend tot mijn revalidatie kon beginnen en ik eindelijk weer mijn passies kon gaan uitoefenen. Eindelijk weer normaal lopen, na zes maanden op krukken, en eindelijk binnen afzienbare tijd hardlopen. Nog een paar weken en dan eindelijk weer hardlopen, oh, wat verlangde ik daarnaar. De rust tijdens het hardlopen, de zon zien opkomen wanneer ik vlak voor dat de wereld wakker werd. Even de wereld voor mijzelf hebben. De hardloopevenementen die er weer aankomen, de rush en dat heerlijke gevoel als ik ze uitliep. Ja, daarvoor had ik alles de afgelopen maanden gedaan. Het gevecht met het eten, met mijn zelfbeeld, met mijn pijn, het lopen met krukken en uiteindelijk de operatie.

En toen kwam de klap… de revalidatie ging veel langer duren. Met een beetje geluk zou ik over een maand 15 minuten kunnen wandelen. Hardlopen zou pas ergens in oktober zijn. Die afspraak verpletterde al mijn dromen en wensen in kleine stukjes. Alles wat ik deze zomer nog wilde doen, alles waar ik mijzelf aan vast had gehouden, verdween. De rest van de dag weigerde ik alles, eten, drinken, bewegen, echt alles. Ik kon alleen nog maar huilen in bed. Van vechtlust was geen sprake meer. De volgende dag was ik nog net zo verslagen. Braaf ben ik naar mijn afspraak met mijn psychiater gegaan en zelfs hij schrok van mijn lamgeslagen houding. Verslagen, zonder houvast, zat ik daar in de stoel en zei geen woord.

Maar toen nam mijn leven plots een totaal andere wending. HET telefoontje waar ik niet meer op had gehoopt, kwam. Het telefoontje met het nieuws dat ik niet meer hoef te vechten. Ik had groen licht gekregen voor euthanasie. Ineens lagen de kaarten volledig anders op tafel.

Nu heb ik opnieuw een afspraak gehad met mijn fysiotherapeut. Ik heb hem de situatie voorgelegd en uitgelegd. Hij is bereid om mee te werken aan een snellere revalidatie, zodat ik nog mee kan doen aan de Social Run. Een van mijn wensen, een van de dingen op mijn bucketlist.

Ja, ik heb nog mijn twijfels eerlijk gezegd en komende week blijf ik nog veel erover praten en nadenken. Ik kom er wel uit.

Starend naar het bord met eten en de smoothie op tafel voor mij probeer ik moed te verzamelen. De tranen stromen over mijn gezicht wanneer ik de eerste hap neem, het gevecht is begonnen en dit keer geef ik niet toe wanneer de anorexia schreeuwt. Er moet nu een eind komen aan het niet eten en drinken, want voor revalideren moet ik voeding binnen krijgen, om te herstellen moet ik eten en drinken. Als ik wil hardlopen moet ik sterk genoeg zijn en om sterk te zijn, moet ik de juiste voedingstoffen binnenkrijgen. Met het beetje moed en de angst onder mijn arm moet ik toch beginnen met eten.

Stoppen met staren en vooral de anorexia negeren.

Lees ook:

  • Sluipmoordenaar

    Het gaat niet over eten, over gewicht, uiterlijk. Het gaat niet om de calorieën of het eindeloze sporten. Het gaat niet over de weegschaal of het meetlint. Het gaat niet over mooi gevonden worden, er…

  • food plate yellow white

    De afgelopen drie maanden verbleef ik in een kliniek voor eetstoornissen. Hier is het leven precies omgedraaid als in de grote boze buitenwereld. Wij moeten snoepen, mogen niet bewegen en absoluut niet onze eigen kamer…

  • Fly free

    Ik staar naar het witte scherm en vraag me af welke woorden recht doen aan dat wat er gebeurd is. Of die woorden er zijn. Kunnen woorden wel iets betekenen op dit moment? Zijn de…

2 reacties

  1. Jeetje meis, wat een pech met je been! Mooi dat je de Social Run een beetje kunt gebruiken als een stok achter de deur, prachtig evenement is het, en zo’n stip op de horizon om naartoe te werken kan heel veel doen, weet ik uit ervaring.

    En even heel eerlijk: zolang je twijfelt aan euthanasie zou ik het niet doen. Het is zonde als je gaat, terwijl je nog niet klaar bent. Maar ik ga hier niet over, dat weet ik, en ik respecteer je keuze, no matter what!

    Veel liefs en sterkte

  2. Beste Charly,

    Zo ontzettend herkenbaar voor mij wat jij schrijft , dit had ik zelf kunnen schrijven .
    Wil jou heel veel succes toewensen met de Social Run .
    En ook in denk dat jij hier nog dingen te doen hebt dus ga ervoor meis .

    Lieve Groet Ien

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.