Terugblik op mijn leven

Nu het 2020 is, wil ik terugblikken op mijn leven. Dan blik ik niet alleen terug op 2019, maar vanaf 1991 tot heden.

In 1991 werd ik geboren. Op dat moment was mijn thuissituatie al heel erg onrustig. Mijn vader had te kampen met alcohol- en agressieproblematiek, waardoor mijn moeder onder zware stress kwam te staan. En ik… ik liep een ontwikkelingsachterstand op. Normaal gesproken gaat een kind van 1 jaar op ontdekkingstocht in huis. Ik niet. Ik communiceerde niet (non)-verbaal met de omgeving. Ik zat op de grond en verder deed ik niks. Mijn achterstand werd op allerlei gebieden steeds meer zichtbaar en steeds groter naarmate de tijd verstreek. De hulpverlening en mijn moeder hadden het idee, dat het grotendeels te maken had met de thuissituatie.

Door allerlei onveilige situaties door mijn vader was de maat bij mijn moeder vol. Mijn moeder probeerde mijn vader te helpen en hem te motiveren om professionele hulp te zoeken. Helaas weigerde mijn vader dat. Dus mijn moeder vroeg de scheiding aan. Uiteindelijk zijn we twee keer gevlucht, hebben we in drie Blijf-van-mijn-lijf-huizen gezeten, zijn we een paar keer verhuisd, ben ik een keer vijf maanden in een pleeggezin geweest en waren er een paar schoolwisselingen.

Ondertussen was ik 5 jaar geworden en was het 1996. Van 1996 tot ongeveer 2001 had ik een fijn leven. Ik ontplooide mezelf (deels) op zowel sociaal als cognitief gebied. Ik kon genieten van de vakanties en andere uitjes met mijn oma en moeder, fotografeerde veel, vond fietsen, zwemmen, schoolatletiek en skeeleren leuk. Ook hield ik ervan om op school te leren en vond ik onder andere spreekbeurten houden voor de klas erg leuk. Vanaf 2000 zat ik op keyboardles en ging ik met de muziekschool optreden. Ook vond ik het fijn en gezellig om met schoolkoor op te treden bij een bejaardentehuis. Daarbij vond ik verhalen en gedichten schrijven plus toneelspelen op school ook fijn. Ook verheugde ik mij altijd om mee te doen aan de voorleeswedstrijd op school. Wel begon ik vanaf ongeveer mijn vijfde stemmen van binnenuit te horen. Ik hoorde in mijn hoofd eerst een mannenstem en later kwam er een vrouwenstem bij. Verder zag ik ook verschillende kleuren stof en speelgoed naar beneden vallen. Ik vond het niet eng en ervoer dit niet als negatief. Ik vond het juist allemaal uiterst fascinerend.

Rond 2000 wisselde ik weer van school. In het begin voelde ik mij fijn op die school, maar al snel begonnen paar van mijn toenmalige klasgenoten mij te pesten en had ik ondertussen ook nog veel nare dingen met mijn vader meegemaakt tijdens de (begeleide) bezoekregelingen. Ik werd steeds banger en meer teruggetrokken. De gezinsvoogd nam het voor mijn vader op in plaats van voor mij en de leerkrachten op school gaven aan dat het pesten aan mij lag. Ik moest volgens de leerkrachten een gladde rug en haar op mijn tanden hebben. Ik kon mijn gevoelens niet goed uiten en begon mij somber te voelen.

Rond mijn elfde kreeg ik zelfmoordgedachtes en zelfmoordplannen. Dat hield ik voor mezelf. Uiteindelijk was het dan 2003 en zat ik in groep 8. Dat betekende, dat ik van die school af mocht en naar voortgezet onderwijs kon. Mijn Cito-toets had ik boven verwachting goed gemaakt en mijn eindrapport was ook goed. Nog een laatste oudergesprek en de musical. Dan mocht ik daar eindelijk weg. Ik was daar enorm blij om en opgelucht. Ook mocht ik van de rechter het contact met mijn vader zelf bepalen. Dat betekende dus, dat ik het contact met mijn vader zou stopzetten.

Ik ging dus naar het voortgezet onderwijs. Ik voelde mij daar als een vis in het water. Het klikte met mijn toenmalige klasgenoten en ik vond een aantal schoolvakken op mijn lijf geschreven. Zo hadden we onder andere muziek, filosofie, drama en projecten. In de tweede klas draaide het 180 graden om. Ik werd genegeerd en er werd kauwgom in mijn haar gedaan en ga zo maar door. Ik kreeg onder andere hyperventilatie-aanvallen en black-outs op school. Ik kroop in mezelf, kreeg opnieuw zelfmoordplannen, eetproblemen en deed mezelf pijn. Ik kon geen contact meer leggen met mijn spontane en vrolijke ik.

In de tweede klas bleef ik zitten. Dat kwam ook doordat ik een tijdje niet naar school kon door een operatie. Ik kwam in een heel andere klas terecht, maar ook dat ging niet echt goed. Ik ging weer stemmen horen en begon paranoïde gedachtes te ontwikkelen. Ik ging wel over naar de derde klas, maar daar viel ik uiteindelijk uit door de ziekte van Pfeiffer. Rond die tijd moest ik door bepaalde omstandigheden naar een woonvoorziening voor jongeren. Ook daar werd ik gepest en gebeurde er nog meer nare dingen. In de tussentijd begon ik stemmen van buitenaf te horen en kreeg ik (onschuldige) opdrachten. Op den duur rolde ik de psychiatrie in.

Een rollercoaster begon. Ik kreeg mijn eerste psychose. Zowel ambulante gesprekken, deeltijdbehandelingen en opnames passeerden de revue met allerlei verschillende conclusies, diagnoses en prognoses. Ook overleed mijn lievelingsoma onverwachts aan een hartstilstand.
Na een enorme zoektocht van aantal jaar, kwam ik via veel omzwervingen terecht bij een psycholoog, in augustus 2011. Op dat moment was ik 20 jaar. Ik voelde mij goed bij haar en ze had het idee, dat ik bij haar op mijn plaats was. Ik was zo opgelucht en blij. Ik kreeg weer hoop en stapje voor stapje gingen we het traject in wat een traumabehandeling was. Ik leerde veel bij haar en de dissociatieve stoornis verdween. Het was zwaar en moeilijk. Toch zette ik stapjes vooruit. Soms moest ik voor paar dagen opgenomen worden en kon ik er weer tegenaan.

Uiteindelijk was het 2016 en was ik ondertussen 25 jaar. Ik gleed steeds vaker en heftiger uit en de EMDR werd te zwaar. Ik gaf zelf in augustus dat jaar aan, dat ik naar een andere behandelaar wilde. We waren samen op dat moment al vijf jaar bezig. Ze had dezelfde visie als ik en we gingen naar een andere behandelaar kijken. In augustus 2017 maakte ik kennis met mijn nieuwe/huidige behandelaar. In maart 2018 nam ik na ruim zes jaar afscheid van mijn toenmalige behandelaar.

Ondertussen is het januari 2020 en heb ik veel geleerd. Ik ben nog steeds bij de behandelaar waar ik in 2017 kennis mee maakte. Helaas gaat het contact tussen mij en haar dit jaar stoppen. Ze heeft het beste met mij voor, maar we komen niet op één lijn wat betreft behandelvisie. Dus ben ik aan het kijken naar een andere instelling of vrijgevestigde therapeut. Ik heb dit paar maanden geleden aangegeven bij haar.

Ondanks dat ik nog niet ben waar ik graag wil zijn, heb ik wel heel veel geleerd en wil ik mij uiteindelijk weer vrij voelen en compassie naar mezelf hebben. Stapje voor stapje lukt dat steeds beter. Ik doe vanaf mijn negentiende ook een aantal soorten vrijwilligerswerk. Variërend van huiswerkbegeleider tot ondersteuner bij verstandelijk beperkte kinderen. Ook heb ik onder andere thuisstudies gedaan en toelatingsexamens gehaald.

Ik verheug mij al jaren op 2021, het jaar dat ik 30 word. Ik hoop dat ik dan weer stappen de goede richting op gezet heb in vergelijking met nu.

(Wat ik onder andere geleerd heb en wat ik verder meegemaakt heb is in mijn andere blogs te lezen.)

Lees ook:

  • Deze blog gaat in op automutilatie en suïcidewens. Denk aan jezelf en lees deze blog niet als je weet dat dit niet goed voor je is. Zoek je iemand om mee te praten? Neem dan contact op met de vrijwilligers van De…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer