meisje in het bos

Terug naar toen

Ik had weer een zware dag, mijn depressie zorgde ervoor dat ik al dagen lang niet mijn huis uit was gekomen. Alle moed had ik bij elkaar verzameld om naar de supermarkt te gaan om boodschappen te doen. En daar liep jij, samen met een vriend van je. Jullie waren aan het lachen. Ik werd onzeker en dacht dat jullie mij uitlachten.

Toen uit het niets greep je mijn staartje op mijn hoofd vast. Ik schrok. Jij niet, jij lachte samen met je vriend. En ik weet het, ik kan het je niet kwalijk nemen, want je weet niks van me af. Maar onmiddellijk kreeg ik grote paniek in mijn hoofd en in mijn lichaam. Mijn spieren verkrampten en ik verstijfde.

De meeste mensen zouden er wat van zeggen, of zouden het laten voor wat het was. Maar nee, dat kan ik niet, want ik ben meteen weer terug in mijn verleden. Je kent me niet, maar ik heb PTSS. Deze kleine aanraking zorgde ervoor dat ik me meteen onveilig voelde. Ik wilde meteen naar huis rennen en veilig onder mijn dekens in mijn bed gaan liggen en daar de komende weken niet meer uitkomen. Ik zag de beelden uit mijn verleden weer heel helder voor me.

Ik zou je willen uitleggen wat zo een kleine aanraking voor mij kan betekenen, maar ik zie jou waarschijnlijk nooit meer. Maar ik heb wel vandaag iets overwonnen, ik ben niet weggerend. Ik ben wel bevroren, maar heb mijn angsten onder ogen gezien. Ik heb mijn boodschappen gedaan en heb die dag zelfs nog voor mezelf gekookt. Daarna ben ik onder de douche gestapt, want ik voelde me vies door alle beelden uit het verleden die ik weer voor me zag. Iets wat jij nooit zal begrijpen en ergens ben ik blij dat jij het niet zal begrijpen, want ik gun jou en niemand anders de ervaringen die ik heb gehad. 

Lees ook:

  • Vijf manieren om een slachtoffer van seksueel geweld te steunen

    Deze blog gaat in op gevolgen van seksueel misbruik. Lees deze niet als je weet dat dit niet goed voor je is. Heb je behoefte aan een gesprek over je eigen ervaringen? Dan kun je…

  • Seksueel misbruikt kind

    Sinds een klein jaar heb ik de beerput die “mijn jeugd” heet opengetrokken. Jarenlang heb ik gedaan alsof er niets met me aan de hand was, het prima met me ging en ik niemand nodig…

  • Pijn in mijn lichaam serieus nemen is een ding. Ik sta niet helemaal in verbinding met mijn lijf. Ik kan redelijk goed overweg met mijn hoofd. Maar mijn lijf kan ik voornamelijk goed negeren, want…

1 reactie

  1. Heel mooi omschreven! Wat mij betreft houden we op straat lekker een beetje afstand van elkaar. Sowieso, maar jij beschrijft hier wat er bij sommige mensen kan gebeuren en dat lijkt me iets wat iedereen wil voorkomen.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Kom je bij me eten?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.