Terug naar start

Als kind speelde ik het bordspel ganzenbord. Volgens mij was daar een vakje waar op stond: terug naar start. Het kan ook bij monopoly zijn geweest. Ik weet het niet meer precies. Maar aan dat zinnetje moet ik de laatste tijd steeds denken. Het voelt namelijk sinds begin dit jaar of ik dat vakje ben beland. Dit omdat er weer een muurtje weg is van binnen en er wederom meer realisatie is. Realisatie dat ik dat meisje uit de trein ben, zoals benoemd in de blog Ze huilt, maar ze ze lacht.  Ik ben tevens ook het meisje en de puber uit de blog Donkere kamers in mijn hart.

Ik voel het steeds meer, die angst en onmacht van toen. Door een herinnering aan geur-pennen waar ik destijds meeschreef voelde ik een intens verdriet.  Maar ook boosheid en zeg maar gerust haat naar mijn ouders toe. Haat omdat ze emotioneel niet beschikbaar waren, omdat ik me om niet lastig te zijn stilhield over mijn angst voor mannen en gedachten aan niet meer willen leven. Tot er ergens een punt kwam dat dit stilzwijgen me begon op te breken. Ik hoorde stemmen in mijn hoofd, maar kon het niet verstaan. Was intens moe en had hevige buikpijn en wilde dood. Helaas voor mij konden mijn ouders toen ik er open over was niet die steun en troost geven die helpend was. Dus ging ik door met overleven.

Nu, 30 jaar, later begrijp ik die puber en adolescent steeds beter. Het was een onveilige omgeving waar ze zich bevonden, in een gezin waar ieder voor zich op een eilandje zat, waar ruzies waren en hoge eisen werden gesteld.  En ja, er zijn vast mensen die erger hebben meegemaakt. Toch kan ik voor mezelf niet meer ontkennen dat er sprake is van vroegkinderlijke traumatisering. Van complexe PTSS, omdat er meerdere trauma’s zijn die ontstaan zijn in een omgeving waar ik als kind niet uit kon ontsnappen. Ik was afhankelijk van degenen die mij beschadigden.

Ik had de mooiste kleding en cadeaus, woonde in een mooi huis en ging op vakantie, maar wat ontbrak was een veilige basis van waaruit ik mij kon ontwikkelen. Er was geen veilige hechting, geen onvoorwaardelijke liefde. En ja, gebroken mensen, breken mensen. Mijn ouders hebben zelf ook geen basis meegekregen. Ergens voel ik me schuldig dat ik in therapie en hier in mijn blogs de vuile was buiten hang, want zo voelt het deels wel, maar ontkennen en wegstoppen van de waarheid heeft mij erg belemmerd in mijn ontwikkeling. Herstellen start bij erkennen. Wat als puber niet mogelijk was, kan nu wel. Openheid geven over wat ik ten diepste voel. Vertellen en schrijven over de angst die ik als baby tot puber al heb ervaren.

Ik had geen schop onder de kont nodig, was niet schoolziek, raar, vies of stom. Ik was getraumatiseerd omdat ik/we misbruikt zijn door een mannelijk  familielid buiten ons gezin. Nu mag ik hier over vertellen, destijds leefde hij nog. Nu mag ik mijn delen onder de 20 jaar laten voelen dat ze ruimte mogen innemen, emoties mogen uiten, hoe eng en gevaarlijk dit ergens ook nog voelt. We mogen grenzen aangeven, eigen regie leren nemen.  Het voelt of moet ik ergens opnieuw leren leven. Leven voor mezelf, niet voor mijn/onze ouders. Ik voel me een puber die voor het eerst op kamers woont. Een puber qua emotionele ontwikkeling, want mijn grijze haren verraden echt wel dat ik ouder ben. 

Terug naar start. Geen falen of mislukt zijn, maar een begin van hopelijk iets moois.  

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!