Terug naar school.

Na ongeveer twee jaar “niks” te hebben gedaan, wilde ik graag weer terug naar school. Het liefst naar de school waar ik met mijn vorige studie heb moeten stoppen.
Helaas ging dat moeilijker dan gedacht…

Ik moest een intakegesprek hebben met iemand van het zorgteam en een docent, wat ik totaal niet erg vond. Het was alleen maar fijn dat ze met me mee wilden denken.
En daar zat ik dan, klaar om eerlijk en open te zijn. Ik heb bijna alles verteld, van de opname tot aan de therapieën die ik volg en een paar diagnoses die ik heb.
In eerste instantie leken ze erg meelevend, en wilden ze er alles aan doen om te zorgen dat ik terug naar de opleiding kon. Ze zouden voor me uitzoeken hoe ik therapie en school kon combineren, want dat zou het enige lastige punt zijn voor ze.

Met een redelijk gevoel ging ik terug naar huis, en dan maar wachten op antwoord. Dat antwoord kreeg ik sneller dan verwacht; een mailtje met daarin een ‘sorry maar school en therapie combineren gaat hem niet worden. Anders probeer het volgend jaar nog eens?’
Ondertussen had ik met mijn psycholoog al gesproken over het gesprek en ik zou eventueel therapy kunnen stilzetten, om me zo volledig op school te richten. Naar aanleiding van de mail, belde ik op om door te geven dat therapie niet meer in de weg zou zitten met school; het was opgelost! Het antwoord was dat ze het er nog even over zouden hebben met het team.

De volgende ochtend werd ik gebeld.
“We hebben het besproken, maar we vinden toch dat je eerst aan jezelf moet gaan werken, voordat je je in het studieleven stort.” etc. etc.
Ik gaf een droog en kort antwoord op de vraag of ik dat een vervelend antwoord vond, en hing toen op. Huilend liep ik naar boven en begroef mijn gezicht in mijn kussen.

De dagen erna heb ik, samen met mijn vriend, me aangemeld bij een andere school. Wel dezelfde opleiding.
Ook daar moest ik op gesprek komen, maar ben daar erg globaal gebleven en heb niks verteld van mijn problemen. Het leek goed te gaan, tot de vrouw die het gesprek leidde, zei dat ze mijn oude mentor wilde spreken. Een mentor die mij al twee jaar niet gezien had, en dus helemaal niet weet hoe het nu met me gaat. Ik heb haar een naam gegeven en het gesprek was klaar.

Nu wacht ik nog steeds op een antwoord van die school, drie (bijna vier!) weken later. Nog geen mail, geen telefoontje. Niks.

Lees ook:

  • Therapiepauze

    Ik heb deze pauze na 4 jaar therapie nodig. Dat weet ik, dat weet mijn psycholoog. En tóch voelt het zo raar, zo gek en alleen... Vorige week had ik mijn laatste gesprek bij de GGZ. Het was een gek…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer