ballonnen

Te oud geworden

Deze blog gaat in op suïcidaliteit. Heb je last van gedachten aan zelfmoord en heb je behoefte aan een luisterend oor? Neem contact op met de vrijwilligers van 113 of de Luisterlijn.

Op mijn achttiende verjaardag voelde ik mij erg oud. Mijn leven moest wel voorbij zijn, nu had ik het toch echt wel verknald door zo oud te worden, want je bent officieel geen kind meer. Er stroomden die week allerlei papieren binnen van de bank, belasting, en weet ik wat nog meer, overal moest ik nu zelf handtekeningen op zetten.  

Ongeveer twee maanden voor mijn verjaardag probeerde ik mijzelf er op voor te bereiden dat ik nooit 18 zou worden. Twee weken daarvoor viel mijn gedrag dusdanig op (ik moet hierbij vertellen dat ik in een jeugdkliniek zat) dat er van alle kanten grote zorgen werden gemaakt. Ikzelf merkte geen verandering bij mezelf eerlijk gezegd. ‘s Morgens kwam ik de psychologe tegen, die merkte ook wat, waarop zij diezelfde dag nog voor mij tijd heeft gemaakt, ook met zicht op dat het de volgende dag weekend was. Die psychologe heeft mij toen dusdanig geholpen dat ik mijn plannen niet doorzette en dus uiteindelijk wel 18 ben geworden. 

Tot op de dag van vandaag, ik ben nu ruim 27 jaar oud, heb ik daar spijt van. De psychologe die ik als eerste had heeft veel los gemaakt bij mij, maar omdat ik te oud was, de kliniek sloot en zij ook ergens anders ging werken stopte die behandeling na zes jaar. Zij is de eerste en enige geweest waar ik me af en toe veilig kon voelen terwijl ik praten over de verschrikkelijke dingen die mij aan gedaan zijn nooit echt durfde.

Mijn familie had geen idee wat er aan de hand was of wat er al die jaren daarvoor gebeurd is met mij. Ik was zo zelfstandig, al heel jong, en mocht daardoor veel zelf doen, wat veel andere kinderen niet mochten. Wij woonden in een bos en ik kon al op vijfjarige leeftijd uren verdwijnen in het bos zonder dat mijn ouders ongerust waren, want ik redde me toch wel. Achteraf gezien te veel vrijheid.

Inmiddels ben ik in de volwassenenpsychiatrie en al bij de derde psycholoog. De eerste twee waren er maar kort, de huidige stopt over drie weken. Ik heb intensieve therapie gehad voor mijn trauma’s, door middel van EMDR,  maar heb nooit dingen kunnen benoemen.

Alles is de laatste jaren zo veel ingewikkelder geworden. Ik kom er nauwelijks doorheen. Al heb ik mijn twee katten en twee fretten die af en toe het huis op zijn kop zetten. En af en toe maak ik muziek, met voornamelijk mijn harp of piano. Daar hou ik me voorlopig maar aan vast.

Lees ook:

  • Familie

    Oké, riskante titel, dat realiseer ik me. Laat ik meteen voorop stellen: ik ben niet van plan om mijn eigen familiedrama te creëren, ik zou mijn kinderen nooit, maar dan ook echt nóóit iets aan…

  • Erover praten helpt toch

    Dit verhaal kan een trigger zijn omdat het gaat over gedachten aan zelfdoding. Mocht je willen praten dan kan ik 113.nl aanraden. Ik wil graag schrijven over hoe ik tegen het taboe op liep van…

  • Nergens veilig

    In deze blog wordt o.a. gesproken over suïcide. Heb je zelf suïcidale gedachten en behoefte aan een gesprek? Dit kan bij 113. Ik voel mij nergens veilig, nooit. Nooit gedaan ook trouwens. Toch hoor ik…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.