Te complexe, complexe PTSS?!

Al jaren hobbel ik mee op het ritme van de hulpverlening. Totdat het allemaal na een suïcidepoging bruut werd stopgezet. Mijn zwembandjes werden afgepakt en ik verdronk in de ellende van het “alleen moeten doen”. Ik viel hard af, mijn problemen werden groter en ik wist niet meer waar ik het zoeken moest. In de vrijgevestigde hoek werd ik al vrij snel te complex bevonden. Teveel medicatie, teveel diagnoses, een te laag gewicht. Onbehandelbaar.

In de tussentijd gebeurden er dingen die mijn leven totaal op zijn kop zetten. Ik kwam achter trauma’s die ik zo diep had weggestopt dat ik niet wist dat ze er waren.

Weer een nieuwe aanmelding bij mijn oude hulpverleningsinstantie. Weer de woorden dat ik wel erg complex ben. Maar ho even? Ik studeer, ik woon op mezelf, ik loop stage in de hulpverlening, ik functioneer nog. Ben ik dan te complex om mijn leven te mogen leiden? Moet ik tussen vier muren leven met alleen maar zieke mensen om me heen en daar beter van worden? En wordt mij nu verweten dat ik teveel medicatie slik die mij verdomme is voorgeschreven door een collega van de dame die tegenover me zat?

Nee, het leven is voor mij geen feestje. Ik leef nog steeds in traumatische situaties. De oorlog is nog niet voorbij. Met eten gaat het slecht. Ik zorg niet goed voor mezelf. Ik loop achter de feiten aan, en dat voor een controlefreak en perfectionist. Ik ben depressief. Maar ik ben ook méér dan complex en niet te behandelen. Want hoe moet ik in mezelf gaan geloven als geen enkele hulpverlener dat doet? Ik ben meer dan mijn labels. De labels die ervoor zorgen dat ze willen dat ik alles wat ik met bloed, zweet en tranen heb opgebouwd, nu weer opgeef. Ik ben een jonge vrouw van 23, ik studeer, haal goede cijfers, loop stage binnen een pittige doelgroep, heb een sociaal leven, zit nog steeds in een traumatische situatie maar ik weet me te redden. Maar oh, wat zou een beetje hulp fijn zijn. Zonder meteen “te complexe, complexe PTSS” te hebben.

“Ik kan het best zelf, ik heb je hulp niet nodig, het is een lief maar overbodig, vast heel goedbedoeld gebaar. Maar vang me niet op als ik naar beneden val, het steeds opnieuw verknal. Ik ga vanzelf vast wel weer staan. Ik kan het best aan. Maar als ik mezelf geen bescherming meer bied, als ik op dreig te geven ook al zie je ‘t niet. Blijf je dan hier, laat me niet in de steek. Wil je me lijmen als ik breek?” (Maaike Ouboter – Lijmen)

4 Comments

  1. Essy

    Hoi Anna, deze blog raakt me. Het “te complex gevonden worden” is iets wat ik herken en waar ik in de hulpverlening ook vaak tegenaan ben gelopen. Het is soms heel lang zoeken naar een therapeut die het aandurft.

    Ik snap het gevoel van; hoe kan ik in mezelf geloven, als hulpverleners dat niet doen? Maar… Ik denk dat als er iemand is die in jou moet blijven geloven jij het zelf bent, al is dat lastig vol te houden als je steeds afgewezen wordt, dat snap ik ook.

    Ik weet dat bij Psytrec vrijwel niemand afgewezen wordt vanwege complexe traumatisering. Heb je daar wel eens van gehoord?

    Ik wou dat ik je kon duidelijk maken; geef niet op, blijf zoeken, er zijn écht mensen die je kunnen helpen. Jij bent het waard.

    Liefs,

    mij

  2. Bizar he, dat je in de zorg zo vaak mensen tegen komt die te bang zijn zorg te verlenen.

    Niet perse hun schuld. Het is ook ingewikkeld.

    Maar ja, als het antwoord in een boekje stond had je die zelf ook wel kunnen lezen.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Goedheiligman?My Profile

  3. xHope

    bedankt voor het schrijven. helaas herkenbaar.
    volgens mij is comorbiditeit al snel lastig in de hulpverlening.
    en soms begrijp ik het ook niet dat als je te complex bent je dan naar huis gestuurd wordt. : (

    sterkte met alles ( :

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.