Talent voor eenzaamheid

Een talent voor eenzaamheid, vertelt Adriaan van Dis aan de correspondent. Ik trok toevallig gelijktijdig intern dezelfde conclusie terwijl ik mijn dagelijkse correspondent mail las. Vorig jaar, toen ik wel heel benieuwd was naar de dissociatieve identiteits stoornis, kwam ik op bol.com ook altijd bij zijn boeken terecht. Nu kom ik, luisterend naar zijn verhaal, tot de ontdekking dat ik meer dan alleen zijn achternaam herken.

Hij draagt het al zijn hele leven met zich mee: een hang naar de dood. Doodgaan? Dat is een ander worden. Wat trouwens ook het voorrecht van de schrijver is: telkens weer een ander worden door in de verhalen te duiken.

Ondanks dat de dood wellicht een ander doet opstaan (als je in reïncarnatie gelooft), zal je toch weer jezelf meenemen. Mijn anderen zijn ook mij. Ook al is er met mij niets gebeurd, volgens mij, want het zijn de anderen die trauma’s hebben opgelopen, ik kan er toch niet onderuit. Het vertaalt zich helaas in venijnige triggers.

Ik heb een alleen-zijn talent. Ik kan het uitstekend. Het is veilig. Toch zoek ik contact met de buitenwereld. En een kleine verstoring in het contact met een dierbare, ook een ander, roept bij delen van binnen de reactie ‘zie je wel!’ op. Ik voel wel hun reactie maar weet niet waarom deze tot stand is gebracht. Ik graaf op het internet. Ik zoek alles op over de ander. Ik bedenk allerlei mogelijke trekjes, stoornissen, waaraan de andere dierbare kan lijden en waarmee hij mij zou kunnen kwetsen. Ik analyseer de ander. Denk meer na over de ander dan dat de ander over zichzelf nadenkt. Ik wil weten hoe hij in elkaar zit, zodat ik zeker weet dat hij een goed hart heeft.

Onlangs hebben wij aan een therapeut wat details over vroeger verteld. Kleintjes praatten, en ik luisterde mee. Douchekoppen in vaginas van meisjes van 5, ik was er niet door geraakt. Het was een technisch gesprek: het deed me niets. Wat een leegte. Zou ik niet, op zijn minst, alleen al door het objectieve feit, zonder dat ik het zelf kan voelen, niet een beetje boos op mijn moeder (de dader) moeten zijn? Wat naar, dat ik niets voel.

Drie dagen later gaf een andere therapeut mij het advies iemand te zeggen dat hij vervelend was. Ik moet de ander zeggen dat ik geraakt ben. Dat hij stom deed. Kan ik dat wel? Nee.

Ik lig ziek in bed. De ander deed stom. Ik moet er wat van zeggen. Dan moet de ander zeggen: sorry. Ik zal het niet meer doen.

De ander heeft ook pijnpunten. Die ga ik raken met mijn mededeling. Hij gaat geen sorry zeggen. Hij gaat gekwetst zijn, en zal niet herkennen dat het pijn van vroeger is. Daarom gaat hij de pijn vervolgens op mij afreageren.

De ander is een dader over een week. De ander is geen dader over een week. Laat mij maar gewoon alleen zijn. Geen nieuwe douchekoppen in mijn vagina. Ik dacht dat het normaal was. Ik weet nu dat het niet normaal was, maar ik ben niet boos op vroeger. Ik ben huiverig voor het hier en nu.

In mijn hoofd, waar iedereen woont en slaapt en waar de kleintjes hun eigen speelruimte hebben, heb ik een gang. De ander zijn naam staat in de gang op de muur. Het is de muur van ‘namen van mensen die je geen pijn gaan doen’. De ander is OK, volgens mijn muur. Is dat echt zo? Ik loop naar de muur. Ik veeg over de naam van de ander. Het was krijt! Zijn naam is weg, maar de afdruk staat er nog.

Ik ga binnenkort zeggen: je deed me pijn. Als hij zegt: sorry, schrijf ik zijn naam opnieuw op met verf. Als hij zegt: jij bent zelf stom: dan ga ik met een doek met water over de muur.

En dan zijn wij gelukkig weer alleen.

2 Comments

  1. Ik hoop heel erg dat de ander ziet dat dit oude pijn is. Of dat een van jullie dat kan vertellen. Laten lezen misschien? Al is dat natuurlijk ook verschrikkelijk heftig.

    Hou vol, ikjes.

  2. Dank je Anne. Dit laten lezen, of veel vertellen over de oude pijn, voelt te heftig en maakt de situatie voor de ander erg zwaar. Maar iets aan hem schrijven is een goed idee. De tijd nemen om mij te uiten helpt mij, denk ik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.