Blogs over zwaarte

Het vroegere vandaag

Vandaag is een dag waarop niks wil. Rechtop zitten is al veel. Het liefst wil ik slapen. Slapen zodat ik me niet zo ellendig voel. Ik heb intussen flinke wallen en rode ogen gekregen van het huilen. Ik heb tussen de middag wat onkruid uit de tuin getrokken, twee pannen afgewassen en geluncht. Dat was een enorme uitdaging.  Verder heb ik op het hoekje van mijn bed gezeten, luisterend naar de muziek van de radio […]

Verder lezen

Vakantiestress

Met ongekende snelheid donder ik naar beneden. Ik ben totaal in paniek, wil schreeuwen om hulp, maar er komt geen enkel geluid uit mijn mond. Met handen en voeten probeer ik mijn vrije val te vertragen. Af en toe lukt dat, maar het levert me forse schaafwonden op. Zwaar gehavend val ik vervolgens nog dieper in dat donkere gat. Waar blijft die godvergeten bodem eigenlijk? De duisternis omarmt me vol overgave en uiteindelijk land ik […]

Verder lezen

Ik ben (g)een mislukkeling

Geruisloos stromen de tranen over mijn wangen. Ik zit in de woonkamer, opgekruld op de bank, maar met mijn hoofd ben ik heel ergens anders. In die andere vage dimensie is het oorlog en vechten diverse boosaardige stemmen om de macht. Allemaal zijn ze er in geschoold om dat kleine beetje zelfvertrouwen dat ik tegenwoordig bezit compleet om zeep te helpen. Hier geldt het recht van de sterkste; gezond verstand is er niet meer bij. […]

Verder lezen

Schuld, een zware last

Als ik de situatie rationeel zou kunnen bekijken, zou ik mezelf misschien niet als een slecht persoon bestempelen. Toch voel ik me soms zo slecht. Ik voel me zo schuldig om wat ik heb gedaan. Al mijn hele leven heb ik een onbevredigbare behoefte aan bevestiging. Het is nooit genoeg. Ik wil goed genoeg zijn. Leuk/knap/lief/grappig/slim/sexy genoeg zijn. Ik wil belangrijk zijn en ik wil iemands eerste keuze zijn. Niet eens alleen ‘iemands’, ik wil […]

Verder lezen

Ik heb geen trauma, wel een nieuw nachtlampje

Zoals ik in mijn eerdere blogs schreef, heb ik – durf ik dit zwart op wit te zetten zonder het te ontkrachten? – een dissociatieve stoornis. Een dissociatieve stoornis komt voort uit trauma, dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) en dissociatieve identiteitsstoornis niet anders omschreven (DS NAO) komen voort uit trauma dat heeft plaatsgevonden voor het (uiterlijk) achtste levensjaar. En dat is waar ik standaard vastloop. Ik heb geen trauma’s, en al helemaal niet van toen ik zo […]

Verder lezen

Keep breathing

Soms kun je niets anders dan blijven ademhalen, omdat al het andere even te veel is. Soms is zelfs het opendoen van je ogen in de ochtend te veel, omdat de zwaarte je dan in één klap overvalt. Je realiseert je wat je allemaal had moeten doen gisteren en eergisteren en eigenlijk de week ervoor. Vervolgens schiet er door je hoofd wat je vandaag moet gaan doen en dat je dus ook alle dingen nog […]

Verder lezen

Hoe kan ik boos zijn op mijn ouders?

“Schrijf een brief aan je ouders, maar verstuur deze dan niet,” zegt mijn psychiater. Ik weet dat dit een methode is die vaak goed werkt. Maar toch hik ik er tegenaan. Als ik mijn woede kanaliseer in een brief, betekent het dat ik mijn boosheid daadwerkelijk adresseer. Eigenlijk zeg ik, min of meer: “Door jullie voel ik mij nu zo kut. Het is jullie schuld.” En dat vind ik ontzettend moeilijk. Want ik wil niemand […]

Verder lezen

Ik-wil-dood-dagen

Soms sta ik op en begint mijn hoofd direct tegen me te praten. “Jij bent echt een stom rotwijf.” “Je kan helemaal niks.” “Je doet alles verkeerd.”Deze uitroepen worden bijna altijd opgevolgd door “Ik wil dood ik wil dood ik wil dood”. Deze mantra kan de hele dag blijven hangen. De eerste keer dat al deze gedachten door mijn hoofd spookten, schrok ik nog.Ik ging me afvragen of ik echt dood wilde. Ik dacht dat […]

Verder lezen

Vrolijk meisje

Ik ben ongelukkig. Zo, dat is eruit. Deze drie woorden zeggen, schrijven of alleen al denken, voelden maandenlang (misschien wel jarenlang) onmogelijk. Ik dacht dat ik het allemaal wel weer een beetje op een rijtje had: de dood van mijn stiefmoeder, een verbroken relatie, het plotselinge overlijden van mijn vader. Maar dat is verre van waar. Bovendien is het ontzettend kut om toe te geven dat je niet zo blij bent met je leven. Zeker […]

Verder lezen

Staartje depressie

Soms voel ik me vreselijk rot en heb ik een ongelooflijk klotedag. Ben ik geenszins de persoon die ik zou willen zijn. Maar kan ik er niks aan veranderen. Het is het staartje van een ongelooflijke rotziekte. Een ziekte waar ik al 5 jaar mee rondloop en waar ik een hele zware dobber aan heb gehad. Het is verbeterd, maar nog niet weg. En dat is iets wat ik bijna niet durf op te schrijven. […]

Verder lezen

Groei

“Ik heb soms het gevoel dat ik een geboortekaartje moet versturen om mijn nieuwe ik aan te kondigen” zeg ik tegen de therapeut. “Doe maar niet” zegt hij. “Voor je het weet is die ‘ik’ op dat kaartje ook al weer verouderd.” En zo is het. Ik verander continu, ook al heb ik soms het idee dat ik stilsta. Men zegt dat je moet accepteren dat er iets ‘mis’ met je is, dat je ‘anders’ […]

Verder lezen

Sterk zijn met angst en depressie

Ik heb een geschiedenis van depressies en zelfverwonding. Ik ben bekend met angsten, onrust en sinds vorig jaar ook overspannenheid. Ik heb het gezien, ik heb het gevoeld, ik ben er doorheen gegaan. Ik heb gevochten, geknokt, gehuild, opgegeven, maar ben toch weer doorgegaan. Ik heb geaccepteerd dat dingen bij mij niet vanzelf gaan. Dat is simpelweg niet mijn leven. Ik heb littekens. Letterlijk en figuurlijk. Ik ben bedrogen, voorgelogen en beschaamd. Ik ben gekleineerd […]

Verder lezen

Koud washandje

Vandaag moest mijn verstandskies eruit. Met mijn vier verstandskiezen die meer ruimte vragen dan mijn kaak voor ze heeft, voel ik me een verouderde versie. Windows Vista maar dan in menselijke vorm. De evolutie maakt er soms een potje van. Het is een ingreep die veel mensen in hun leven eens moeten ondergaan, maar leuk wordt het nooit. Er wordt met grof geweld iets uit je kaak gesloopt en ja, dat voel je. Achteraf dan, […]

Verder lezen