Blogs over wantrouwen

Mijn therapeut wil me helpen

Volgens mij heb jij het beste met mij voor. Dat kwam er tijdens een sessie in mij op, na meer dan een jaar schematherapie. Deze gedachte over mijn therapeut is een grote stap voor mij.  Ik meldde mij aan voor schematherapie vanwege angstklachten die mijn leven beheersen. Het bleek een enorme stap voor mij om naar therapie te gaan. De eerste maanden was ik dagen voor de sessie al van slag. Ik was bang. Bang […]

Verder lezen

Achterdocht

Ze houden je in de gaten. Ze hebben verborgen camera’s opgehangen om je in de gaten te houden. Je wordt achtervolgd. Ze houden je laptop en telefoon in de gaten. Ze horen alles wat je zegt. In je kleding zitten microfoontjes of chips om je in de gaten te houden. Iedereen is tegen je. Ze maken samen een bondje tegen je. Iedereen heeft verborgen bijbedoelingen om jou te benadelen. Pas op, je wordt in de […]

Verder lezen

Ik kan niet wennen aan mijn therapeut

Vertrouwen heeft tijd nodig, dat weet ik. Zeker voor iemand wier vertrouwen al een zijden draadje was. Zeker voor iemand die al zo vaak heeft meegemaakt dat mensen weggaan; dat therapeuten verdwijnen; dat pleegouders zeggen dat ze niet meer willen. Ik weet dat vertrouwen tijd nodig heeft, maar wat ik nu meemaak voelt zo onveilig, zo eenzaam, zo moedeloos, dat ik niet weet of er ooit wel genoeg tijd zal zijn. Sinds juni heb ik, […]

Verder lezen

“Mensen komen en gaan”

Ik vind het leven momenteel heel moeilijk en verdrietig, omdat ik weg moet bij mijn vaste therapeut door oneerlijke regels. De reactie van andere hulpverleners is dan soms: “Maar zo gaat het nou eenmaal. Mensen komen en gaan in het leven.” Hoewel ik weet dat dit goed bedoeld is, vind ik het toch een ingewikkelde uitspraak.  Als je tegen me zegt dat mensen nou eenmaal komen en gaan, heb je volgens mij geen idee hoe […]

Verder lezen

Zorgmoe

Ik was onlangs in een eerste gesprek met de zoveelste zorgverlener. Tijdens het gesprek praat ze betuttelend en leunt ze steeds dichter naar me toe alsof ze haar zinnen zo in mijn brein probeert te projecteren. Het ziet er vrij komisch uit en ik moet mijn best doen om niet in de lach te schieten.  Zorgwerker: “Aan je hulpvragen te zien, denk ik dat deze organisatie ontzettend goed bij je past om je te ondersteunen. […]

Verder lezen

Mezelf leren accepteren

Ik ben een ochtendmens,Dat ik mij meer en meer accepteer is wat ik me heel erg toewens,Ook mijn momenten in de avond dat ik gewoon doodop ben,Dat zijn patronen die ik in mezelf heel erg herken. Ik besteed aan heel veel dingen aandacht,Dat is iets wat ik niet ontkracht,Het zijn processen in mij die niet te stoppen zijn,Wel zorgt het voor de nodige koppijn. Het liefst had ik daarin normaal willen acteren,Ik ben dat ook […]

Verder lezen

Hoe mijn leven beter werd door een medicatiewissel

Vanaf augustus 2018 raakte ik in een depressie. In eerste instantie werd daar makkelijk over gedaan en werd het eigenlijk door anderen en mijzelf over het hoofd gezien. Die maanden waren voornamelijk erg zwaar door vermoeidheid, veel slapen, hangen, niet vooruit komen, soms wat wandelen, maar dat was dan vaak ook weer genoeg voor een hele dag.Laatst sprak ik met een vriendin, die ook nog tegen mij zei ‘goh, een jaar geleden konden wij nog […]

Verder lezen

Afstand nemen van vroeger

Ik blijf naar mezelf refereren als meisje, terwijl ik inmiddels een jonge vrouw mét keuzes ben. Herstel vraagt mij soms keuzes te maken die pijn doen en moeilijk zijn, maar achteraf wel het beste voor mij zijn. In de tot nu lange periode van behandeling en herstel leer ik mezelf steeds beter kennen en weet ik steeds beter wie ik ben en wie ik wil zijn. Wat ik niet ben en wat mij niet meer […]

Verder lezen

Alsof ik een engeltje en een duiveltje in me heb

Het gevoel van al maanden in de wachtstand te zitten. Op dit moment zit ik in een lang intaketraject om nog kans te maken een laatste intensieve psychotherapie te volgen voor mijn combinatie aan persoonlijkheidsproblemen waar ze ook mijn trauma’s meepakken. Het klinkt zo mooi en de helft van mij wil hier voor gaan. De helft van mij wil zo graag een toekomst en willen meekomen met de rest van mijn omgeving. Ik wil verpleegkunde […]

Verder lezen

Therapie werkt voor mij

Ik ging mijn eerste therapiesessie in met een mengeling van hoop en wantrouwen. Hoop dat er een simpele oplossing zou zijn voor waar ik mee worstelde, een oefening, een pil, een antwoord. Wantrouwen omdat ik niet geloofde dat het antwoord bestond, als ik deze zelf in mijn vakken psychologie, in mijn eindeloze zelfmotivatie, zelfconfrontatie en zelfsussen niet gevonden had. Ik had gelijk om te wantrouwen, want de simpele oplossing had ik al. Angsten confronteren had […]

Verder lezen

Wantrouwend vertrouwen

De mensen die dichtbij staan lijken gevaarlijk. De muren van mijn huis komen op me af. Mijn boos schreeuwende buurman maakt dat ik me wil verstoppen. Ik hoor mijn eigen stem veel te kwetsbare dingen vertellen. Ik wil het liefst huilen. Niks zeggen. Maar tegelijkertijd wil ik delen, gezien worden, getroost en gehoord. Ik voel me naakt en zonder beschermlaag. De komende maanden liggen voor me met hun afgrijselijke triggers. Ze noemen het nota bene […]

Verder lezen

Mijn therapeute voelt als een ideale moeder

Het is en blijft een aparte band, je therapeut en jij. Of in ieder geval vind ik het een aparte band, mijn therapeut en ik. Er wordt wel gesteld -even gechargeerd- wat je vertelt eigenlijk allemaal niet zo boeit, maar dat het in therapie vooral om de therapeutische relatie gaat.  Ik vind het een bijzonder iets. Ideale moeders Ik ben onveilig gehecht, dus alles wat er in m’n hoofd omgaat zomaar opeens op tafel leggen? […]

Verder lezen