Blogs over wachtlijsten

Van 2 naar 67 hulpverleners

In de afgelopen twee jaar heb ik 67 hulpverleners gezien. In de twee jaar daarvoor in totaal twee: mijn zelfstandig therapeut en een zelfstandige psychiater. Wat is er gebeurd dat het aantal opeens meer dan dertig keer zo groot is geworden? In weinig woorden: de kapotte ggz. Het systeem is zo ver afgebroken door de laatste kabinetten dat ik er de dupe van word. In veel woorden bestaan de 67 hulpverleners uit verschillende groepen die […]

Verder lezen

Neem het leven serieus

Zo hoopvol als ik het was in mijn vorige blog, zo hard haalt de realiteit me nu in. Soms zijn er omstandigheden waardoor er te laat behandeling op je pad komt. Soms moet je daardoor een andere belangrijke beslissing maken. Jaren heb ik gevochten voor herstel, tot ik op een andere plek terecht kwam. Ik kreeg behandeling, kwam tot goede inzichten en tot de kern van mijn trauma’s. Echter blijkt nu toch dat het niet […]

Verder lezen

De ziekte van de moderne GGZ

Dankzij mijn prachtige hoofd dat niet altijd mee wil werken is de GGZ een belangrijk deel van mijn leven geworden. Al sinds ik jong ben, ben ik ‘anders dan anderen’ zonder dat ik dat wil. Zeker toen ik in 2012 een zwaar ongeluk kreeg, werden mijn klachten bijna ondragelijk. Ik had veel last van paniekaanvallen, herbelevingen, concentratieproblemen, suïcidale gedachtes en noem het maar op. Het heeft nog even geduurd voordat ik er werkelijk voor openstond […]

Verder lezen

Omgaan met wachtlijsten… hoe dan?!

Daar zit ik dan, om de uitslag van het intake gesprek te horen. “We hebben geconstateerd dat je PTSS en een ernstige depressie hebt. We kunnen je hier niet behandelen en verwijzen je door”. Hier heb ik drie maanden op gewacht, om opnieuw te horen dat mijn klachten te complex zijn. Op naar de volgende instelling om mij aan te melden. De wachttijd is zes maanden voor een intakegesprek. Daarna geldt nog een wachttijd van […]

Verder lezen

Hoe moet ik wachten?

Mijn therapeut die ik twee jaar geleden elke week zag, zei op een gegeven moment steeds de afspraken af vanwege persoonlijke omstandigheden. Doordat de afspraken alsmaar niet doorgingen, ging het mij steeds slechter. Op een gegeven moment ging het helemaal niet meer. Toen werd ik ingeschreven voor een deeltijdbehandeling. Eindelijk kreeg ik weer hoop. Maar de wachttijd was acht maanden. Hoe kon ik dat volhouden? Na drie maanden wachten kwam ik steeds vaker in crisis, […]

Verder lezen

Mislukt in de kern

Anderhalf jaar geleden schreef mijn toenmalige psychiater mij in voor een deeltijdbehandeling, omdat een ambulante behandeling niet voldoende bleek te zijn. Na acht maanden wachten, zou de deeltijd eindelijk beginnen. Ik was inmiddels al op vijf verschillende plekken in behandeling geweest en ik had elke keer de diagnose ernstige depressie gekregen.  Maar toen werd ik afgewezen. Ik mocht de deeltijd niet gaan doen. Ze zeiden dat ik ‘te vaak in crisis zat’ en dat het […]

Verder lezen

Wachtlijsten…

Wachtlijsten. Ontmoedigend en onnodig. Mijn psycholoog stuurt me nu al een tijdje in de richting van groepstherapie. Ondanks dat ik dat ontzettend eng vind, heb ik hier wel over nagedacht en ben ik tot de conclusie gekomen dat het misschien wel goed zou zijn voor me; zeker omdat mijn stoornis zich vooral uit in (grotere) groepen. Helaas loop ik nu tegen een welbekende muur op: een wachtlijst (die mogelijk enkele maanden lang is). Voor mij […]

Verder lezen

Dissociatie: een nieuwe diagnose

Een paar jaar geleden besloot ik tóch maar weer in therapie te gaan, maar ik wist het heel zeker: dit zou echt de laatste keer zijn. Het was immers alleen nog maar een kwestie van ‘even de eindjes aan elkaar knopen’. Toch? Inmiddels zijn we een paar jaar verder en begin ik binnenkort bij een nieuwe therapeut, alweer. Het aan elkaar knopen van eindjes is uitgelopen op een lang traject (wat ook nog wel even […]

Verder lezen

Prettig gestoord, niets persoonlijks

Lichtpuntjes De donkere dagen beginnen langzaam maar zeker te lengen. Wanneer we na het avondeten met de hond gaan lopen schemert het. of is het zelfs nog ‘gewoon’ licht. Alles aan mij reageert op de seizoenswisselingen en ik merk dat mijn depressie erbij gebaat is dat het langer licht is en over het algemeen beter weer om buiten te zijn. Ook al kan het nog ijzig koud zijn, de zon schijnt volop. De afgelopen maanden […]

Verder lezen

Terug naar de GGZ

De kogel is door de kerk: ik ga hulp zoeken. De afspraak bij mijn huisarts om te praten over een doorverwijzing is gemaakt. Zeggen dat ik daar weinig zin in heb, is een optimistische formulering. Ik knaag nog liever mijn eigen hand af dan dat ik aan mijn huisarts ga toegeven dat ik hulp nodig heb. Maar ik moet wel. Het alternatief – nog meer jaren aan mijn twaalf jaar eetstoornistijd toevoegen – vind ik […]

Verder lezen

Angst of onrust: Mag ik slapen?

Slapen jullie al? sla·pen (sliep, heeft geslapen) 1 de slaap ondergaan 2 niet waakzaam zijn; = suffen 3 tijdelijk buiten werking zijn: slapende (bank)rekening waarmee lange tijd niets is gebeurd 4 (van ledematen) tijdelijk krachteloos zijn en een tintelend gevoel geven* Bijna middernacht, ik zou eigenlijk allang moeten slapen. De onrust en spanningen gieren door mijn lijf, terwijl ik eigenlijk toe zou willen geven aan de vermoeidheid die ik hele dagen door mijn lijf sluipt. […]

Verder lezen

Spiegeltje spiegeltje

Vermoeid staar ik naar het meisje in de spiegel. Ik zie dat ze een vette pluk haar uit haar gezicht strijkt. Er zit een pukkel op haar neus en haar huid is onrustig. Haar ogen staan dof en er zitten restjes uitgelopen mascara op de donkere kringen eronder. Alsof ze regelrecht uit een slechte thriller is gewandeld. Ik weet dat ik het ben, maar ik wil haar niet zijn. Negen van de tien ochtenden dat […]

Verder lezen