Blogs over vroeger

High

Na een lange dag op mijn stage plof ik neer op de stoel in de bus met een harde knal. Vervolgens kijk ik onrustig om me heen zonder enige reden. Mijn ogen zijn daarbij wijd open, maar niet van angst. Er is iets anders. Luidruchtig haal ik mijn neus op. De persoon schuin achter mij kijkt mij raar aan, registreer ik. Wat is er toch aan de hand? Iets klopt hier niet. Misschien ligt het […]

Verder lezen

Het zal altijd in mijn rugzak zitten

Het is nu avond en ik zit achter mijn laptop. Ik heb net een brief geschreven aan een meid waar ik een crush op heb. In de brief vertel ik over mijn verleden. In geen jaren had ik durven denken dat ik het ooit nog tegen iemand zou gaan vertellen, maar die angst is een stuk minder. In sommige blogs heb ik jullie meegenomen in traumadelen van mij. Vanaf mijn zestiende begon ik pas te […]

Verder lezen

Stopknop

‘Een hupje’. Zo noemde mijn psychotherapeut het vandaag. Een hupje dat aantoont dat ik me eigenlijk heel goed voel. En zulke dagen zijn er veel. Maar er zijn ook gitzwarte dagen, waarop ik liever zou meevliegen met de vogels, in de grond kruip als een molletje of een bolletje van mezelf maak en onder mijn verzwaringsdeken kruip.  Het doorgaan valt me soms zwaar. Ik ben nu 5 weken bezig met het DGT-traject en er wordt […]

Verder lezen

Het is oké, ik blijf erbij

Een tijdje geleden sprak ik met iemand over haar ervaringen met een nieuwe therapeut. Ze vertelde dat de nieuwe therapeut haar de tijd geeft om uit een dissociatie te komen. ‘Er was geen haast, het was oké. Ze bleef erbij.’ Direct gebeurde er bij mij wat: mijn armharen overeind, een zwaardere ademhaling en een brok in m’n keel om weg te slikken.  Het is oké, ik blijf erbij. De zin raakt me. Het raakt me, […]

Verder lezen

Ik kan en wil je niet aankijken

“Je kijkt me niet aan en je maakt de bewuste keuze om dat niet te doen. Kijk me aan als we een gesprek voeren,” zegt een therapeut tegen me. Ik heb net creatieve therapie gehad en tijdens de groepsopdracht lukte het me best goed om de therapeut aan te kijken en was ik opgewekt, maar nu, tijdens het nabespreek rondje, wil het niet. Ik kijk naar mijn handen en hoor zijn woorden. “Oké,” zeg ik […]

Verder lezen

Het leven ná psychische klachten

Mijn naam is June en ik wil graag schrijven over het leven ná psychische klachten. Al twijfel ik wel eens of er wel een duidelijk ‘tijdens’ en ‘na’ is. Ik heb zelf in ieder geval niet ervaren dat er een duidelijk onderscheid is tussen die twee. Iets met grijstinten. Op een dag besef je dat je jezelf niet meer ziet als ‘psychisch ziek’.  Is alles dan koek en ei? Ook niet. Zijn alle symptomen van […]

Verder lezen

Hoe ga je (als autist) om met voedselaversies?

Ik ben mijn hele leven een moeilijke eter geweest. Het was vaak een strijd aan de eettafel, hoewel mijn moeder echt met engelengeduld probeerde me toch te laten eten. Ik haalde de frutseltjes uit de spaghetti: geen paprika, geen ui, geen prei; uren was ik ermee bezig. Alles met champignons kon mijn moeder al helemaal vergeten. Ik weigerde broccoli, maar lustte wel bloemkool. De ene dag at ik wel bitterballen en de volgende dag opeens […]

Verder lezen

Alsof de wereld ophoudt met bestaan

Na morgen heeft mijn hoofdbehandelaar drie weken vakantie. Dit gegeven, bovenop nieuwe traumaherinneringen die bovenkomen, zorgt voor veel onrust en spanning. Eigenlijk gaat het al een week niet super goed. Ik ben erg moe, heb herbelevingen, drang tot automutilatie en gedachten aan suïcide. En ja, mijn hormonen doen ook nog eens een schepje erbovenop. Dat staat zelfs in mijn behandelplan, dus weet ik dat het nu even extra ingewikkeld is. Het is uitzien naar het moment […]

Verder lezen

“Mensen komen en gaan”

Ik vind het leven momenteel heel moeilijk en verdrietig, omdat ik weg moet bij mijn vaste therapeut door oneerlijke regels. De reactie van andere hulpverleners is dan soms: “Maar zo gaat het nou eenmaal. Mensen komen en gaan in het leven.” Hoewel ik weet dat dit goed bedoeld is, vind ik het toch een ingewikkelde uitspraak.  Als je tegen me zegt dat mensen nou eenmaal komen en gaan, heb je volgens mij geen idee hoe […]

Verder lezen

Hardnekkige patronen

Je kent het vast wel, van die hardnekkige patronen die maar terug blijven komen. Die niet eerst even netjes op de deur kloppen of ze in je leven aanwezig mogen zijn, maar die gewoon het roer overnemen. Een van die patronen waar ik keer op keer keihard tegen aanloop, is dat ik dingen waar ik eigenlijk heel verdrietig, angstig of boos door ben lachend kan vertellen. Op die manier kom ik maar niet bij het […]

Verder lezen

Ik voel me elke dag eenzaam

Ik hoop dat jullie mijn blog willen lezen en dat jullie je hierdoor minder alleen voelen. Ik wil jullie vertellen hoe het is om te leven met OCD, autisme, angsten en trauma. Ik heb op dit moment veel last van mijn dwangstoornis (OCD). Ik moet er elke dag van alles van. Het begint al als ik opsta, dan moet ik verschillende dwanghandelingen uitvoeren. Na een nachtmerrie moet ik meteen douchen en niks aanraken. Tijdens het douchen moet […]

Verder lezen

Leren omgaan met autisme

Ik weet alweer zes jaar dat ik autisme heb. Ik ging samen met mijn ouders op gesprek omdat ik moeite had met samenwerken. Vanaf dat moment voelde ik me een mislukt stukje afval. Ik voelde me het meisje dat niet kon samenwerken en sloot me af voor anderen. Ik moest twee keer in de week naar de ggz, daar hielpen ze me met weerbaarheidslessen en om beter te leren samenwerken. Veel mensen die me daar […]

Verder lezen

Ik snap het nu

Ik snap het eindelijk. Ik snap nu waarom ik tot niks kom, waarom ik mij nergens toe kan zetten, waarom de kleinste taakjes mij zoveel moeite kosten, waarom ik niks afrond, waarom ik niet voor mezelf zorg, waarom ik geen opleiding heb, waarom ik nergens bij hoor, waarom niks zin heeft, waarom ik mijzelf sociaal isoleer, waarom ik mijzelf telkens saboteer.  Andere keren zet ik mij juist 100% in. Bijna dwangmatig en krampachtig. Vroeger moest […]

Verder lezen

Waarom luisterde jij niet naar mij?

Jij, waarom luisterde jij niet naar mij? Ik vertelde jou over mijn lijden, over mijn trauma’s, over nachtmerries en herbelevingen, over dat ik geen hap meer door mijn keel kreeg. Maar je luisterde niet naar mij. Je vond me te theatraal, narcistisch, afhankelijk, ontwijkend, manipulatief, depressief.Ik moest me maar anders leren opstellen. Anders leren denken.  Jij, waarom luisterde jij niet naar mij?Ik vertelde jou over mijn eetstoornis, over hoe bang ik was, hoe ik niet […]

Verder lezen

Bang voor mijn gevoelens

Deze blog is onderverdeeld in twee stukken. Het eerste stuk heb ik in 2017 geschreven toen ik 26 jaar was en het tweede stuk in 2020 op mijn 28e. November 2017 Ik vind het erg eng om bij mijn gevoelens stil te staan. Vaak verstijf en verkramp ik van angst. Ik heb ook angst door destructieve neigingen die ik tegelijkertijd voel, waardoor ik dus nog banger voor mezelf word. Ik wil vluchten van wat zich […]

Verder lezen

De weg naar mijn transitie

Rond mijn tiende jaar werd ik ongesteld en begon ik een vrouwelijk lichaam te krijgen, terwijl ik nog maar een kind was. Daar kreeg ik het erg moeilijk mee. Het voelde niet als iets van mij. Het hoorde niet bij mij, bij wie ik was. Ik hoopte dat ik weer een ‘normaal’ kinderlichaam zou krijgen, als ik af zou vallen. Vroeger kon ik het nog niet zo verwoorden en bestempelde ik het me niet thuis […]

Verder lezen